Grupa Promyczki

Informacje o grupie

NASZE PROMYCZKI:

Dorotka, Zosia, Gabrysia, Nadia, Wiktoria, Matylda, Lena,

Nela, Pola, Iga, Oliwia,

Mikołaj M., Sebastian, Kuba, Stasiek, Mikołaj W., Franuś, Filip, Mikołaj Sz.

 

 

NAUCZYCIELKI:

pani Paulinka, pani Karolinka i pani dyrektor,

a pomaga nam pani Renatka :)

Informacje dla Rodziców

Ważne wydarzenia z życia grupy

RELIGIA

  - poszukaj na YouTube piosenki z Arki Noego - "Dzięki ci" (nigdy nie zostawisz mnie) i wysłuchaj,  

- następnie spróbuj zaśpiewać piosenkę.    

 

Dziękuję za mile spędzony czas podczas naszych spotkań i życzę słonecznych i pogodnych wakacji.  

Pozdrawiam,

Ela Bachorska

RELIGIA

- poszukaj na YouTube "N.T.cz.2 Skarb w niebie"

- po obejrzeniu filmu zastanów się, jak Zacheusz postanawia  zmienić swoje postępowanie,

- zrób dla mamy i taty coś dobrego np. posprzątaj swój pokój.  

Pozdrawiam,

Ela Bachorska

GRATULUJĘ!

Mistrzowie Wytrwałej Pracy w Domowym Przedszkolu!

Piątek, 29.05.2020r. Temat: „Dzień Dziecka”.

 

  1. Ćwiczenia ruchowe:

  • • Ćwiczenia wyczucia ciała i przestrzeni – Wiatraczki.

  • Dzieci obracają się wokół własnej osi z rozłożonymi w bok rękami, w jedną i w drugą stronę.

  • • Ćwiczenia rąk i nóg – Spacer raków.

  • Dzieci poruszają się tyłem, w siadzie podpartym, w różnych kierunkach.

  • • Podskoki – Skaczące piłeczki.

  • Dzieci podskakują nisko – przy szybkich uderzeniach w tamburyn/bębenka, wysoko – przy wolnych uderzeniach.

  • • Ćwiczenia równowagi – Na huśtawce.

  • Dzieci dobierają się parami z rodzicem, podają sobie ręce; naprzemiennie wykonują przysiady.

  • • Ćwiczenia dużych grup mięśniowych – Myjemy się po zabawie.

  • Dzieci naśladują mycie poszczególnych części ciała swojego partnera.

  • • Ćwiczenia uspokajające – Maszerujemy i mówimy rymowankę.

  • Dzieci maszerują po obwodzie koła, rytmicznie klaszcząc i powtarzając rymowankę: My jesteśmy dzieci, my kochamy słońce, ptaki śpiewające i drzewa szumiące.

 

  1. Wykonanie papierowych pacynek paluszkowych.

    Dla 5-latków: wyprawka, karta I, nożyczki, klej.

    Dzieci wycinają pacynki, sklejają je. Określają, jakie emocje są przedstawione na buziach Olka i Ady. Dzieci dobierają się w pary i próbują prowadzić dialogi, korzystając z wybranych pacynek.

     

  2. 4-latki, ZAŁĄCZNIK 1.

    Połącz obrazki.

     

  3. Zabawy na świeżym powietrzu.

 

Czwartek, 28.05.2020r. Temat: „Moje uczucia”.

 

 

  1. Zabawa „Z czego jestem zadowolony?”

    Dla każdego dziecka: koperta, małe karteczki, kredki/pisaki.

    Dzieci dostają koperty, które podpisują lub ozdabiają. Potem na karteczkach rysują to, co zrobiły wczoraj dobrze, z czego są zadowolone.

    Rodzic pisze datę na karteczkach, a dzieci chowają je do kopert. Ćwiczenie to wykonujemy codziennie przez tydzień, a potem je podsumowujemy. Każde dziecko pokazuje karteczki i mówi, co przez tydzień robiło dobrze, z czego było zadowolone.

     

  2. Zabawa „Lustro emocjonalne”.

    Dzieci dobierają się w pary z rodzicem lub rodzeństwem. Jedna osoba w parze jest lustrem, druga – przegląda się w nim. Osoba stojąca przed lustrem wyraża miną, gestem, ruchem ciała różne emocje, których nazwy podał rodzic, a lustro je powtarza. Po chwili następuje zmiana ról.

     

  3. Słuchanie tekstu Jolanty Kucharczyk „Moje uczucia”.

     

    Żal mi minionych wakacji, urodzin, które już były,

    i tego, że odwiedziny babci już się skończyły.

    Smutno, że tata wyjechał, mama tak mało ma czasu,

    i złość mnie bierze, że brat mój robi tak dużo hałasu.

     

    Tu, w moim sercu, mieszkają uczucia: miłość, radość i smutek.

    Czasem jestem tak bardzo szczęśliwy, lecz czasem także się smucę.

    W kieszonce kasztan na szczęście o tym wciąż przypomina,

    że wszystko, co jest tak smutne, kiedyś z czasem przemija.

     

    Zobacz, już się uśmiechasz, bo znowu będą wakacje,

    tata niedługo już wróci, z mamą pójdziesz na spacer.

    Po burzy zawsze jest tęcza, po deszczu słońce znów świeci,

    po chwilach trudnych i smutnych znowu szczęśliwe są dzieci.

     

    • Rozmowa na temat tekstu.

    − Co mieszka w sercu?

    − Czy zawsze jest nam wesoło?

    − Czy zdarza się, że coś was smuci?

    − Czy zdarza się, że coś was złości?

     

    Rodzic przypomina, że uczucia, emocje są czymś normalnym, naturalnym, co zawsze towarzyszy ludziom – dorosłym i dzieciom. Ale należy pamiętać o tym, że po burzy zawsze jest tęcza, po deszczu słońce znowu świeci, po chwilach trudnych i smutnych znowu szczęśliwe są dzieci.

     

    • Rysowanie na kartkach tego, co cieszy dzieci, i tego, co je smuci.

     

  4. Ćwiczenia gimnastyczne – można wybrać dowolne, z wcześniejszych zajęć.

     

  5. Karta pracy, cz. 4, s. 59, 5-latki.

    Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie rybek i fal po śladach. Kończenie rysowania rybek według wzoru. Kolorowanie ich.

     

  6. Karta pracy, cz. 2, nr 57, 4-latki.

    Dzieci:

    − słuchają rymowanki i imion dzieci.

    − łączą obrazki dzieci z obrazkami sprzętów, z których korzystały podczas pobytu na placu zabaw,

    − rysują po śladach rysunków i mówią, co one przedstawiają,

    − mówią, z czego lubią korzystać podczas pobytu na placu zabaw.

     

  7. Nauka wiersza Krystyny Datkun-Czerniak „Wszystkie dzieci”.

     

    W sercach dzieci

    radość gości

    – gdy bezpieczne są.

    Mają prawo do miłości

    – przecież po to są!

 

Dzieci Świata

Wiersz "My dzieci świata":

https://www.youtube.com/watch?v=zl_dYe03Yx0&feature=youtu.be&fbclid=IwAR1wRSKlLrDtGetmCDx7FIJ3VwAxYCOctHTAUvyRRzv7ToossEA4b9YCpg8

 

Piosenka "Kolorowe dzieci":

https://www.youtube.com/watch?v=Y_kIVuTfVk4

 

Piosenka "Jesteśmy dziećmi":

https://www.youtube.com/watch?v=7K3_mSb1zRQ

 

Środa, 27.05.2020r. Temat: „Kolorowe dzieci”

 

  1. Karty pracy, cz. 4, s. 56–57, 5-latki.

    Patrzenie na obrazek. Opowiadanie, co się na nim dzieje. Odszukiwanie na dużym obrazku przedmiotów, roślin umieszczonych na dole kart.

     

  2. Karta pracy, cz. 2, nr 56, 4-latki.

    Dzieci:

    − oglądają obrazki i mówią o tym, co na nich widzą,

    − mówią, w co ubrane są dzieci z różnych krajów,

    − liczą palce, które pokazują dzieci,

    − mówią, ile lat mają: Ada, Paloma, Diego i Kazuo,

    Rodzic kontynuuje rozmowę na temat obrazków. Pyta dzieci:

    − Jakie są dzieci na całym świecie?

    − Co to znaczy, że dzieci na całym świecie są takie same?

    − Co najbardziej dzieci lubią robić?

    Rodzic opowiada o krajach, z których pochodzą dzieci przedstawione na obrazkach. Przekazuje ciekawostki na temat kultury tych narodów. Jeszcze raz odtwarza nagrania i wskazuje dzieciom wypowiedzi Polaka, Japończyka, Francuza, Hiszpana.

     

  3. Zabawa Wyżej – więcej – dalej.

    Dzieci wskazują członkó rodziny, charakteryzujących się wymienionymi cechami, umiejętnościami. Np.:

    − Kto jest najwyższy?

    − Kto jest najniższy?

    − Kto podskoczy najwyżej (dosięgnie powieszonego dość wysoko przedmiotu)?

    Zabawę można przeprowadzić kilkakrotnie, dobierając ćwiczenia tak, aby każdy z rodziny mógł się wyróżnić.

     

  4. . Zabawy przy piosence „Kolorowe dzieci”.

    • Utrwalanie piosenki.

    • Śpiewanie, zbiorowe (z rodzicami) i indywidualne, wybranych fragmentów piosenki.

    • Śpiewanie z różnym natężeniem głosu (głośno, cicho, szeptem).

     

  5. Wypowiedzi dzieci na temat: Kogo nazywamy przyjacielem?

     

  6. Wykonanie pracy „Pożegnalny obrazek dla przyjaciela”.

    • Zapoznanie ze sposobem wykonania prac (według Igora Buszkowskiego).

    Dla dziecka: podstawa pudełka po czekoladkach, brystol, szary papier, kolorowy papier, nożyczki, klej.

    Ramą obrazka jest podstawa pudełka po czekoladkach. W jej wnętrzu dzieci tworzą dowolną kompozycję, np. góry, jezioro, las, łąkę, miasto… Aby kompozycja była wypukła, część papierów potrzebnych do wykonania pracy dzieci mogą pognieść.

     

  7. Karta pracy, cz. 4, s. 58, 5-latki.

    Opowiadanie o tym, jak Olek i Ada obchodzili Dzień Dziecka. Układanie zdań o każdym obrazku. Pisanie samodzielnie lub przez N. imienia dziecka. Ozdabianie pola z imieniem.

     

  8. Zabawy na świeżym powietrzu.

 

Wtorek, 26.05.2020r. Temat: „Co jest cięższe, a co lżejsze?” - DZIEŃ MAMY

 

  1. Utrwalanie refrenu piosenki „Kolorowe dzieci”, nauka zwrote.

     

  2. Ćwiczenia emisyjne. Ćwiczenia z wykorzystaniem słów i sylab oraz melodii wymyślonych przez rodzica:

    − Złość, złość – mam jej dość; radość wielka, he, he, he, o, o!

     

  3. Zabawa „Wyrażamy emocje” z użyciem tekstu Bożeny Formy:

     

    Kiedy na niebie słoneczko świeci,

    cieszą się bardzo dorośli i dzieci.

     

    Rodzic zadaje pytanie.

    − W jaki sposób można wyrazić emocje dorosłych i dzieci, o których jest mowa w wierszyku?

    Rodzic tak kieruje wypowiedziami dzieci, żeby uzyskać odpowiedzi: poprzez śmiech, podskoki, klaskanie.

    Następnie dzieci powtarzają wspólnie z rodzicem tekst, a przy tym klaszczą, podskakują.

     

    Zabawę powtarzamy, przedstawiając dzieciom kolejne wierszyki.

     

    Dzisiaj po niebie płyną czarne chmury,

    deszcz pada i każdy ma humor ponury.

     

    Dzieci poruszają się, przenosząc ciężar ciała z nogi na nogę; powtarzają tekst znudzonym głosem.

     

    Kiedy mam zły humor i kiedy mnie złość dopadnie,

    jestem niegrzeczny, choć dobrze wiem, że to bardzo nieładnie.

     

    Dzieci grożą palcem, recytując tekst oburzonym tonem.

     

    Kiedy dziecko się boi ciemności dookoła,

    wtedy mamę i tatę do siebie głośno woła.

     

    Dzieci robią przerażoną minę i recytują tekst szeptem.

     

    Płaczę, kiedy jest mi smutno i wszystkiego dosyć mam,

    łzy mi płyną po policzkach i chcę zostać wtedy sam.

     

    Dzieci powtarzają tekst płaczącym głosem.

     

  4. Co jest cięższe, a co lżejsze? – zabawy z zastosowaniem wagi szalkowej.

     

    • Zapoznanie z wagą szalkową – ZAŁĄCZNIK 1.

    Dzieci oglądają wagę, nazywają jej części.

     

    • Ćwiczenia z zastosowaniem wagi szalkowej.

    Klocki: drewniane, sześcienne, miś. Dzieci będą porównywać wagę (masę) misia i klocków.

     

    • Jesli nie macie takiej wagi, można zrobić samemu:

    - ZAŁĄCZNIK 2.

    - https://www.youtube.com/watch?v=iRxZxr2_NOs

 

• Pierwsza sytuacja. Rodzic kładzie na lewej szalce misia, a na prawej – trzy klocki.

− Co jest cięższe? Po czym to poznaliście?

− Co jest lżejsze? Po czym to poznaliście?

 

• Druga sytuacja. Rodzic kładzie na lewej szalce misia, a na prawej – cztery klocki.

− Co jest cięższe? Co jest lżejsze?

− Po czym poznaliście, że cztery klocki ważą tyle co miś? (Ilość klocków musi być taka, aby ich masa równoważyła masę misia).

 

• Trzecia sytuacja. Rodzic kładzie na lewej szalce misia, a na prawej – pięć klocków.

− Co jest cięższe? Po czym to poznaliście?

− Co jest lżejsze? Po czym to poznaliście?

 

• Ćwiczenia w porównywaniu masy przedmiotów.

Różne przedmioty, np.: klocki, piłeczki, lalki, misie, tworzywo przyrodnicze, wagi szalkowe. Każde dziecko porównuje masę wybranych przedmiotów i określa, co jest cięższe, co jest lżejsze.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 55, 5-latki.

    Kolorowanie w każdej parze cięższego przedmiotu. Kończenie rysowania wag według wzoru.

     

  2. Kolorowanka dla 4-latków – ZAŁĄCZNIK 3.

 

  1. Ćwiczenia gimnastyczne.

    Szarfy/szaliki.

     

    • Marsz po obwodzie koła, dłonie oparte na biodrach – kciuk znajduje się z przodu, a pozostałe palce – z tyłu. (Należy zwrócić uwagę na wyprostowane plecy, wciągnięty brzuch, wysokie podnoszenie kolan).

     

    • Swobodny bieg po sali, na hasło: Wichura – podbieganie przez dzieci do ściany i przyleganie do niej plecami, ramiona ułożone w skrzydełka, brzuch wciągnięty.

     

    • Marsz po sali, szarfa leży na głowie, złożona na pół, odliczenie sześciu kroków, wspięcie na palce, uniesienie ramion w górę, wdech nosem, opuszczenie ramion, wydech ustami.

     

    • Leżenie na brzuchu, ramiona wyprostowane (są przedłużeniem tułowia), na sygnał podniesienie głowy i rąk z szarfą nisko nad podłogą, wytrzymanie około 5 sekund, opuszczenie głowy i rąk.

     

    • Siad prosty, podparty z tyłu, rozłożona szarfa leży na podłodze – zwijanie szarfy jedną nogą, zgiętą w kolanie, przesuwając ją palcami stopy. Potem – zmiana nóg.

     

    • Pozycja stojąca, trzymanie szarfy za plecami jedną ręką, podniesioną do góry – łapanie szarfy od dołu drugą ręką, opuszczoną, zgiętą w łokciu, przeciąganie szarfy rękami, naśladowanie wycierania się ręcznikiem. Potem – zmiana rąk.

     

    • Ćwiczenia w parach: siad prosty w rozkroku naprzeciw siebie, oparcie stóp o stopy partnera, trzymanie dwóch szarf wyciągniętymi do przodu rękami (jak do przeciągania liny), naprzemienne pociąganie za szarfy przez ćwiczących, odchylanie się i pochylanie partnera.

     

    • Siad klęczny na obwodzie koła, trzymanie dłońmi szarfy za końce, oparcie dłoni o podłogę blisko kolan, odsunięcie szarfy jak najdalej (zwrócenie uwagi, aby pośladki pozostawały oparte na piętach), głowa pochylona, znajduje się pomiędzy ramionami – kwiat się rozwija. Powolne przesuwanie szarfy do kolan, uniesienie ramion z szarfą do góry, pogłębienie odchylenia – kwiat jest rozwinięty.

     

    • Marsz po obwodzie koła, ramiona z szarfą uniesione do góry.

     

  2. Z najlepszymi życzeniami dla wszystkich Mam i Tatusiów :)

 

https://www.youtube.com/watch?v=j09kDRPi3tE

 

 

 

Poniedziałek, 25.05.2020r. Temat: „Piłka dla wszystkich”.

 

  1. Słuchanie piosenki Majki Jeżowskiej „Kolorowe dzieci”

    https://www.youtube.com/watch?v=Y_kIVuTfVk4

    - Rozmowa na temat piosenki.

    - Nauka refrenu piosenki metodą ze słuchu.

     

  2. Ćwiczenia dotyczące emocji.

    https://www.janauczycielka.blog/2020/05/dopasuj-emocje-gra-interaktywna.html?fbclid=IwAR1B2IBoy0yZq0fmPvL-5bfyE-jHvPn49icz0wo1X-IJNiMGXbEJuzrilhg

     

  3. Ćwiczenia ruchowe:

    • Ćwiczenia wyczucia ciała i przestrzeni – Wiatraczki.

    Dzieci obracają się wokół własnej osi z rozłożonymi w bok rękami, w jedną i w drugą stronę.

    • Ćwiczenia rąk i nóg – Spacer raków.

    Dzieci poruszają się tyłem, w siadzie podpartym, w różnych kierunkach.

    • Podskoki – Skaczące piłeczki.

    Dzieci podskakują nisko – przy szybkich uderzeniach w tamburyn/bębenka, wysoko – przy wolnych uderzeniach.

    • Ćwiczenia równowagi – Na huśtawce.

    Dzieci dobierają się parami z rodzicem, podają sobie ręce; naprzemiennie wykonują przysiady.

    • Ćwiczenia dużych grup mięśniowych – Myjemy się po zabawie.

    Dzieci naśladują mycie poszczególnych części ciała swojego partnera.

    • Ćwiczenia uspokajające – Maszerujemy i mówimy rymowankę.

    Dzieci maszerują po obwodzie koła, rytmicznie klaszcząc i powtarzając rymowankę: My jesteśmy dzieci, my kochamy słońce, ptaki śpiewające i drzewa szumiące.

     

  4. Słuchanie opowiadania (5-LATKI )Agaty Widzowskiej „Piłka dla wszystkich”.

    Książka 5-latków, s. 82–83.

    Dzieci słuchają opowiadania i oglądają ilustracje w książce.

     

    Niepełnosprawny Franek z grupy Ady często śnił o tym, że gra w piłkę nożną. W snach nie siedział na wózku inwalidzkim, tylko biegał po boisku najszybciej z całej drużyny i strzelał najwięcej goli.

    – Brawo, Franek! – krzyczeli kibice.

    – To najlepszy zawodnik! – rozlegały się głosy.

    Jednak gdy szczęśliwy i dumny Franek otwierał oczy, od razu uświadamiał sobie, że to był tylko sen, a on nigdy nie zostanie piłkarzem. Patrzył na swoje nogi, którymi nie mógł poruszać, i robiło mu się wtedy bardzo smutno.

    Ada przyjaźniła się z Frankiem i bardzo lubiła się z nim bawić. Pewnego dnia zauważyła, że chłopiec jest wyjątkowo radosny. Miał roześmiane oczy i wesoło pomachał do niej, gdy tylko pojawiła się w sali. Dziewczynka była ogromnie ciekawa, co jest tego przyczyną. Może dostał długo oczekiwany bilet do teatru? A może spełniło się jego marzenie o jeździe na koniu?

    – Cześć! Nie uwierzysz, co się stało! – powiedział Franek, gdy Ada usiadła przy nim na dywanie.

    – Opowiedz.

    – W sobotę pojechałem z moim starszym kuzynem na mecz piłki nożnej. Grały drużyny z dwóch różnych szkół. Byłem bardzo blisko i mogłem obserwować każdy ruch zawodników!

    – To świetnie. Ja nie przepadam za oglądaniem meczu, ale cieszę się, że ci się podobało – odpowiedziała Ada.

    – Mój kuzyn podwiózł mnie do ławki, na której siedzieli zawodnicy rezerwowi. I całe szczęście, bo bramkarz skręcił nogę w kostce i trzeba go było zastąpić. Wyobraź sobie, że nagle ktoś kopnął piłkę, a ja ją złapałem!

    – Ojej! Zostałeś bramkarzem?

    – Nie. Po prostu piłka wypadła poza boisko i leciała prosto na mnie. Chwyciłem ją i rzuciłem z powrotem jednemu z napastników.

    – Brawo!

    – A wtedy on na mnie nakrzyczał…

    – Jak to nakrzyczał? Powinien ci podziękować – zdziwiła się Ada.

    – Niestety, nie. Powiedział, żebym się stamtąd wynosił, bo tylko przeszkadzam. A jego koledzy się śmiali i słyszałem, jak mówią o mnie „krasnal na wózku”.

    – Prawdziwi sportowcy się tak nie zachowują! – zezłościła się Ada.

    – Jeden z nich zaczął pokracznie chodzić i wskazywał na mnie palcem, a potem wszyscy śmiali się z moich butów. Chciałbym chodzić, nawet taki wykrzywiony, a ja przecież nie mogę chodzić wcale… Pomyślałem, że piłka jest nie dla mnie.

    – Myślałam, że opowiesz mi o czymś wesołym. Jak cię zobaczyłam, wyglądałeś na szczęśliwego, a ta historia jest smutna – stwierdziła Ada.

    – Bo jeszcze wszystkiego ci nie opowiedziałem! – uśmiechnął się Franek. – Potem wydarzyło się coś wspaniałego!

    Ada była bardzo ciekawa, a Franek opowiadał dalej:

    – Mój kuzyn bardzo się zdenerwował i zdecydował, że zabierze mnie z tego boiska, chociaż mecz rozgrywał się dalej. Kiedy odjeżdżałem, usłyszałem dźwięk gwizdka. Kapitan drużyny przerwał mecz i zwołał wszystkich zawodników. Nie słyszałem, co do nich mówił, ale po chwili dogonił nas, a za nim przybiegła reszta drużyny. Powiedział do mnie tak: „Jako kapitan Niebieskich chciałem cię przeprosić za zachowanie moich kolegów. Oni zresztą zrobią to sami”. I wtedy każdy z piłkarzy podszedł do mnie i podał mi rękę. Widziałem, że było im wstyd. Zapytali, jak mam na imię i co mi właściwie dolega.

    – To dobrze, bo już chciałam się wybrać z Olkiem na to boisko i im dokopać! – powiedziała stanowczo Ada.

    – Chciałaś ich zbić? – spytał zaskoczony Franek.

    – Nie, dokopać im kilka goli. Jak się zdenerwuję, to potrafię kopnąć tak mocno jak stąd do Krakowa!

    – To szkoda, że cię tam nie było – zaśmiał się chłopiec.

    Franek opowiedział Adzie ciąg dalszy tej historii. Zawodnicy dowiedzieli się, że chłopiec doskonale zna zasady gry w piłkę nożną, bo razem z tatą ogląda każdy ważny mecz. Zaproponowali Frankowi, żeby został sędzią, dali mu gwizdek i posadzili na honorowym miejscu, z którego miał świetny widok na całe boisko. Od tej chwili chłopiec bacznie obserwował grę, dawał sygnały zawodnikom, a nawet zadecydował o jednym rzucie karnym. Okazało się, że jest bardzo dobrym i uważnym sędzią i nikt nie powiedział o nim „sędzia kalosz”, czyli taki, który się nie zna na grze i ciągle się myli.

    – I wiesz, co mi powiedzieli na pożegnanie? – zakończył opowieść Franek. – Powiedzieli, że skoro mam niesprawne nogi i nie mogę grać w piłkę nożną, to przecież mam sprawne ręce i mogę grać w koszykówkę. Mój tata dowiedział się, kto prowadzi drużynę koszykarską dla zawodników na wózkach, i od jutra zaczynam treningi. A ja myślałem, że piłka jest nie dla mnie.

    – Piłka jest dla wszystkich! – powiedziała Ada. – Zobaczysz, kiedyś przyjdę na mecz koszykówki. Ty będziesz najlepszym koszykarzem, a ja będę piszczała najgłośniej ze wszystkich kibiców.

     

    • Rozmowa na temat opowiadania.

    − Co śniło się Frankowi?

    − O czym opowiadał Adzie?

    − Jak zachowywali się chłopcy?

    − Co zrobił ich kapitan?

    − Kim został Franek na meczu?

    − Co powiedzieli chłopcy Frankowi na pożegnanie?

    − Co będzie ćwiczył Franek?

    − Jak oceniacie zachowanie chłopców na początku, a jak potem, po rozmowie z kapitanem?

     

    • Ćwiczenie w czytaniu, 5-latki

    Dzieci słuchają tekstu czytanego przez rodzica.

     

  5. Słuchanie opowiadania (4-LATKI) Agaty Widzowskiej „Język migowy”.

    Książka (s. 74–75)

     

    Od samego rana Ada przygotowywała się na spotkanie z nową koleżanką, Kasią. Okazało się, że tata Kasi jest bardzo zdolnym architektem i będzie pracował w tym samym biurze co tata Ady i Olka. Obie rodziny umówiły się w małej kawiarence w galerii, tuż obok bawialni dla dzieci. Ada bardzo lubiła poznawać nowe osoby i rozmawiać z nimi o tym, w co lubią się bawić. Tym razem Ada była szczególnie przejęta spotkaniem, bo dowiedziała się od rodziców, że Kasia nie słyszy.

    – Na żadne ucho? – dopytywała się Ada.

    – Ani troszeczkę? – Ani troszeczkę.

    – To jak my się będziemy bawić?

    – Jestem pewna, że znajdziecie na to sposób – uśmiechnęła się mama.

    Ada próbowała zatykać sobie uszy i prosiła Olka, żeby coś do niej mówił.

    – Mam fajną siostrę – powiedział Olek.

    – Co mówisz? – spytała Ada.

    – Moja siostra jest najlepszą siostrą na świecie!

    – Ecie-pecie? Nic nie rozumiem… Tej Kasi musi być bardzo trudno – stwierdziła Ada.

    W galerii panował gwar. Z głośników płynęła muzyka, w bawialni słychać było piski i śmiech rozbawionych dzieci. Obie rodziny przywitały się słowami „dzień dobry” i podały sobie ręce. Ada stanęła naprzeciwko Kasi i nie wiedziała, czy ma coś powiedzieć, czy nie. Przecież Kasia i tak nie usłyszy. Jednak dziewczynka uśmiechnęła się i rękami zrobiła przyjazny gest. Ada zrozumiała, że to jest powitanie, i odpowiedziała takim samym gestem. Potem Kasia wskazała bawialnię i dziewczynki pobiegły razem na zjeżdżalnię. Po chwili radośnie nurkowały w basenie z kolorowymi piłeczkami. Kasia układała z rąk różne znaki, a Ada próbowała odgadnąć ich znaczenie. Gdy chciała zająć się rysowaniem i kolorowaniem, Ada od razu zrozumiała, o co chodzi. Wspólnie narysowały słonia z wielkimi uszami, a na tych uszach namalowały wszystko, co symbolizuje dźwięki: ptaki, trąbkę, gitarę, śpiewającą panią, a nawet samolot odrzutowy. Potem bawiły się w teatrzyk dłoni i okazało się, że palcami można pokazać wiele rzeczy. Czasami Ada się myliła i nie potrafiła czegoś zrozumieć, ale to było bardzo zabawne. Jak wiele można powiedzieć, nie używając słów!

    Wieczorem Ada wciąż rozmyślała o Kasi i o tym, jak wspaniale się z nią bawiła. Tata powiedział córeczce, że osoby niesłyszące porozumiewają się językiem migowym.

    – Czy ja też mogę się nauczyć tego języka? – zapytała Ada.

    – Oczywiście. A teraz zgadnij, co chcę ci przekazać – tata przytulił Adę i pocałował ją w czoło.

    – Dobranoc i kocham cię! – zawołała Ada i odpowiedziała tym samym gestem. – Zrozumiałeś, tatusiu?

    Tata uśmiechnął się i pokiwał głową. Miłość nie potrzebuje słów.

     

    • Rozmowa kierowana na podstawie opowiadania i ilustracji w książce.

    Rodzic zadaje pytania:

    − Jak nazywa się język, którym porozumiewa się Kasia?

    − Jakbyście się czuli, gdybyście nie słyszeli tego, co ktoś mówi?

    − Spróbujcie, jak Ada, zatkać uszy i sprawdzić, czy rozumiecie, co mówi kolega/koleżanka.

     

  6. Wyjaśnienie pojęcia tolerancja.

    Tolerancja oznacza cierpliwość i wyrozumiałość dla odmienności. Jest poszanowaniem cudzych uczuć, poglądów, upodobań, wierzeń, obyczajów i postępowania, choćby były całkowicie odmienne od własnych albo zupełnie z nimi sprzeczne. Współcześnie rozumiana tolerancja to szacunek dla wolności innych ludzi, ich myśli i opinii oraz sposobu życia.

     

    Rodzic pyta:

    − Czy chłopcy byli tolerancyjni?

    − Czy znacie inne przypadki braku tolerancji? (Wyśmiewanie się z ludzi o innym kolorze skóry, innego wyznania…).

    − Czy należy wyśmiewać się z kogoś, dlatego że jest gruby, jeździ na wózku…?

     

  7. Oglądanie zdjęć przedstawiających dzieci z różnych kontynentów – ZAŁĄCZNIK 1, 2.

    Zdjęcia dzieci z różnych kontynentów.

    Dzieci oglądają zdjęcia, wymieniają różnice między przedstawionymi na nich dziećmi (kolor skóry, kształt oczu itd.).

     

    • Zabawa uwrażliwiająca zmysł dotyku – Badamy swoją twarz.

    Każde dziecko za pomocą dotyku bada kształt swojej głowy, wypukłość nosa, uszu i policzków, ułożenie brwi itp.

    Rodzic pyta:

    − Jaki kształt ma głowa?

    − Jakie są wasze włosy? (Proste, kręcone, miękkie…).

    − Wymieńcie części twarzy.

    − Popatrzcie na kolegę. Czy jest taki sam jak wy? Czy ma taki sam kolor oczu i włosów?

     

  8. Ćwiczenia spostrzegawczości:

    https://www.janauczycielka.blog/2020/05/cwiczymy-spostrzegawczosc-dzieci-swiata.html?spref=fb&fbclid=IwAR2-hhqspfIuX29YdP8NTs8N87L6NnPpn16QbTT1idEqb6eSJe2v5Z-eUYU

     

  9. Wykonanie pracy plastycznej „Dzieci z całego świata”.

    Wykoanie pracy dowolną techniką plastyczną – przykłady prac – ZAŁĄCZNIK 3 (źródło zdjęcia
    Świetlica Szkoły Podstawowej Nr 382 w Warszawie).

     

  10. Karta pracy, cz. 4, s. 54, 5-latki.

    Rysowanie siebie w swoim ulubionym ubraniu, ze swoją ulubioną zabawką. Kolorowanie ramki swoim ulubionym kolorem. Samodzielne pisanie swojego imienia (swoich imion) i nazwiska (lub z pomocą rodzica).

 

  1. Ćwiczenia: oddechowe, artykulacyjne i słuchowe, na podstawie wiersza Ewy Małgorzaty Skorek „Dni tygodnia”.

    Jakie nazwy dni tygodnia znamy?

    Czy wszystkie nazwy dni pamiętamy?

    Jeśli ktoś lubi takie zadania,

    niech się zabiera do wyliczania.

    Powietrza dużo buzią nabiera

    i na wydechu niech dni wymienia:

    − poniedziałek, wtorek, środa, czwartek, piątek, sobota, niedziela.*

    Jeśli za trudne było zadanie,

    ćwicz dalej z nami to wyliczanie.

    − Poniedziałek, wtorek, środa, czwartek, piątek, sobota, niedziela.*

     

    W miejscach oznaczonych * dzieci powtarzają za rodzicem – na jednym wydechu – nazwy dni tygodnia.

     

  2. Rozmowa na temat indywidualności dzieci.

    Rodzic podkreśla, że nie można kogoś nie lubić za wygląd lub sposób zachowania, mówienia.

    Rodzic mówi:

    − Wszystkie dzieci lubią się bawić.

    − Wszystkie dzieci chcą mieć koleżanki i kolegów.

    − Wszystkie dzieci cieszą się, gdy jest im wesoło.

    − Wszystkie dzieci płaczą, gdy jest im smutno.

     

  3. Ćwiczenia ruchowe – naśladowanie chodzenia po różnym podłożu i w różnych warunkach. Dzieci naśladują chodzenie, np.

    − po piasku,

    − po kamieniach,

    − gdy wieje mocny wiatr,

    − przez rwący strumyk,

    − po głębokim śniegu…

 

 

 

Piątek, 22.05.2020r. Temat: „Święto rodziców”.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 53, 5-latki.

    Rysowanie szlaczków po śladzie, a potem – samodzielnie. Rysowanie po śladach rysunków. Kolorowanie rysunków dużych misiów na brązowo, a małych misiów – na różowo.

     

  2. Karta pracy, cz. 2, nr 55, 4-latki.

    Dzieci:

    − oglądają obrazki,

    − mówią, co robią Olek i Ada z rodzicami,

    − opowiadają, jak spędzają wspólne chwile z rodziną.

     

  3. Ćwiczenia ruchowe:

     

    • Zabawa orientacyjno-porządkowa „Wysoko – nisko”. Tamburyn.

    Dzieci biegają po sali przy akompaniamencie tamburynu. Podczas przerwy w grze, na hasło Wysoko! stają na palcach, wyciągają w górę ręce i klaszczą nad głową; hasło Nisko! jest sygnałem do wykonania przysiadu i uderzenia rękami o podłogę.

    • Ćwiczenie dużych grup mięśniowych „Myjemy z tatą samochód”.

    Dzieci naśladują mycie samochodu i spłukiwanie go wodą z wiadra.

    • Ćwiczenie wyprostne „Rodzic zmęczony i rodzic wypoczęty”.

    Dzieci siedzą skrzyżnie, ręce trzymają na kolanach. Na hasło Rodzic zmęczony wykonują luźny skłon tułowia w przód. Na hasło Rodzic wypoczęty – prostują tułów, głowę trzymają prosto.

    • Podskoki „Froterujemy z mamą podłogę”.

    Dzieci rytmicznie, naprzemiennie wykonują wykroki nogami w przód.

    • Ćwiczenie równowagi „Rysujemy obrazek dla mamy i taty”.

    Dzieci stoją na jednej nodze, a drugą rysują w powietrzu dowolny obrazek. Rysują na przemian prawą i lewą nogą.

    • Ćwiczenie ożywiające „Rodzinna wycieczka rowerowa”.

    Dzieci biegają w różnych kierunkach z wysokim unoszeniem kolan i naprzemiennym uginaniem i prostowaniem rąk w łokciach.

    • Ćwiczenie uspokajające „Mama i tata”.

    Dzieci maszerują po obwodzie koła z rytmicznym wytupywaniem i powtarzaniem rymowanki „Mama i tata kochają nas”, na słowo „nas” zatrzymują się i klaszczą w dłonie; „Mama i tata mają dla nas czas” – na słowo „czas” zatrzymują się i klaszczą w dłonie.

     

  4. Słuchanie opowiadania. Książka 5-latków, s. 78–81.

     

    Na rodzinny festyn do przedszkola Ady przyszło wiele rodzin, między innymi mama i tata Ady oraz Olek. „Święto rodziców” okazało się dobrym pomysłem i okazją do wspólnej zabawy. Całe przedszkole było udekorowane obrazkami namalowanymi przez dzieci oraz kwiatami. W ogródku postawiono dodatkowe ławki, leżaki i miękkie pufy do siedzenia. Dzieci wymyśliły wiele śmiesznych konkurencji, w których brali udział dorośli. Zaczęło się od zagadek, potem były zawody w podrzucaniu piłki głową, co okazało się ulubionym zajęciem niektórych tatusiów. Przedszkolaki zorganizowały pokaz puszczania baniek mydlanych, które wirowały w powietrzu, mieniąc się wszystkimi kolorami tęczy. Najwięcej śmiechu wywołała ogromna bańka, która osiadła na nosie jednego z rodziców – minęło sporo czasu, zanim pękła! Tata Ady i Olka wygrał konkurs w skakaniu na jednej nodze dookoła karuzeli i chociaż w trakcie spadł mu lewy but, nie poddawał się do końca.

    – Brawo! – krzyczała Ada.

    – Tato! Tato! – dopingował Olek.

    Następnie odbył się konkurs drużynowy z udziałem dorosłych i dzieci. Liczyły się zręczność i refleks. Każdy rodzic otrzymał plastikową butelkę, a zadaniem dzieci było jak najszybsze napełnienie jej wodą i zakręcenie. Ach, ile było przy tym radości! Wszyscy się nawzajem pooblewali, jakby to był śmigus-dyngus. Na szczęście pogoda była wspaniała i słońce szybko wysuszyło zmoczone ubrania.

    Mama Ady i Olka zajęła pierwsze miejsce w konkursie nadmuchiwania balonów. W ciągu minuty nadmuchała aż trzy i nawet zdążyła je zawiązać na supeł. Nagle rozległo się potężne trrrach! To jeden z balonów pękł i wystraszył siedzące na dachu gołębie.

    – Myślałem, że wystrzeliłaś z armaty! – zażartował tata.

    – To dlatego, że kiedyś grałam na trąbce i mam silne płuca – wyjaśniła mama.

    Później odbył się konkurs na rodzinne śpiewanie piosenek. Och! Nie każdy potrafi śpiewać. Niektórzy bardzo fałszowali, ale zupełnie się tym nie przejmowali. Przecież wcale nie trzeba być najlepszym we wszystkim. Najważniejsze to umieć się śmiać nawet z samego siebie.

    Jednak najwięcej radości wywołały wyścigi z surowym jajkiem trzymanym na łyżce. Dorośli starali się zachować równowagę w czasie biegu, a dzieci piszczały z emocji! Bum! Jajko już leżało na ziemi. Bach! Drugie jajko wylądowało na bucie jednego z ojców.

    – Cały trawnik zamienił się w jajecznicę! – zachichotał Olek.

    – To są jajka sadzone – stwierdziła Ada.

    Zwycięzcy w różnych konkurencjach otrzymali nagrody zrobione przez dzieci: papierowe sowy z przyklejonymi ruchomymi oczami, świeczki ozdobione suszonymi kwiatkami lub muszelkami, kamienie pomalowane jak biedronki i zakładki do książek.

    Każdy, kto zgłodniał, mógł się poczęstować pysznym ciastem i owocami, ale najsmaczniejsze okazały się owsiane ciasteczka, które przedszkolaki upiekły razem z paniami kucharkami.

    Na zakończenie rodzinnego festynu dzieci przygotowały część artystyczną, a Ada wyrecytowała wierszyk:

     

    Gdy na Księżyc się wybiorę,

    to spakuję do walizki

    moją mamę oraz tatę,

    bo nie mogę zabrać wszystkich.

    Z mamą będę liczyć gwiazdy

    i rysować złote słońce,

    z tatą zrobię prawo jazdy

    na talerze latające.

    Na Księżycu dom postawię

    i dla mamy kwiat w ogrodzie,

    tacie gwiezdną dam golarkę,

    by się mógł ogolić co dzień.

    Więc, gdy lecieć chcesz w nieznane,

    zabierz tatę oraz mamę!

     

    Ada otrzymała wielkie brawa, a potem rozpoczęła się loteria. W losowaniu nagrody głównej wzięli udział wszyscy zaproszeni goście. Każdy chciał wygrać, ale przecież to niemożliwe, żeby wygrali wszyscy. Dzieci trzymały kciuki i czekały, aż pani dyrektor odczyta zwycięski numer.

    – Wygrywa los z numerem 1865!

    – Hura! To nasz! – krzyknął uradowany Olek.

    – Mamy szczęście! – pisnęła Ada.

    Nagrodą główną były bilety do teatru dla całej rodziny. Pozostali uczestnicy wylosowali nagrody pocieszenia w postaci książek.

    – Trzeba to uczcić! – zaproponowała mama.

    – Tylko nie każcie mi już dzisiaj skakać na jednej nodze! – zaśmiał się tata.

    Tego dnia Ada i Olek byli bardzo dumni ze swoich rodziców. Chociaż są dorośli, mają wspaniałe poczucie humoru i można się z nimi świetnie bawić.

     

    • Rozmowa na temat opowiadania.

    − Z jakiej okazji odbywał się festyn w przedszkolu Ady?

    − Kto z rodziny Ady przybył na festyn?

    − Jaki konkurs wygrał tata Olka i Ady?

    − Na czym polegał konkurs drużynowy – dorośli z dziećmi?

    − W jakim konkursie mama Olka i Ady zajęła pierwsze miejsce?

    − Jakie inne konkursy odbyły się jeszcze podczas festynu?

    − Jakie nagrody przygotowały dzieci?

    − Czym częstowali się goście?

    − O kim Ada recytowała wiersz?

    − Czym zakończył się festyn?

     

    • Czytanie tekstu w książce z pomocą rodzica, 5-latki.

     

  5. Karta pracy, cz. 2, nr 55, 4-latki.

    Dzieci:

    − kończą kolorować rysunki serc według wzoru (rytmu) z poprzedniej karty.

     

  6. Ćwiczenia oddechowe - „Nadmuchiwanie balonów”.

     

  7. Masażyk – według Bożeny Formy.

     

    Dziecko zajmuje miejsce za rodzicem, rodzic czyta wieszyk i to, co dziecko ma „narysować” na plecach rodzica. Potem można zamienić się rolami.

     

    Wędruję z mamusią hen leśną dróżką – rysują palcami wskazującymi ścieżkę od góry do dołu pleców,

    przez góry wysokie i łąki – rysują góry, wykonują ruchy koliste, pocierając dłońmi o plecy,

    dla nas wesoło wietrzyk powiewa – delikatnie uderzają w plecy pięściami obu rąk,

    a w górze śpiewają skowronki. - uderzają delikatnie opuszkami palców w górną część pleców,

    Zza chmury nagle spogląda słońce, - rysują słońce,

    ciepłe wysyła promienie, - mocno pocierają rozwartymi dłońmi o plecy,

    zbieramy kwiaty, pięknie pachnące - rysują kontury kwiatów, naśladują ich wąchanie, zbliżając dłonie do nosa,

    stokrotki, rumianki, złocienie. - rysują linie faliste w dowolnych kierunkach,

    Potem leżymy sobie na trawie - delikatnie przykładają policzek do pleców rodzica,

    i w niebo spoglądamy, - przesuwają dłoń od dołu do góry pleców,

    najcudowniejsze są takie chwile, - dmuchają we włosy rodzica,

    bo mamę mocno kochamy. - rysują na plecach serduszko.

     

 

 

Czwartek, 21.05.2020r. Temat: „Wokół mamy i taty”.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 51, 5-latki.

    Odwzorowanie kwiatków dla mamy. Rysowanie po śladach rysunków róż.

    Karta pracy, cz. 4, s. 52.

    Oglądanie obrazków. Odszukiwanie i zaznaczanie 10 różnic miedzy nimi.

     

  2. Karta pracy 4-latki – ZAŁĄCZNIK 1.

     

  3. Układanie zdań o rodzicach.

    Dzieci układają zdania o mamie, tacie lub o obojgu rodzicach. Rodzic zapisuje wybrane zdania na kartonowych czerwonych sercach. Serca posłużą do wykonania laurek.

     

    • Liczenie słów w wybranych zdaniach.

    Rodzic odczytuje wybrane zdania z serc, a dzieci liczą w nich słowa i podają ich liczbę. Lub wybiera zdanie z podanych niżej:

    Np.:

    Mama to mój największy skarb. (5)

    Niech tata żyje sto lat! (5)

    Życzę mamie i tacie, aby byli zdrowi, szczęśliwi. (8)

    Mamo, tato kocham was. (4)

     

  4. Podawanie rymów do słów: mama, tata.

    Mama – rama, gama, tama, dama, lama…

    Tata – wata, data, chata, łata, mata…

     

  5. Nauka rymowanki dla mamy i jej wersji dla taty:

     

    Mamo, mamo – co ci dam?

    To serduszko, które mam.

    Mamo, mamo – kocham Cię!

     

    Tato, tato – – co ci dam?

    To serduszko, które mam.

    Tato, tato – kocham Cię!

     

  6. Burza mózgów na temat „Jak przekazać rodzicom wiadomość, nie używając słów?”

    Rodzic podaje wiadomości, a dzieci je prezentują, nie używając słów.

    Np.

    Przytul mnie, bo jestem smutny.

    Pobaw się ze mną.

    Kocham cię mamo, kocham cię tato

     

  7. Rozwiązanie zagadki o konwalii.

     

    Dobrze ją znamy z prześlicznej woni,

    kwitnie dzwonkami, ale nie dzwoni (konwalia - ZAŁĄCZNIK 2.).

     

    • Oglądanie i wąchanie bukiecika konwalii ogrodowych (lub leśnych).

    Dzieci oglądają konwalie, wąchają je.

     

    • Rozmowa na temat konwalii.

    Pytamy:

    − Jak wygląda roślina?

    − Ile dzwonków jest na jednej łodyżce?

    − Gdzie rosną konwalie?

    − Czy można je zrywać?

     

    Konwalia majowa jest rośliną leczniczą i ozdobną, nie jest już rośliną chronioną. Występuje często w lasach niemal całej Polski, ale można ją również hodować. Jej głównym walorem są niewielkie kwiaty o charakterystycznym zapachu i dzwonkowatym kształcie.

     

  8. Obrazek z konwaliami dla taty i mamy wykonany techniką kirigami z koła.

     

    Zapoznanie ze sposobem wykonania prac.

    Dla każdego dziecka: kolorowy kartonik (nie zielony) o wymiarach 15–20 cm, białe i zielone kartki, na których narysowane są koła: na białej osiem kół o wymiarze 3 cm, na zielonej – dwa koła o wymiarach 2 cm, klej, nożyczki.

     

    • Wycinanie kół. Złożenie wszystkich kół na połowę.

    • Zagięcie zakładki za zielonym kole, odgięcie jej i odcięcie.

    • Przesuniecie warstw koła.

    • Sklejanie po dwa białe koła, tak aby powstały dzwoneczki.

    • Naklejanie na kartonik liścia (lub 2 liści) konwalii.

    • Wycięcie z zielonego papieru prostokąta (łodygi) i naklejenie go tak, aby łodyga wsunięta była w liść.

    • Naklejenie na łodygę dzwoneczków kwiatów.

     

    Można wykonać pracę również w inny sposób, przykłądy w ZAŁĄCZNIKU 3.

     

  9. Zabawa Czy znamy imię mamy i taty?

    Dzieci podają imiona rodziców, dzielą je na sylaby. ( 4 i 5-latki)

    Określają pierwsze i ostatnie głoski w ich imionach. (5-latki)

     

 

 

Środa, 20.05.2020r. Temat: „Mój tata”.

 

  1. Rozmowa na temat – Jak dzieci pomagają rodzicom?

    − Czy pomagacie rodzicom w domu? W czym?

    − Czy powinniście pomagać rodzicom? Dlaczego?

     

  2. Karta pracy, cz. 4, s. 49, 5-latki.

    Opowiadanie o tym, jak Olek i Ada pomagają rodzicom. Przedstawianie za pomocą rysunku sposobów, w jakie dzieci pomagają rodzicom.

    Rysowanie po śladzie serduszek, kolorowanie ich.

     

  3. Karta pracy, cz. 2, nr 54, 4-latki.

    Dzieci:

    − rysują w ramkach prezenty, jakie chciałyby wręczyć rodzicom (w niebieskiej ramce – prezent dla taty, a w czerwonej – dla mamy),

    − odczytują wyrazy zapisane na bilecikach (z pomocą rodzica),

    − dotykają palcem kolejnych obrazków serc i nazywają ich kolory.

     

  4. Nauka piosenki ZoZi - „Dziękuję Mamo! Dziękuję Tato!”

    https://www.youtube.com/watch?v=j09kDRPi3tE

     

  5. Ćwiczenia oddechowe „Ja i mój tata”.

    Nagranie dowolnej piosenki, bębenek.

    Dzieci maszerują po okręgu koła w rytmie piosenki. Na przerwę w muzyce zatrzymują się, nabierają powietrza nosem, następnie, wypuszczając powietrze, równocześnie wypowiadają słowa: tato, tato, tato. Gdy podczas przerwy w muzyce rodzic uderzy dwa razy w bębenek, zatrzymują się, miarowo klaszczą i wypowiadają zdanie: Sto lat, sto lat niech żyje nam!

     

  6. Słuchanie wiersza Stanisława Grabowskiego „Nie jesteś sam”.

    Mama biega po pokojach

    ze ścierką,

    z odkurzaczem,

    z froterką.

    Tata biega po pokojach

    z fajką,

    z książką

    z pomysłami.

    A ja siedzę szczęśliwa w pokoju,

    gdzie lalka Rozalka,

    zeszyty do pierwszej klasy,

    atlasy…

    Gdy w domu –

    tatuś i mama,

    nie jestem sama.

     

    • Rozmowa na temat wiersza.

    − Co robi mama?

    − Co robi tata?

    − Gdzie jest dziewczynka?

    − Dlaczego jest szczęśliwa?

     

    • Wypowiadanie fragmentami tekstu wiersza z radością – najpierw cicho, a później coraz głośniej.

    Gdy w domu –

    tatuś i mama,

    nie jestem sama.

     

  7. Laurka dla mamy i taty – ćwiczenia plastyczne.

     

    5-latki:

    wyprawka, karta 24, klej, nożyczki, kartka z bloku technicznego w jasnym kolorze formatu A4, naklejki.

    • Składanie kartki z bloku technicznego na pół, tak aby powstała laurka.

    • Wycinanie z karty gotowych elementów.

    • Składanie gotowych elementów i naklejanie ich na kartce według instrukcji, tak aby kwiaty znalazły się w wazonie.

    • Odczytuje z rodzicem napis: Kwiaty dla Mamy i Taty. Przykleja go na pierwszej stronie laurki.

 

4-latki:

Wyprawka, karta nr 26, klej, nożyczki.

Dzieci:

− wycinają z karty wszystkie zaznaczone konturem kolorowe paski i kształty,

− składają i sklejają zgodnie z instrukcją.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 50, 5-latki.

    Kolorowanie rysunku bukietu dla mamy. Rysowanie po śladzie drogi Olka i Ady do mamy

     

 

Uwaga Rodzice

SZANOWNI PAŃSTWO!

 

Informujemy, że zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego

dnia 25.05.2020 r.   odwieszamy czasowe zamknięcie przedszkola.

 

Zgodnie z wytycznymi, możliwość korzystania z przedszkola jest adresowana do dzieci,
których rodzice nie mają możliwości pogodzenia pracy zawodowej z opieką w domu.

 

W związku z tym, na czas od 25 maja będziemy przyjmować zgłoszenia na podstawie dodatkowych dokumentów, które są umieszczone na stronie internetowej przedszkola w zakładce BIP https://pp13.bip.gov.pl/procedury/procedury-zapewnienia-bezpieczenstwa-w-zwiazku-z-covid.html

 

 

Po zapoznaniu się z „Procedurami zapewnienia bezpieczeństwa w związku z wystąpieniem COVID-19 w Przedszkolu nr 13 prosimy o wypełnienie stosownych oświadczeń i przesłanie ich drogą mailową (a pierwszego dnia pobytu dziecka w przedszkolu doniesienie oryginałów)  do czwartku 21.05.2020 do godz.10.00. Zapis dziecka jest możliwy tylko zgodnie z w/w procedurą (załącznik nr 2 i 3).

 

Ze względu na bezpieczeństwo dzieci prosimy  o bezwzględne stosowanie się  do zaleceń zawartych  w procedurach.

 

W razie pytań prosimy o kontakt telefoniczny lub mailowy.

Wtorek, 19.05.2020r. Temat: „Jak nasi rodzice”.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 46, 5-latki.

    Czytanie zdań z rodzicem. Rysowanie swojej mamy i swojego taty. Nazywanie kwiatów.

    - 4-latki rysują swoją mamę i tatę na kartce.

     

  2. Słuchanie piosenki Śpiewające Brzdące - „Piosenka dla taty”

    https://www.youtube.com/watch?v=-VDZDUQYWDc

     

  3. Ćwiczenia w porównywaniu wzrostu.

    • Mierzenie wzrostu dzieci i rodziców.

    • Kto jest wyższy? Kto jest niższy? - porównywanie wzrostu między rodzeństwem, między dzieckiem a mamą, między dzieckiem a tatą, między mamą a tatą.

     

  4. Karta pracy, cz. 4, s. 47, 5-latki.

    Kolorowanie ubrań tej osoby z pary, która jest wyższa. Naklejanie zdjęć odpowiedniego kwiatu.

     

  5. Zabawa ruchowo-naśladowcza „Jak nasi rodzice”.

    Dzieci poruszają się po sali w rytm tamburynu. Na hasło „Jak mama” naśladują czynności wykonywane przez mamę. Na hasło „Jak tata” – czynności wykonywane przez tatę.

     

  6. Zabawa „Lustro”.

    Dzieci dobierają się parami z rodzicem i stają naprzeciwko siebie. Jedna osoba wykonuje dowolne ruchy, druga je naśladuje. Po chwili następuje zmiana ról.

     

  7. Zabawa ruchowa z elementem równowagi „Podwieczorek dla rodziców”.

    Potrzebne będą: taca, kubeczki jednorazowe lub plastikowe.

    Dzieci poruszają się po wyznaczonym obszarze ogrodu lub pokoju, trzyma w ręce tacę z kubeczkiem, stara się, aby kubeczek się nie przwrócił.

     

  8. Karta pracy, cz. 4, s. 48, 5-latki.

    Wyklaskiwanie podanego rytmu, w powtarzaniu tekstu za rodzicem. Określanie, w którą stronę zwrócone są serduszka. Naklejanie brakujących serduszek. Rysowanie po śladach dużych serduszek. Rysowanie w ich wnętrzu małych serduszek.

     

  9. Wypowiedzi dzieci na temat Co lubią moi rodzice?

    Dzieci określają, co lubi mama, co lubi tata, ale odpowiedzi podają, dzieląc dane słowa na sylaby. Np.: chłopiec mówi, że jego mama lubi cze-ko-la-dę, a tata cias-to.

     

  10. Karta pracy, cz. 2, nr 54, 4-latki.

    Dzieci:

    − rysują w ramkach prezenty, jakie chciałyby wręczyć rodzicom (w niebieskiej ramce – prezent dla taty, a w czerwonej – dla mamy),

    − odczytują wyrazy zapisane na bilecikach (z pomocą rodzica),

    − dotykają palcem kolejnych obrazków serc i nazywają ich kolory.

 

Poniedziałek, 18.05.2020r. Temat: „Mama i tata”.

 

  1. Oglądanie zdjęć rodziców z ich dzieciństwa. Porównywanie zdjęć z wyglądem dzieci.

     

  2. Słuchanie piosenki Śpiewające Brzdące - „Jesteś mamo skarbem mym”

    https://www.youtube.com/watch?v=RvHfN-4Va4g

     

  3. Ćwiczenia poranne.

    • Zabawa orientacyjno-porządkowa „Wysoko – nisko”. Tamburyn.

    Dzieci biegają po sali przy akompaniamencie tamburynu. Podczas przerwy w grze, na hasło Wysoko! stają na palcach, wyciągają w górę ręce i klaszczą nad głową; hasło Nisko! jest sygnałem do wykonania przysiadu i uderzenia rękami o podłogę.

    • Ćwiczenie dużych grup mięśniowych „Myjemy z tatą samochód”.

    Dzieci naśladują mycie samochodu i spłukiwanie go wodą z wiadra.

    • Ćwiczenie wyprostne „Rodzic zmęczony i rodzic wypoczęty”.

    Dzieci siedzą skrzyżnie, ręce trzymają na kolanach. Na hasło Rodzic zmęczony wykonują luźny skłon tułowia w przód. Na hasło Rodzic wypoczęty – prostują tułów, głowę trzymają prosto.

    • Podskoki „Froterujemy z mamą podłogę”.

    Dzieci rytmicznie, naprzemiennie wykonują wykroki nogami w przód.

    • Ćwiczenie równowagi „Rysujemy obrazek dla mamy i taty”.

    Dzieci stoją na jednej nodze, a drugą rysują w powietrzu dowolny obrazek. Rysują na przemian prawą i lewą nogą.

    • Ćwiczenie ożywiające „Rodzinna wycieczka rowerowa”.

    Dzieci biegają w różnych kierunkach z wysokim unoszeniem kolan i naprzemiennym uginaniem i prostowaniem rąk w łokciach.

    • Ćwiczenie uspokajające „Mama i tata”.

    Dzieci maszerują po obwodzie koła z rytmicznym wytupywaniem i powtarzaniem rymowanki „Mama i tata kochają nas”, na słowo „nas” zatrzymują się i klaszczą w dłonie; „Mama i tata mają dla nas czas” – na słowo „czas” zatrzymują się i klaszczą w dłonie.

     

  4. Wykonanie miseczki na łakocie.

     

    • Oglądanie różnego rodzaju miseczek. Oglądanie ozdób na miseczkach. Zwracanie uwagi na różne materiały, z jakich są wykonane. Próby określenia, co można w danych miseczkach przechowywać.

     

    • Zapoznanie ze sposobem wykonania prac.

    Potrzebne będą: olej, lakier w aerozolu, plastikowy pojemnik, gazety, klajster, farby.

    JAK ZROBIĆ KLAJSTER? ROBIMY KLAJSTER - PRZEPIS 1 źódło: http://spbrzusnikweb2.blogspot.com/2010/09/klajster.html
    - 1 szkl. wody,
    - 1-2 łyżki mąki
    Ze szklanki wody odlewamy małą ilość i mieszamy w niej mąkę. Pozostałą ilość wody wlewamy do garnka i gotujemy. Do wrzącej wody wlewamy wymieszaną mąkę z wodą i chwilę gotujemy, cały czas mieszając. Tak otrzymany klajster studzimy i jeśli powstały grudki przecieramy przez sitko.

     

    • Dzieci z pomocą rodzica nacierają plastikowy pojemnik odwrócony do góry dnem z zewnątrz olejem. Następnie drą gazety na średniej wielkości kawałki, którymi za pomocą klajstru oklejają pojemnik. Muszą zwrócić uwagę na zespolenie jego dna z bocznymi ściankami. Oklejony pojemnik stawiają w cieple, by wysechł.

     

    • Po upływie mniej więcej doby rodzic wraz z dziećmi oddziela pojemniki od gazet ostrożnymi, okrężnymi ruchami i pozostawia do wyschnięcia także wewnątrz.

     

    • Gdy klajster zupełnie wyschnie, dzieci palcami pokrywają miseczkę farbą. Po jej wyschnięciu spryskują miseczkę przezroczystym lakierem w aerozolu.

     

  5. Układanie zdrobnień do słów: mama, tata.

    mama – mamusia, mamuśka, mamunia…

    tata – tatuś, tatusiek, tatunio…

     

  6. Wycinanie serduszek z czerwonego papieru, następnie ułożenie z nich jednego dużego i przyklejenie go na kartce papieru.

     

  7. Nauka wiersza Jadwigi Koczanowskiej „Mama i tata”.

     

    • Słuchanie wiersza.

    Mama i Tata to świat nasz cały,

    ciepły, bezpieczny, barwny, wspaniały,

    to dobre, czułe, pomocne ręce

    i kochające najmocniej serce.

    To są wyprawy do kraju baśni,

    wakacje w górach, nad morzem, na wsi,

    loty huśtawką, prawie do słońca

    oraz cierpliwość co nie ma końca.

    Kochana Mamo, Kochany Tato

    dzisiaj dziękować chcemy Wam za to,

    że nas kochacie, że o nas dbacie

    i wszystkie psoty nam wybaczacie.

     

    • Rozmowa na temat wiersza.

    − Kim dla dzieci jest mama i tata?

    − Za co dzieci dziękują rodzicom?

     

    • Kończenie zdań rozpoczętych przez rodzica

    − Moi rodzice są kochani, bo…

    − Pomagam rodzicom w…

    − Lubię być w domu, bo…

    − Z tatą najchętniej robię…

    − Z mamą najchętniej robię…

     

    • Aktywne słuchanie wiersza. Rodzic recytuje wiersz, a dzieci dopowiadają końcowe słowa wersów.

    Mama i Tata to świat nasz… (cały),

    ciepły, bezpieczny, barwny… (wspaniały),

    to dobre, czułe, pomocne… (ręce)

    i kochające najmocniej… (serce).

    To są wyprawy do kraju… (baśni),

    wakacje w górach, nad morzem, na… (wsi),

    loty huśtawką, prawie do… (słońca)

    oraz cierpliwość co nie ma… (końca).

    Kochana Mamo, Kochany… (Tato)

    dzisiaj dziękować chcemy Wam… (za to),

    że nas kochacie, że o nas… (dbacie)

    i wszystkie psoty nam… (wybaczacie).

     

    • Nauka wiersza fragmentami, metodą ze słuchu.

 

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 44–45, 5-latki.

    Łączenie pierwszych głosek z nazw rysunków. Rysowanie dla Olka i Ady prezentów, których nazwy powstały z połączenia głosek. Rysowanie po śladach.

     

  2. Karta pracy, cz. 2, nr 53, 4-latki

    Dzieci:

    − rysują krawat i apaszkę po śladzie,

    − kolorują rysunki tak, by każdy miał inny kolor,

    − mówią, komu można wręczyć w prezencie krawat, a komu – apaszkę.

     

  3. Wykonanie plakatu „Najlepsza mama i najlepszy tata na świecie”.

    Potrzebne będą: duża kartka, czerwony mazak, kredki.

    Rodzic rysuje na kartonie jedno duże serce, a w nim jedno nieco mniejsze serce. Nad sercem zapisuje tytuł. W środku mniejszego serca dzieci rysują swoich rodziców. Na koniec dzieci kolorują ramkę serca czerwoną kredką.

 

 

 

Piątek, 15.05.2020r. Temat: „Łąka w maju”.

 

  1. Kończenie rymowanek o łące.

     

    • Trawa, kwiaty, biedronka – to na pewno… (łąka)

    • Czerwone jak gotowane raki – to… (maki)

    • Ma żółty środek, białe płatki, łodyga u niej wiotka. Ten łąkowy kwiat to… (stokrotka)

    • Piegowata dama. Po łące chodzi od rana. Wygrzewa się w promykach słonka. To maleńka… (biedronka)

    • Czy to fruwające kwiaty? Jest ich tyle! Nie, to… (motyle)

    • Lata, lata koło nosa. Uwaga! To groźna… (osa)

    • Lata, lata obok czoła. To miodna… (pszczoła)

     

  2. Słuchanie wiersza Anny Onichimowskiej „Zielnik”.

     

    Biały rumianek.

    Na drugiej –

    mały bukiet sasanek.

    Na trzeciej –

    liście dębu i babki.

    Na czwartej –

     

  3. Zabawa relaksacyjna „Złota żaba”.

    Rodzic mówi:

    chciałbym zaprosić was do zabawy, w czasie której musimy wszyscy siedzieć bardzo cicho – inaczej nie będziemy mogli złapać tego, co może uda nam się złapać później. Usiądźcie wszyscy na podłodze i skrzyżujcie nogi. Możecie jedną stopę położyć na udzie, jeśli macie na to ochotę (pół pozycji lotosu). Utrzymujecie wasze plecy w wyprostowanej pozycji, a potem lekko opuśćcie barki. Zamknijcie oczy. Czy widzieliście kiedykolwiek małą, złotą żabkę, która siedzi na dużym, zielonym liściu lilii wodnej cicho, cichutko… tak cicho, że nic się nie porusza, a żabka wygląda, jakby spała? Dzisiaj wszyscy będziemy takimi żabkami. Wyobraźcie sobie, że siedzicie na liściu lilii wodnej pośrodku stawu… Siedzicie tam, jak ta żabka, bardzo cicho, i oddychacie powoli. Nabieracie głęboko powietrza do płuc i wypuszczacie je do końca. W ten sposób żaby łapią muchy na kolację – siedzą tak cicho, że muchy ich po prostu nie widzą. Nagle wyciągają swój długi język i łapią muchę. Czy potraficie tak szybko wystawić język? A teraz siedzicie spokojnie, a ja będę udawać bzyczącą muchę. Za każdym razem, kiedy wydam z siebie taki dźwięk (demonstruje ten dźwięk), możecie wystawić język i złapać muchę. Na zakończenie będziecie mogli szepnąć mi na ucho, ile much złapaliście.

     

  4. Karty pracy Nowe przygody Olka i Ady. Przygotowanie do czytania, pisania, liczenia, s. 73 (5-latki, różowe książki).

    Czytanie z rodzicem nazw zwierząt i roślin, odszukiwanie ich na rysunku.

    Kolorowanie rysunku.

     

  5. Karta pracy dla 4-latków – ZAŁĄCZNIK 1.

    Pokoloruj obrazek.

     

  6. Ćwiczenia gimnastyczne – metodą Rudolfa Labana.

    Nagranie muzyki marszowej, odtwarzacz CD, paski kolorowej bibuły.

     

    • Zgodnie z muzyką – dzieci maszerują po obwodzie koła na palcach, gdy nagranie muzyki jest głośne, a w przysiadzie, gdy nagranie muzyki jest ciche. W czasie marszu rodzic rozdaje dzieciom złożone paski bibuły.

     

    • Tańczące bibułki – przy nagraniu dowolnej muzyki dzieci swobodnie tańczą i poruszają paskami bibułki trzymanymi najpierw w prawej, a potem w lewej ręce. Podczas przerwy w grze przykucają i układają z bibułki dowolne kształty na podłodze.

     

    • Po kole – na podłodze układają koła z bibułki i skaczą dookoła nich obunóż, w jedną i w drugą stronę.

     

    • Powitania bibułką – dotykają bibułką różnych części ciała wymienianych przez rodzica.

     

    • Jak najwyżej – wyrzucają bibułkę do góry, obserwują jej opadanie, i łapią ją tuż nad podłogą.

     

    • Sprytne palce – chwytają palcami stopy bibułkę leżącą na podłodze i podają ją sobie do rąk.

     

    • Rysujemy ósemkę – dzieci przekładają bibułkę z ręki do ręki na kształt ósemki pomiędzy rozstawionymi nogami.

     

    • Lustro – dziecko dobiera się w parę z rodzicem, jedna osoba z pary jest lustrem, które odbija ruchy partnera, naśladując je.

     

    • Wiatr i wiaterek – dzieci dmuchają na paski bibuły z większym i z mniejszym natężeniem.

     

    • Latające owady – zgniatają bibułkę w kulkę, rzucają przed siebie i podążają jej śladem. Na koniec wrzucają kulkę do obręczy lub pudełka przygotowanego przez rodzica.

     

    • Marsz z muzyką – rytmicznie maszerują dookoła sali przy nagraniu marszowej melodii. Podczas przerwy w grze przykucają i wyskakują w górę.

     

  7. „Owadzia kostka” - ZAŁĄCZNIK 2.

    Wytnij i sklej kostki.

    Kostka 2. z cieniami – dziecko rzuca i odgaduje, co to za owad.

    Kostka 1. kolorowa – dziecko rzuca i naśladuje owada.

 

 

 

 

 

Czwartek, 14.05.2020r. Temat: „Wiosenna łąka”.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 43, 5-latki.

    Odszukanie na obrazku ukrytych zwierząt. Nazywanie ich. Określanie, dlaczego trudno było je odszukać.

    Oglądanie zdjęć. Słuchanie nazw produktów z roślin zielnych.

     

  2. Karta pracy, cz. 2, nr 52, 4-latki.

    Dzieci:

    − nazywają (z pomocą osoby dorosłej) kwiaty na obrazkach i je liczą,

    − pod każdym obrazkiem rysują tyle kresek, ile kwiatów jest w bukiecie,

    − rysują kwiaty po śladach.

     

  3. Wycieczka na łąkę lub wyjście na ogród.

    Weźcie ze sobą lupę (jeśli macie) oraz Kartę Młodego Obserwatora Przyrody – ZAŁĄCZNIK 1, kredki.

     

    • Poszukiwanie roślin i owadów z Karty Młodego Obserwatora Przyrody.

    • Opisywanie ich rzeczywistego wyglądu.

    • Obserwowanie zachowania owadów, słuchanie wydawanych przez nie odgłosów.

    • Obserwowanie roślin poruszanych wiatrem, rozpoznawanie ich i nazywanie.

    • Oglądanie wybranych roślin lub zwierząt przez lupę.

    • Robienie bukietów z kwiatów.

    • Zabawy na świeżym powietrzu.

    • Zbieranie znanych roślin w celu wykonania zielnika (dla chętnych)

    - Przygotowanie roślin do zasuszenia: układanie ich na osobnych kartkach, nakrywanie drugą kartką i wkładanie między strony grubej książki; po włożeniu wszystkich roślin obciążenie książki i pozostawienie do wyschnięcia na około dwa tygodnie. Po zakończeniu suszenia przyklejenie – z pomocą rodzica – roślin kawałkami taśmy przeźroczystej na kartonowe kartki, naklejenie podpisów.

     

  4. Wyrażanie swoich wrażeń i przeżyć za pomocą ekspresji plastycznej – rysowanie łąki na zielonych kartkach pastelami olejnymi.

     

  5. Zabawy na łące – rozwijanie koordynacji słuchowo- ruchowej.

    Piłka dziecka, tamburyn, nagranie muzyki o różnym charakterze.

    − Maszerowanie w rytmie tamburynu.

    − Zajęcie dowolnych miejsc w sali. Piłki leżą na podłodze. W rytmie muzyki bieg na palcach między piłkami w dowolnych kierunkach (bez potrącania piłek).

    − Zajęcie miejsca obok najbliżej leżącej piłki. Pozycja stojąca. Rodzic, unosząc rękę, potrząsa tamburynem – przeniesienie piłek ponad głowę, ręce wyprostowane. Rodzic w dalszym ciągu potrząsa tamburynem, opuszczając rękę – wykonanie powolnego skłonu, powolne dotknięcie piłką podłogi.

    − Siad skrzyżny. Turlanie piłki wokół siebie. Podkład stanowi cicho grająca muzyka. Podczas przerwy w muzyce przesuwanie piłki z poleceniem: przed, za, obok, nad – uniesienie jej w górę.

    − Leżenie przodem. Ręce wyciągnięte przed siebie trzymają piłkę. Na dźwięk tamburynu uniesienie piłki nad podłogę, bez oderwania nóg od podłogi.

    − Przejście do stania. Podrzucanie i chwytanie piłki w rytmie nadanym przez rodzica.

    − Marsz w rytmie tamburynu za rodzicem w ustalonym metrum 4/4.

 

 

 

 

Środa, 13.05.2020r. Temat: „Wiosna na łące”.

 

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 42, 5-latki.

    Liczenie pszczół. Łączenie pszczół z obrazkiem plastrów, do których lecą.

    Kończenie kolorowania plastrów miodu.

    Oglądanie zdjęć. Słuchanie nazw produktów, które otrzymujemy dzięki pszczołom.

     

  2. Karty pracy, cz. 2, nr 50–51, 4-latki.

    Dzieci:

    − łączą w pary owady z kwiatami; mówią, czego jest więcej: owadów czy kwiatów,

    − naśladują sposób poruszania się pszczoły, mrówki, konika polnego, dżdżownicy.

     

  3. Zabawy przy piosence „Wiosna na łące”.

     

    • Ćwiczenia rozwijające aparat ruchu w rytmie akompaniamentu na dowolnym instrumencie. Dzieci maszerują po okręgu koła, biegają na palcach, przeskakują z nogi na nogę, wykonują skoki obunóż; podczas przerwy w muzyce: robią skok w przód, dwa kroki w tył; skok w przód, skok w tył, obrót wokół siebie.

     

  4. Zabawa ruchowa orientacyjno-porządkowa „Wiosenna pogoda”.

    Dzieci spacerują po sali. Na hasło „Burza” zatrzymują się, klaszcząc nad głową i równocześnie mówiąc: bum, bum, bum. Ponownie spacerują, na hasło „Lekki wiatr” – dzieci podskakują z nogi na nogę. Ponowny marsz, na hasło „Słońce” – unoszą ręce w górę, poruszają nimi w nadgarstkach.

     

  5. Biedronki.

    • Rozmowa na temat budowy biedronki.

    Duże zdjęcie/obrazek biedronki – ZAŁĄCZNIK 1.

    Rodzic na zdjęciu/ilustracji pokazuje części ciała biedronki, nazywa je (pancerz, pod nim skrzydła, głowa, oczy, aparat gębowy, nogi, czułki).

     

    Biedronki należą do rodziny chrząszczy. Przechodzą przez stadia przeobrażenia (jak np. motyl). W Polsce najczęściej spotykanymi gatunkami biedronek są dwukropki i siedmiokropki, co oznacza, że liczba kropek nie wskazuje na wiek, tylko na gatunek. Biedronki są pożyteczne, bo zjadają mszyce – szkodniki roślin.

     

    • Wykonanie biedronki – ZAŁĄCZNIK 2.

    Zapoznanie ze sposobem wykonania prac.

    Potrzebne będą: patyki, nici (grube), narysowane wzory biedronek na czarnym i czerwonym kartonie, nożyczki, klej (można wykorzystać gotowy wzór - „Sposób 2.”).

    − Przymocowanie półmetrowej nitki do każdego patyka.

    − Wycinanie wzorów.

    − Składanie czerwonego krążka na pół, rozprostowanie go, a następnie rozcięcie wzdłuż linii zgięcia.

    − Naklejanie na czarny korpus biedronki dwóch czerwonych skrzydełek.

    − Dorysowanie flamastrami (gdy klej przyschnie) kropek na skrzydełkach.

    − Przymocowanie nitki do biedronki.

     

  6. Ćwiczenia logorytmiczne „Rób to, o czym mówi wiersz”.

    Dzieci poruszają się razem z rodzicem zgodnie z tekstem wypowiadanego przez niego wierszyka. Następnie poruszają się same podczas recytacji przez rodzica.

    Zrób do przodu cztery kroki,

    i rozejrzyj się na boki.

    Tupnij nogą raz i dwa,

    ta zabawa nadal trwa.

    Teraz w lewo jeden krok,

    przysiad, i do góry skok.

    Zrób do tyłu kroków trzy,

    by koledze otrzeć łzy.

    Klaśnij w ręce razy pięć,

    na klaskanie też masz chęć!

    Wokół obróć się, raz dwa,

    piłka skacze hop-sa-sa.

    Ręce w górę i na boki,

    zrób zajęcze cztery skoki.

    Gdy się zmęczysz, poleż sobie,

    i wyciągnij w górę nogę.

     

  7. Aktywne słuchanie muzyki Antonia Vivaldiego „Cztery pory roku. Wiosna”.

    https://www.youtube.com/watch?v=Tl8Z-tr73ss

     

    Duży zielony kawałek materiału, kolorowy papier, nożyczki.

     

    Dzieci wycinają różne kwiaty z kolorowego papieru i układają je na dużym zielonym kawałku materiału.

    Podczas zabawy wchodzą w role wiosennego wiatru, który pojawił się nad majową łąką. Każde dziecko (i rodzic) chwyta kawałek materiału i unosi go w górę. Ilustrują muzykę następującym ruchem:

    − fragment wykonany głośno: dzieci poruszają materiałem w taki sposób, aby kwiatki podskakiwały wysoko,

    − fragment wykonany cicho: dzieci delikatnie poruszają materiałem, w taki sposób, aby kwiatki podskakiwały niezbyt wysoko,

    − powtórzenie czynności z punktu 1: dzieci wolno poruszają się w prawą stronę,

    − powtórzenie czynności z punktu 2: dzieci poruszają się w lewą stronę, kładą materiał na podłodze. Improwizują ruchy wiatru, biegając po sali zgodnie z charakterem muzyki; kładą się na podłodze, jeszcze nieznacznie poruszając rękami i nogami, ale coraz wolniej, aż na koniec zabawy wiatr cichnie i dzieci zastygają bez ruchu.

     

  8. Zabawa rozwijająca koncentrację uwagi oraz umiejętność określania , kto należy do rodziny owadów: „Owad czy nie?” - ZAŁĄCZNIK 3.

    • Nazwij zwierzęta, wskaż tylko owady.

    • Dzieci spacerują po sali. Rodzic wypowiada nazwy różnych zwierząt. Jeśli będzie to nazwa owada, dzieci zatrzymują się w miejscu, jeśli nie, dzieci nie przestają maszerować.

    • Dzieci siedzą na duwanie. Rodzic wypowiada różne nazwy – jeśli pojawi się nazwa owada, dzieci klaszczą w ręce; jeśli pojawi się nazwa innego zwierzęcia, nie klaszczą.

 

 

Wtorek, 12.05.2020r. Temat: „Łąka w maju: Motyle i kwiaty”.

 

  1. Karta pracy cz. 4, s. 39, 5-latki.

    Nazywanie zwierząt przedstawionych na zdjęciach. Otaczanie pętlą owadów. Dokańczanie rysunku motyla według wzoru.

 

  1. Karta pracy, cz. 2, nr 50, 4-latki

    Dzieci:

    − rysują po śladzie rysunku ślimaka, kolorują rysunek,

    − nazywają zwierzęta przedstawione na zdjęciach, naśladują ich ruchy.

     

  2. Ćwiczenia w liczeniu „Liczymy żabki”.

    Potrzebne będą: sylwety żab lub zielone klocki, pudełko.

    Rodzic układa przed dzieckiem pudełko – symbolizujące staw. Dzieci wkładają do nich taką liczbę sylwet żab (klockó), która odpowiada liczbie klaśnieć przez rodzica. Przeliczają sylwety żab w poszczególnych stawach; można ułożyć dodatkowo kartoniki z liczbami – równą liczbie żab w stawie.

     

  3. Zabawy z sześcianem.

     

    • Przypomnienie cech kwadratu.

    Rodzic mówi:

    − Nakreślcie w powietrzu kształt kwadratu.

    − Jakie są boki kwadratu?

     

    • Zapoznanie z sześcianem.

    Rodzic przygotowuje kilka sześcianów różniących się wielkością (mogą to być np. kostki do gry, kostki Rubika, drewniane klocki).

    Dzieci je oglądają. Liczą ściany. Określają ich kształt – kwadrat.

    Układają figury według wzrastającej wielkości, a potem – według malejącej (można wykorzystać ZAŁĄCZNIK 1. Rodzic wycina sześciany, a dziecko układa je, a następnie nakleja od największego do najmniejszego).

     

    • Karta pracy, cz. 4, s. 40, 5-latki.

    Oglądanie sześcianów.

    Określanie różnic i podobieństw między nimi.

    Oglądanie rozłożonego sześcianu – jego siatki. Liczenie kwadratów.

    Rysowanie na każdej ścianie innego owada.

    Oglądanie obrazków sześcianu w różnym położeniu.

     

    • Zabawy z sześcianem – kostką.

    Rodzic pokazuje kostkę.

    - Dzieci rzucają kostką i wykonują tyle czynności podanych przez rodzica, ile oczek wyrzucono na kostce. Czynności: podskoki, skłony, przysiady, okrzyki…

    − Dzieci rzucają kostką i podają liczbę większą (lub mniejszą) o jeden w stosunku do liczby oczek wyrzuconych na kostce.

    - Na zakończenie dzieci przypominają, kształt jakiej bryły ma kostka.

     

  4. Ćwiczenia gimnastyczne – metodą Rudolfa Labana.

    Nagranie muzyki marszowej, odtwarzacz CD, paski kolorowej bibuły.

     

    • Zgodnie z muzyką – dzieci maszerują po obwodzie koła na palcach, gdy nagranie muzyki jest głośne, a w przysiadzie, gdy nagranie muzyki jest ciche. W czasie marszu rodzic rozdaje dzieciom złożone paski bibuły.

     

    • Tańczące bibułki – przy nagraniu dowolnej muzyki dzieci swobodnie tańczą i poruszają paskami bibułki trzymanymi najpierw w prawej, a potem w lewej ręce. Podczas przerwy w grze przykucają i układają z bibułki dowolne kształty na podłodze.

     

    • Po kole – na podłodze układają koła z bibułki i skaczą dookoła nich obunóż, w jedną i w drugą stronę.

     

    • Powitania bibułką – dotykają bibułką różnych części ciała wymienianych przez rodzica.

     

    • Jak najwyżej – wyrzucają bibułkę do góry, obserwują jej opadanie, i łapią ją tuż nad podłogą.

     

    • Sprytne palce – chwytają palcami stopy bibułkę leżącą na podłodze i podają ją sobie do rąk.

     

    • Rysujemy ósemkę – dzieci przekładają bibułkę z ręki do ręki na kształt ósemki pomiędzy rozstawionymi nogami.

     

    • Lustro – dziecko dobiera się w parę z rodzicem, jedna osoba z pary jest lustrem, które odbija ruchy partnera, naśladując je.

     

    • Wiatr i wiaterek – dzieci dmuchają na paski bibuły z większym i z mniejszym natężeniem.

     

    • Latające owady – zgniatają bibułkę w kulkę, rzucają przed siebie i podążają jej śladem. Na koniec wrzucają kulkę do obręczy lub pudełka przygotowanego przez rodzica.

     

    • Marsz z muzyką – rytmicznie maszerują dookoła sali przy nagraniu marszowej melodii. Podczas przerwy w grze przykucają i wyskakują w górę.

     

  5. Karta pracy, cz. 4, s. 41, 5-latki.

    Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie.

    Rysowanie motyla po śladach.

    Kolorowanie rysunku. Rysowanie po śladzie drogi motyla do stokrotki.

     

  6. „Motyl i kwiaty” - wykonanie pracy plastycznej.

    Potrzebne będą ZAŁĄCZNIK 2, niebieska lub zielona kartka (może być biała pomalowana farbami na wybrany kolor), kredki/pastele/pisaki, klej, nożyczki.

    Sposób wykonania pracy:

    - wydrukowany załącznik 2 (jeśli nie ma możliwości wydrukowania, rodzic sam może narysować kwiatki i motyla): dziecko koloruje kwiaty i motyla, następnie wycina. Wycięte elementy nakleja na niebieską lub zieloną kartkę.

     

  7. Zabawa z elementem dramy Jestem…

    Obrazki przedstawiające mieszkańców łąki (motyla, pszczołę, bociana, żabę, konika polnego) – ZAŁĄCZNIK 3 lub obrazki narysowane przez roszica, równie dobrzez dziecko samo może sobie wymyślić, jakiego mieszkańca łąki będzie naśladować.

    Dziecko losuje obrazek przedstawiający mieszkańca łąki (motyla, pszczołę, bociana, żabę, konika polnego). Za pomocą ruchów i głosu przedstawia go, nie pokazując obrazka. Rodzice odgadują, jakie zwierzę przedstawia obrazek.

 

 

 

 

Poniedziałek, 11.05.2020r. Temat: „Łąka w maju: Barwa ochronna”.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 36−37 - 5-latki, dla 4-latków ZAŁĄCZNIK 1.

    Oglądanie obrazka. Określanie, co dzieje się na łące w maju.

    Oglądanie zdjęć zwierząt, nazywanie ich.

     

  2. Słuchanie piosenki „Wiosna na łące”.

    https://www.youtube.com/watch?v=814z9Tpphkw

     

    • Rozmowa na temat tekstu piosenki.

    − Kto przybył na łąkę?

    − Co zaczęło się dziać na łące, kiedy przyszła wiosna?

    − Co to znaczy, że świerszcz stroi skrzypce?

    − Wymień mieszkańców łąki, o których jest mowa w piosence.

     

  3. Zabawa rytmiczno-artykulacyjna z wykorzystaniem wiersza Teresy Fiutowskiej „Żabie łapki”.

    Dzieci dobierają się w pary z rodzicem, stają naprzeciwko siebie i powtarzają tekst, ilustrując go ruchem.

     

    Dzieci Dwie zielone małe żabki,

    tak nad stawem grają w łapki:

    jedną łapką

    klap, klap, klap.

    Drugą łapką

    klap, klap, klap.

    Potem dwiema

    klap, klap, klap.

    Ty, bocianie

    nas nie łap!

    Dzieci

     

     

    podnoszą prawą rękę ugiętą w łokciu,

    uderzają o prawą dłoń partnera,

    podnoszą lewą rękę ugiętą w łokciu,

    uderzają o lewą dłoń partnera,

    podnoszą obie ręce ugięte w łokciach,

    uderzają w obie dłonie partnera,

    przykucają i grożą bocianowi,

    poruszając wskazującym palcem.

     

  4. Ćwiczenia poranne.

    Tamburyn lub dwie łyżki.

    • Zabawa orientacyjno-porządkowa „Owady na łące”.

    Dzieci poruszają się w różnych kierunkach sali na palcach, naśladując głosem ciche brzęczenie. Na dźwięk tamburynu przykucają – owady odpoczywają na kwiatach. Na dwa dźwięki tamburynu ponownie poruszają się po sali.

    • Ćwiczenie dużych grup mięśniowych „Bukiety kwiatów”.

    Dzieci spacerują po łące, co pewien czas schylają się i zrywają kwiatek. Na hasło: Bukiety kwiatów zatrzymują się i podnoszą do góry raz prawą, raz lewą rękę. Prezentują swój bukiet.

    • Zabawa ruchowa z elementem równowagi „Bocian chodzi po wysokiej trawie”.

    Dzieci chodzą po sali, wysoko unosząc kolana. Po kilku krokach zatrzymują się, stają na jednej nodze, drugą mają opartą o kolano nogi, na której stoją. Poruszają złączonymi przed sobą rękami wyobrażającymi dziób bociana i powtarzają słowa: Kle, kle, kle, żabki mi się chce.

    • Zabawa ruchowa z elementem skoków „Ostrożne żabki”.

    Dzieci-żabki poruszają się, skacząc w przysiadzie. Hasło Nie ma bociana jest sygnałem, że niebezpieczeństwa nie ma, żabki mogą skakać dalej.

    • Zabawa bieżna „Próbujemy złapać motyla”.

    Dzieci biegają w różnych kierunkach. Na hasło Hop! wyskakują w górę z klaśnięciem nad głową.

    • Maszerują po obwodzie koła we wspięciu na palcach – wysoko, a potem w przysiadzie – nisko.

     

  5. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby „Zabawa w chowanego”.

    Książka 5-latków s. 74–77, dla 4-latków ZAŁĄCZNIK 2.

     

    Za lasem płynie strumyk, za strumykiem rozpościera się łąka, na łące rosną zielona trawa i stokrotki o biało-żółtych kwiatach. I jeszcze wiele innych kolorowych kwiatów i zielonych roślin. Pewnego dnia biedronka, żabka, konik polny i motyl cytrynek bawili się na łące w chowanego.

    – Jeden, dwa, trzy... – mała biedroneczka odliczyła do dziesięciu i rozejrzała się dookoła. – Zaraz was znajdę – zawołała, pewna siebie.

    Po chwili wykrzyknęła radośnie: – Widzę cię, żabko! Siedzisz pod liściem mlecza!

    Biedronka sfrunęła na liść i zajrzała pod spód.

    Coś takiego! Żabki tam nie było. Wszędzie tylko zielone źdźbła trawy i liście roślin łąkowych tak samo zielone jak żabka.

    „To nie ten liść” – pomyślała i przeniosła się na sąsiedni, a potem na kolejny.

    O! Coś zielonego mignęło jej przed oczami! Biedronka rozpostarła małe skrzydełka. – Mam cię, koniku polny! Siedzisz między koniczynkami! Widzę cię! Zaraz będziesz zaklepany – ucieszyła się z odkrycia.

    – I hop! – biedroneczka usiadła na listku koniczyny.

    „Znowu nic?” – nie mogła się nadziwić, że pośród zieleni nie ma nawet śladu konika polnego. – Zdawało mi się – westchnęła, jednak już po chwili uśmiechnęła się szeroko. „Cytrynka na pewno znajdę. Jest większy od konika polnego i ruchliwszy od żabki” – pomyślała.

    Wzbiła się w górę, żeby objąć wzrokiem całą łąkę. Żółty kolor przyciągnął jej uwagę.

    – Jest! Widzę cię, motylku!

    Już po chwili siedziała na płatku stokrotki. Jednak to był tylko kwiat, a dookoła – tysiące podobnych. Czy któryś z nich był motylem cytrynkiem? Z pewnością nie.

    – Żabka, konik polny i motylek poszli sobie, a mnie zostawili – powiedziała rozczarowana biedronka. Zrobiło się jej bardzo przykro, że przyjaciele tak z nią postąpili.

    – Mylisz się, biedroneczko – odezwał się mądry ślimak. – Twoi przyjaciele wciąż są na łące. Trudno znaleźć zieloną żabkę i zielonego konika polnego pośród zielonej trawy. Niełatwo też wypatrzyć żółtego motyla, gdy łąka żółci się od kwiatów. Tak jednak powinno być. Barwa chroni twoich przyjaciół przed niebezpieczeństwem. Ci, którzy na nich polują, mają wielki kłopot z odróżnieniem motyla od kwiatka albo konika polnego czy żabki od zielonych liści.

    – To prawda – z zieleni wyskoczyli roześmiani przyjaciele biedronki: żabka i konik polny.

    – Najprawdziwsza prawda – potwierdził motylek cytrynek i wyfrunął z kępy żółtych jaskrów. – Nie przejmuj się, biedroneczko, że nas nie znalazłaś. Teraz ja będę szukał. Ukryj się dobrze. Żabka i konik polny też.

    Biedronka ucieszyła się z takiej zamiany. Ale gdzie znaleźć kryjówkę? Dookoła tyle zieleni. Czerwona biedronka w czarne kropki będzie widoczna z daleka.

    Szczęśliwie brzegiem rzeki szła uśmiechnięta od ucha do ucha Ada. Usiadła na skraju łąki, żeby odpocząć. Miała na sobie czerwone spodenki w czarne kropeczki.

    Biedroneczka aż wstrzymała oddech z zachwytu. – Lecę – powiedziała sobie. Skrzydełka, choć małe, poniosły ją na skraj łąki. Usiadła leciutko na pięknych spodniach dziewczynki i... znikła.

    A może wciąż tam siedzi. Jak myślicie?

     

    • Rozmowa na temat opowiadania.

    − W co bawili się: żabka, konik polny, biedronka i motylek cytrynek?

    − Dlaczego biedronka nie mogła odnaleźć przyjaciół?

    − Co to jest barwa ochronna?

     

    • Podział nazw bohaterów opowiadania na sylaby: żaby, biedronki, konik polny, motyl cytrynek.

     

  6. „Majowa łąka” – wykonanie pracy plastycznej:

    • 5-latki: wyprawka, karta 23, nożyczki, klej.

    Wycinanie z karty pasa w kolorze zielonym. Składanie pasa według instrukcji.

    Przyklejanie wiosennych kwiatów-naklejek według instrukcji (od największych do najmniejszych).

    • 4-latki: biała i zielona kartka, kredki, nożyczki, klej.

    Na białej kartce dzieci rosują kwiatki, kolorują ję, następnie wycinają i naklejają na zieloną kartkę.

     

  7. Rozwiązywanie zagadek Bożeny Formy Mieszkańcy łąki.

     

    Wiosną i latem się pojawia, kiedy ranek nastaje

    jej kropelki są na kwiatkach, listkach i na trawie. (rosa)

     

    Na niebie jej barwy pięknie się mienią,

    jak most ogromny łączy niebo z ziemią. (tęcza)

     

    Błyszczący na jej plecach płaszczyk czerwony,

    czarnymi kropkami pięknie ozdobiony. (biedronka)

     

    Ma barwne skrzydła, fruwa nad łąką

    i bardzo lubi, gdy świeci słonko. (motyl)

     

    Jak się ten owad nazywa? Przez cały dzień pracuje.

    Na plecach nosi ciężary, kopiec wielki buduje. (mrówka)

     

  8. Katy pracy dla 5-latków:

    • Karta pracy, cz. 4, s. 38.

    Słuchanie opowiadania rodzica o cyklu rozwojowym motyla.

    Numerowanie kolejnych obrazków za pomocą kropek (lub liczb).

    Oglądanie zdjęć motyli. Słuchanie ich nazw.

    Opowiadanie o najciekawszym motylu.

     

    • Karta pracy Nowe przygody Olka i Ady. Przygotowanie do czytania, pisania, liczenia, s. 74 (różowa książka).

    Odszukiwanie na obrazku ukrytych zwierząt, nazywanie ich. Kolorowanie rysunku.

     

  9. Karta pracy dla 4-latków:

    Karty pracy, cz. 2, nr 48–49.

    Dzieci:

    − oglądają obrazek; mówią, co dzieje się na łące w maju,

    − łączą fragmenty obrazka znajdujące się na dole karty z ich miejscami na obrazku,

    − nazywają zwierzęta na obrazkach i dzielą ich nazwy rytmicznie (na sylaby).

 

 

Piątek, 08.05.2020r. Temat: „Dania też leży w Europie”.

 

  1. Słuchanie opowiadania na podstawie baśni Hansa Christiana Andersena „Księżniczka na ziarnku grochu.”

     

    • Pokazanie na mapie Europy – Danii. Mapa Europy, flaga Danii.

    Rodzic wskazuje Danię na mapie Europy, podaje nazwę jej stolicy – Kopenhaga. (Dania należy do UE). Pokazuje flagę Danii. - ZAŁĄCZNIK 1 i 2.

     

    • Przedstawienie autora baśni – duńskiego baśniopisarza Hansa Christiana Andersena. - ZAŁĄCZNIK 3.

     

    • Słuchanie opowiadania na podstawie utworu.

    Był sobie pewnego razu książę, który chciał się ożenić z księżniczką, ale to musiała być prawdziwa księżniczka. Jeździł więc po całym świecie, żeby znaleźć prawdziwą księżniczkę, lecz gdy tylko jakąś znalazł, okazywało się, że ma jakieś „ale”. Księżniczek było dużo, jednak książę nigdy nie mógł zdobyć pewności, że to były prawdziwe księżniczki. Zawsze było tam coś niezupełnie w porządku.

    Wrócił więc do domu i bardzo się martwił, bo tak ogromnie chciał mieć za żonę prawdziwą księżniczkę.

    Pewnego wieczoru była okropna pogoda; błyskało się i grzmiało, a deszcz lał jak z cebra; było strasznie. Nagle ktoś zapukał do bramy miasta i stary król wyszedł otworzyć. Przed bramą stała księżniczka. Ale mój Boże, jakże wyglądała, co uczyniły z niej deszcz i słota! Woda spływała z włosów i sukienki, wlewała się strumykiem do trzewiczków i wylewała się piętami, ale dziewczynka powiedziała, ze jest prawdziwą księżniczką.

    „Zaraz się o tym przekonamy” – pomyślała stara królowa, ale nie powiedziała ani słowa, poszła do sypialni, zdjęła całą pościel, na spód łóżka położyła ziarnko grochu i na nim ułożyła jeden na drugim dwadzieścia puchowych materaców, a potem jeszcze dwadzieścia puchowych pierzyn. I na tym posłaniu miała spać księżniczka.

    Rano królowa zapytała ją, jak spędziła noc.

    − O, bardzo źle – powiedziała księżniczka – całą noc oka nie mogłam zmrużyć! Nie wiadomo, co tam było w łóżku. Musiałam leżeć na czymś twardym, bo mam całe ciało brązowe i niebieskie od sińców. To straszne!

    Wtedy mieli już pewność, że była to prawdziwa księżniczka, skoro przez dwadzieścia materaców, dwadzieścia puchowych pierzyn poczuła ziarnko grochu. Taką delikatną skórę mogła mieć tylko prawdziwa księżniczka.

    Książę wziął ja za żonę, bo teraz był pewny, że to prawdziwa księżniczka, a ziarnko grochu oddano do muzeum, gdzie jeszcze teraz można je oglądać, o ile go ktoś nie zabrał.

    Widzicie, to była prawdziwa historia.

     

    • Rozmowa na temat utworu.

    Rodzic pyta:

    − Z kim chciał ożenić się książę?

    − Jak wyglądała księżniczka, która pewnego dnia zapukała do bramy miasta?

    − Jak królowa chciała się przekonać, czy jest to prawdziwa księżniczka?

    − Czy dziewczyna okazała się prawdziwą księżniczką?

     

    • Zabawa ruchowa „Podróż po Polsce i po Danii”.

    Flaga Polski, flaga Danii.

    Kiedy rodzic pokazuje flagę Polski, dzieci naśladują jazdę na rowerach: powoli po terenach górzystych, szybciej po terenach nizinnych. Gdy rodzic zmienia flagę na duńską, dzieci przesiadają się do samolotu, rozkładają ręce na bogi i naśladują lot samolotu.

     

  2. Nauka rymowanki.

     

    W Europie mieszkam,

    tak jak ty, kolego.

    Że jestem Polakiem

    – dumny jestem z tego.

     

    • Próba wyjaśnienia przyczyn dumy wynikającej z faktu, że jest się Polakiem.

     

  3. Karta pracy – ZAŁĄCZNIK 4.

    Pokoloruj flagę Danii oaz napis. Rysuj po śladzie ramkę wokół na pipsu Dania.

 

 

Czwartek, 07.05.2020r. Temat: „Mieszkamy w Europie”.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 34–35. 5-LATKI

Oglądanie mapy Europy. Słuchanie nazw państw europejskich – sąsiadów Polski. (Szarym kolorem zaznaczone zostały kontynenty Azji i Afryki)

Kolorowanie flagi Polski.

Określanie, w którą stronę są zwrócone. Oglądanie obrazków flag.

Nazywanie samodzielnie lub z pomocą rodzica państw UE, do których one należą. Kolorowanie rysunków flag według wzoru. Oglądanie obrazków innych flag.

 

  1. Karty pracy – 4-LATKI – ZAŁĄCZNIK 1.

Pokoloruj flagę Polski oraz flagę Unii Euopejskiej.

 

  1. Oglądanie globusa; wyjaśnienie czym jest i do czego służy; odczytywanie wspólnie z rodzicem nazw kontynentów, jakie się na nim znajdują.

 

• Zabawa z globusem „Wędrówka po świecie”.

Wprawianie globusa w ruch, zatrzymywanie go palcem przez dzieci, odczytywanie, w jakie miejsce dziecko dotarło.

 

  1. Oglądanie mapy Europy – ZAŁĄCZNIK 2.

Zwrócenie uwagi na jej wielkość i kształt.

• Odczytywanie nazw państw europejskich.

 

• Poznawanie ciekawostek o wybranych krajach europejskich.

Oglądanie charakterystycznych dla nich budowli, symboli – ZAŁĄCZNIK 3, np.:

wieża Eiffla, Notre-Dame – Francja;

krzywa Wieża – Piza,

Koloseum – Włochy;

Akropol – Grecja;

wiatraki, tulipany – Holandia;

zegar Big Ben, królowa Elżbieta – Anglia;

torreador, corrida, Sagrada Familia – Hiszpania;

cerkiew – Moskwa.

 

  1. Wyjaśnienie skrótu UE; zapoznanie z nazwami państw należących do Unii Europejskiej. Omówienie flagi UE (symbol wszystkich państw należących do Unii Europejskiej, ma 12 gwiazdek, bo na początku należało do niej 12 państw) – ZAŁĄCZNIK 4, 5, 6.

 

  1. Rozmowa na temat Włoch.

 

Rodzic pokazuje Włochy na mapie Europy.

Opowiada kilka ciekawostek o tym państwie.

 

Włochy to państwo położone na Półwyspie Apenińskim. Swoim kształtem przypomina buta. Stolicą Włoch jest Rzym na terenie, którego znajduje się państwo kościelne – Watykan, w którym mieszka papież. Tradycyjne włoskie potrawy to spaghetti i pizza. Tradycyjny włoski taniec to tarantella neapolitańska. Na należącej do Włoch wyspie Sycylii znajduje się wulkan Etna.

 

• Oglądanie folderów, ulotek, katalogów, albumów o Włoszech. (rodzic wyszukuje zdjęcia, obazki w i nternecie, np. Plac Św. Piotra, Watykan, Wenecja).

 

• Zapoznanie dzieci z wyglądem flagi Włoch – ZAŁĄCZKIK 7.

 

• Uczenie się wybranych słów (zwrotów) z języka włoskiego:

buongiorno (czyt. bondżorno) – dzień dobry,

arrivederci (czyt. airwederczi) – do widzenia,

mi chiamo (czyt. mi kjamo) – nazywam się,

si (czyt. sij) – tak,

grazie (czyt. gracje) – dziękuję.

 

• Opowieść ruchowa Podróżujemy po Włoszech.

Nagranie muzyki relaksacyjnej, odtwarzacz CD.

Dzieci naśladują ruchem, gestem, mimiką treść opowiadania.

 

Podróż rozpoczynamy samochodem. (Dzieci poruszają się po sali, naśladując odgłos auta: brum, brum, brr, brr). A teraz czas na odpoczynek. Kładziemy się na miękkiej, zielonej trawie, słuchamy odgłosów ptaków, szumu lasu. (Dzieci słuchają nagrania relaksacyjnej muzyki). W dalszą podróż wyruszamy rowerem. (Dzieci leżą na plecach, naśladują jazdę na rowerze). A teraz czas na piknik. Zjemy pyszne spaghetti. (Dzieci naśladują wsysanie makaronu (ćwiczenia mięśni warg), gryzienie (ruchy okrężne żuchwy), oblizywanie ust po smacznym posiłku (ćwiczenia języka). Pod koniec naszej podróży odpoczniemy na plaży nad ciepłym Morzem Śródziemnym. (Leżą na plecach, naśladują opalanie się, pływanie).

 

  1. Robimy pizzę.

• Oglądanie przygotowanych produktów. Ser żółty starty na wiórki, szynka, sos pomidorowy, spody do pizzy (kupne-gotowe, lub przygotowane przez mamę), cukinia, zielona pietruszka, pokrojone pomidory (lub inne składniki, które lubia dzieci).

Dzieci oglądają przygotowane produkty. Nazywają je. Dzielą nazwy na sylaby, jeżeli potrafią, dzielą nazwy wybranych produktów na głoski.

• Wykonanie pizzy.

Dla każdego dziecka: składniki na pizzę, gotowy spód.

Każde dziecko dostaje na talerzu spód do pizzy. Smaruje go przygotowanym sosem pomidorowym, kładzie wybrane przez siebie dodatki.

 

  1. Słuchanie piosenki „Włoskie wakacje”

    https://www.youtube.com/watch?v=a40KoaI3iuA

     

  2. Oglądanie obrazka Syriusza – maskotki UE; wyjaśnienie pochodzenia nazwy, kolorowanie sylwety Syriusza w polskich barwach narodowych – ZAŁĄCZNIK 8.

 

Imię Syriusz pochodzi od najjaśniejszej gwiazdy na niebie. Niebieska, uśmiechnięta stonoga, w każdym kraju występuje ubrana w charakterystyczne dla niego elementy narodowe.

 

  1. Słuchanie hymnu UE – Ody do radości Ludwiga van Beethovena.

 

https://www.youtube.com/watch?v=-81FpwmJAAY

 

 

Środa, 06.05.2020r. Temat: „Warszawska Syrenka”.

 

  1. Słuchanie hymnu Polski – Mazurka Dąbrowskiego.

    https://www.youtube.com/watch?v=XkSjts5vf-s

     

    − Wyjaśnianie, w jakich okolicznościach można go usłyszeć.

    − Omówienie zasad zachowania się podczas słuchania i śpiewania hymnu; ponowne wysłuchanie hymnu w postawie na baczność i w ciszy.

     

  2. Wyjaśnienie pojęcia Warszawa – stolica Polski.

    Ilustracje przedstawiające najważniejsze urzędy państwowe znajdujące się w stolicy – ZAŁĄCZNIK 1 i 2.

     

    Zwrócenie uwagi na najważniejsze urzędy państwowe znajdujące się w stolicy i ich rolę dla całego kraju. Pokazanie ich na zdjęciach, np.: budynek Sejmu, Pałac Prezydencki, Urząd Rady Ministrów, Ministerstwo Edukacji Narodowej.

     

  3. Ozdabianie w dowolny sposób warszawskiej Syrenki – ZAŁĄCZNIK 3.

     

  4. Ćwiczenie koordynacji słuchowo-ruchowej „Rozgrzewka”. Zgodnie z rytmem wystukiwanym na bębenku dzieci: maszerują, biegają na palcach, zatrzymują się i wykonują obroty wokół siebie, podskoki obunóż, ponownie biegają na palcach, zmieniają kierunek (w tył zwrot), wykonują przysiad, krok w tył, maszerują w rytmie poloneza.

     

  5. Zabawy przy piosence „Jestem Polakiem”. Dzieci poruszają się przy dźwiękach piosenki.

     

  6. Wykonanie małej mapy Polski.

     

    • Poznawanie położenia geograficznego Polski na podstawie mapy – ZAŁĄCZNIK 4, 5, 6.

     

    Wskazywanie granic, zwracanie uwagi na kolorystykę poszczególnych regionów naszego kraju: góry, wyżyny, niziny, wody, pokazywanie i nazywanie najdłuższych rzek (Wisła, Odra), największych miast leżących nad Wisłą (Kraków, Warszawa, Gdańsk), odczytywanie na mapie niektórych nazw: Tatry, Bałtyk, odczytywanie nazw państw sąsiadujących z Polską.

     

    • Wykonanie pracy plastycznej.

    Potrzebne będą: kontur mapy Polski – ZAŁĄCZNIK 7, plastelina.

     

    Sposób wykonannia:

    - Naklejanie cienkiego wałeczka plasteliny po narysowanym śladzie drogi Wisły na konturach mapy.

    - Wypełnianie plasteliną wnętrz konturów mapy (gór, nizin, wyżyn) zgodnie z kolorystyką na wzorze.

    - Zaznaczenie Warszawy i swojego miasta.

     

  7. Zabawa dydaktyczna „Tworzymy kolekcje”.

    Potrzebne będą obazki różnych towarów sklepowych wyciętych np. z gazetek sklepowych oraz 4 kartki (1 kartka, to jeden rodzaj sklepu, np.: sklep meblowy – obrazki mebli: szafa, regał, półka, kanapa, stół, krzesło…; sklep z zabawkami – obrazki zabawek: lalka, miś, kaczka, słoń, klocki, samochód…; sklep odzieżowy – obrazki różnych części ubrań).

    Obrazki są pomieszane, a zadaniem dzieci jest ich posegregowanie w zależności, w jakim sklepie można je kupić, następnie dzieci naklejają obrazki na kartki.

    • Podawanie nazw nadrzędnych do towarów w poszczególnych sklepach. Wymienianie nazw artykułów znajdujących się na kartkach: szafa, kanapa, stół… to meble; spódnica, bluzka, sweter… to ubrania... itd.

     

 

Wtorek, 05.05.2020r. Temat: „Stolica, Wisła, syrenka”.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 30−31, 5-latki, ZAŁĄCZNIK 1.

Określanie, co zwiedzali w Warszawie Olek, Ada, mama i tata z rodzicami mamy.

Oglądanie zdjęć warszawskich syrenek.

Rysowanie po śladach rysunków bez odrywania kredki od kartki.

 

Karta pracy, cz. 2, s 45, 4-latki, które mają w domu książki

Dzieci:

− odszukują wśród naklejek brakujące elementy obrazka, naklejają je w odpowiednich miejscach, podają nazwę przedstawionego symbolu Polski;

− kolorują pierwszą, trzecią i piątą koronę na żółto, a drugą i czwartą – na pomarańczowo;

− liczą, ile jest żółtych koron, a ile pomarańczowych koron.

 

  1. Utrwalenie polskich symboli narodowych – ZAŁĄCZNIK 2.

 

  1. Zabawy i ćwiczenia związane z mierzeniem pojemności płynów.

Potrzebne będą: kilka butelek z plastiku, np. o pojemności 1l z różną zawartością wody, mogą być zabarwione farbą. Butelki są dobrze zakręcone.

 

• Określanie, ile wody jest w butelce.

Rodzic stawia przed dziećmi zakręconą butelkę z wodą.

Pyta dzieci: Ile jest wody w butelce – dużo, mało?

Potem przewraca butelkę i pyta, czy jest w niej tyle samo wody.

 

• Ustawianie butelek według wzrastającej w nich ilości wody.

Butelki z różną ilością barwionej wody.

Rodzic ustawia butelki na stoliku przed dziećmi.

− Dzieci określają, w której butelce jest najwięcej barwionej wody, a w której najmniej.

− Ustawiają butelki według ilości zawartego w nich płynu – od tej z najmniejszą ilością, do tej z największą.

− Dmuchają w kolejne odkręcone butelki. Porównują dźwięki wydawane przez nie.

 

• Zapoznanie z miarą płynów.

Rodzic pokazuje butelki – 0,5l, 1l, 1,5l.

Mówi dzieciom, że miarą pojemności płynów jest 1l

– 0,5l to jest połowa 1l,

a 1,5l – to litr i jeszcze połowa litra.

 

• Sprawdzanie ilości napojów w dwóch różnych butelkach (jedna niska i szeroka, a druga – wąska i wysoka) za pomocą wspólnej miary.

Potrzebne będą: Butelki z wodą, kubek.

Dzieci przelewają do kubka wodę z jednej butelki, a potem z drugiej butelki i liczą, ile kubków wody było w jednej, a ile w drugiej butelce, Określają, gdzie wody było więcej (było tyle samo).

 

• Karta pracy, cz. 4, s. 32–33, 5-latki, ZAŁĄCZNIK 3.

Oglądanie zdjęcia, zwracanie uwagi na poziom soku w szklankach.

Potrzebne będą: Sok jabłkowy, szklanki, kubek plastikowy.

Rodzic wlewa tyle samo soku jabłkowego do przygotowanych różnych szklanek – miarką jest plastikowy kubek.

• Dzieci oglądają szklanki i dochodzą do wniosku, że o ilości soku nie mówi jego poziom w szklankach, tylko miarka jaką ten płyn rozlewano. Dzieci wypijają sok ze szklanek.

 

Wskazywanie butelki, w której zmieści się najwięcej płynu i tej, w której zmieści się go najmniej. Czytanie z rodzicem pojemności butelek.

• Dzieci rysują szlaczki po śladzie, a potem samodzielnie. Następnie kolorują butelki, rysują je po śladzie a potem samodzielnie według wzoru.

 

  1. Zabawa ruchowa z butelkami plastikowymi.

Dziecko dostaje butelkę, ustawia ją względem siebie według poleceń rodzica:

− połóżcie butelkę przed sobą, za sobą,

− połóżcie ją po waszej prawej stronie, po waszej lewej stronie,

− turlajcie butelkę po podłodze.

 

  1. Zabawa ruchowa „Bieg z przeszkodami”.

Potrzebne będą: krzesło, skakanka lub sznurek, szalik z zawiązanymi końcami (tak, aby powstała szarfa).

Rodzic przygotowuje tor przeszkód złożony z: krzesełka, skakanki, szarfy i „półmety” (jeśli jesteście w domu, to drugie krzesło, jeśli na dworze może być to drzewo). Dzieci ustawiają się na starcie.

Ich zadaniem jest dobiegnięcie do „półmety” (krzesła lub drzewa), obiegnięcie jej wokół i powrót na start. Po drodze dzieci muszą wejść na krzesełko, zeskoczyć z niego, przejść stopa za stopą po skakance i przeciągnąć się przez szarfę (szalik).

Zadanie wykonujemy na czas, można wykonać dwie próby i porównać wyniki.

Można też ustawić dwa rzędy przeszkód i dziecko ściga się z rodzicem :)

 

  1. Wykonanie pracy plastycznej „Nasze godło”.

5-latki, które mają już w domu książki – wyprawka, karta 22 (fioletowa teczka), nożyczki, czerwona farba, pędzel, korona. Te, które nie mają – ZAŁĄCZNIK 4 lub mogą poczekać do śody.

• Wycinanie z karty rysunku godła i pomalowanie go na czerwono, tak aby kształt orła został biały. • Naklejanie korony – naklejka na głowie orła.

4-latki: kolorowanka – ZAŁĄCZNIK 5.

 

  1. Dla 5-latków: (i dla chętnych 4-latków)

Karta pracy (różowa książka) Nowe przygody Olka i Ady. Przygotowanie do czytania, pisania, liczenia, s. 75. - ZAŁĄCZNIK 6.

Kolorowanie klocków – klocki tego samego kształtu powinny być w takim samym kolorze.

 

  1. Ćwiczenia oddechowe „Wiślane fale”.

Potrzebne będą: przymocowane do cienkich patyczków niebieskie paski bibuły lub wstążeczki.

Dzieci nabierają powietrze nosem, następnie powoli wypuszczają je ustami, wprawiając w ruch paski bibuły.

 

  1. Nauka i urtwalanie refrenu piosenki „Jestem Polakiem”.

 

 

Poniedziałek, 04.05.2020r. Temat: „Zakochany w syrenie”.

 

  1. Oglądanie widokówek, książek, albumów o Warszawie. Dzieci oglądają przygotowany przez nauczyciela materiał – ZAŁĄCZNIK 1 i 2, dzielą się swoimi spostrzeżeniami. Swobodnie opisują charakterystyczne miejsca Warszawy.

     

  2. Ozdabianie napisu Polska – ZAŁĄCZNIK 3.

    Dzieci podają nazwę kraju, w którym mieszkają, kończą zdanie „Polska to…” Rodzic zapisuje propozycje dzieci na konturze mapy Polski. Dzieci ozdabiają napis według własnego pomysłu.

     

  3. Ćwiczenia poranne.

    Bębenek.

    • Zabawa orientacyjno-porządkowa „Hop – bęc”.

    Dzieci maszerują w różnych kierunkach po sali. Na hasło: Hop wyskakują w górę, a na hasło: Bęc – przykucają. Po wykonaniu tych czynności ponownie przechodzą do marszu.

     

    • Ćwiczenia dużych grup mięśniowych „Sięgnij jak najwyżej”.

    Dzieci wspinają się na palce, wyciągają ręce naprzemiennie w górę, aby sięgnąć jak najwyżej; następnie wykonują siad klęczny, przyciskają głowę do kolan – starają się zwinąć w jak najmniejszą kulkę.

     

    • Ćwiczenia nóg „Jak sprężynka”.

    Dzieci wykonują rytmiczne przysiady i wspięcia w tempie uderzeń odzica w bębenek.

     

    • Ćwiczenie równowagi „Kto potrafi?”

    Dzieci dotykają prawym łokciem lewego kolana i odwrotnie; wytrzymują chwilę w tej pozycji.

     

  4. Oglądanie mapy Polski – ZAŁĄCZNIK 4.

    Dzieci oglądają mapę. Rodzic wyjaśnia, co oznaczają poszczególne kolory. Odszukują Wisłę, Bałtyk i Warszawę. Rodzic wskazuje miejscowość zamieszkania dzieci.

     

  5. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej „Zakochany w syrenie” Książka s. 72–73

    - ZAŁĄCZNIK 5.

 

Ada wróciła z tatą z przedszkola i od razu zaczęła opowiadać o wydarzeniach dnia.

− Dzisiaj rysowaliśmy Syrenkę – powiedziała.

− Taki stary samochód? – zdziwił się Olek, który wiedział wszystko o dawnych modelach samochodów takich jak trabant, syrenka i warszawa.

− Sarenkę? – zapytała mama, która w tym czasie miksowała truskawki i nie dosłyszała głosu córeczki.

− Ojejku, nikt mnie nie rozumie – westchnęła Ada i rozwinęła swój rysunek.

− Syrenka warszawska! Kobieta z ogonem ryby i z tarczą − zawołał Olek. − Znam ten pomnik, bo byliśmy tam z klasą.

− Jeśli chcesz, to opowiem ci legendę o tym pomniku i o powstaniu Warszawy − zaproponowała Ada.

− Chcę.

Ada wyjęła jedną ze swoich małych lalek i owinęła jej nogi wstążką, tak, żeby przypominała ogon ryby. Zaczęła opowiadać:

− W pewnej wiosce żyła sobie piękna syrena, która nie była zwykłą dziewczyną, bo zamiast nóg miała płetwę. Mieszkała w rzece Wiśle. Czasami wychodziła na brzeg, żeby rozczesać włosy… − Ada udawała, że rozczesuje lalce blond czuprynę. – Syrenka pięknie śpiewała i czarowała swoim głosem rybaków.

Ada odszukała drugą lalkę, której kiedyś obcięła włosy, podała ją Olkowi i powiedziała:

− To będzie rybak. Ma na imię Wars.

− Ja mam go udawać?

− Tak.

− I co mam robić? – zapytał Olek.

− Masz być zakochany – wyjaśniła Ada.

− Ja?

– Tak! Wars zakochał się w syrenie i uratował ją przed innymi rybakami. Oni zarzucili na nią sieci, bo chcieli ją zanieść królowi, żeby dostać dużo pieniędzy. Zatkali sobie uszy, żeby nie słyszeć jej śpiewu.

− A co by się stało, gdyby usłyszeli?

− Ten, kto ją usłyszał, wchodził do rzeki i już nigdy nie wracał. Zwykli ludzie nie mogą żyć pod wodą.

− Wiem. Ludzie mają płuca, a ryby skrzela. Dzięki temu ryby mieszkają pod wodą. I ta twoja syrena też.

Ada przyniosła z kuchni pustą siatkę po cebuli, która przypominała sieć i wrzuciła do niej swoją lalkę.

− Uratuj mnie, piękny rybaku, a zaśpiewam ci najpiękniejszą pieśń na świecie! – powiedziała.

− Nie śpiewaj mi, bo wpadnę do Wisły i nie wrócę! Zatkałem sobie uszy – powiedział Olek.

− Ojej! Już dawno wyjąłeś sobie zatyczki z uszu i dlatego jesteś zakochany. Taka jest legenda, a my się tylko bawimy. Ratuj syrenę!

− Zakradnę się nocą, kiedy inni rybacy będą spali i rozetnę sieci. Będziesz mogła wrócić do Wisły.

− Pospiesz się, bo nie mogę żyć długo bez wody! – pisnęła Ada.

Olek wyplątał syrenę z cebulowej sieci i powiedział:

− Jesteś wolna. Możesz wracać do domu.

− Dziękuję ci, dzielny rybaku? Jak masz na imię?

− Olek.

− Przecież się bawimy! – przypomniała Ada.

− No dobrze… mam na imię Wars. A ty, jak masz na imię, piękna panno?

− Jestem Sawa. Widziałam cię wiele razy na brzegu rzeki.

− Przychodziłem tu łowić ryby, ale zawsze czekałem na ciebie. Jesteś taka piękna.

− Och! Rybacy tu biegną! Zobaczyli, że mnie uwolniłeś! Nie wyjdę już na brzeg Wisły, chyba, że waszej wiosce będzie groziło wielkie niebezpieczeństwo. Wtedy was obronię! Żegnajcie!

− Żegnaj! – powiedział Olek.

− Przecież ty masz iść ze mną, bo mnie kochasz – przypomniała Ada.

− Idę z tobą, Sawo! – zawołał Olek.

Po chwili obie lalki wylądowały pod tapczanem, który udawał rzekę Wisłę.

Ada opowiadała dalej:

− Wars i Sawa zniknęli pod wodą, i nikt ich już nie widział. Na miejscu wioski powstało miasto Warszawa, w którym mieszkamy – zakończyła.

− Wiesz co, może pójdziemy w sobotę z mamą i tatą obejrzeć pomnik Syrenki nad Wisłą? Sprawdzimy, czy ma skrzela.

− Mówiłeś, że byłeś tam z klasą.

− Ale chcę iść jeszcze raz.

− Hm… ty chyba naprawdę zakochałeś się w tej Sawie – zachichotała Ada.

 

• Rozmowa na temat opowiadania. N. pyta: − O czym dowiedziała się Ada w przedszkolu? − Kto pomógł jej przedstawić legendę?

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 29 – ZAŁĄCZNIK 6, 5-latki oraz 4-latki, które nie mają w domu książek.

    Rysowanie po śladach rysunku Syreny i fal.

     

    • Karty pracy, cz. 2, s. 46 – 4-latki, które mają w domu już książki

    - łączą ze sobą połówki pocztówek przedstawiających ciekawe miejsca w stolicy Polski, nazywają je z pomocą rodzica,

    - rysują po śladzie fele na rzece Wiśle.

     

  2. „Piękny jest nasz kraj” – wykonanie dowolną techniką pracy plastycznej.

     

  3. Słucganie pioesenki Niezwykłe Lekcje Rytmiki - „Jestem Polakiem”.

     

    https://www.youtube.com/watch?v=plug6OIrxRM

     

    • Rozmowa na temat piosenki:

    - mijanych miast i rzeczy, z których one słyną;

    - stolicy Polski.

 

 

Ważna i pilna informacja!

W związku z wprowadzeniem Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie uruchamiania pracy przedszkola, zwracam się z prośbą do Rodziców, którzy nie mają możliwości pogodzenia pracy z opieką w domu, o przesłanie informacji drogą mailową do wychowawcy grupy, do której dziecko uczęszcza o tym, że są zainteresowani posyłaniem dziecka do przedszkola.

Adres mailowy: paulinabilan@o2.pl

Bardzo proszę o jak najszybszą odpowiedź.

Czwartek 30.04.2020r. Temat: „Kim jesteś?”

 

  1. Karta pracy,

    • 5-latki, cz. 4, s. 27, ZAŁĄCZNIK 1.

    Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie po śladach spirali – dużych i małych.

    •4-latki – ZAŁĄCZNIK 2.

    Słuchaj tekstu czytanego przez dorosłego i rysuj po sladzie rysunki.

     

  2. Zabawa „Dokończ zdania”.

    Rodzic mówi początek zdania, a dzieci je kończą.

    Miejscowość, w której mieszkam, to…

    Mieszkam… przy ulicy…

    Lubię swoją miejscowość, bo…

    Moje przedszkole znajduje się w… przy ulicy…

     

  3. Nauka wiersza Ewy Stadtmüller Kim jesteś?

     

    Czy wiesz, kim jesteś?

    − To oczywiste!

    Co ci jest bliskie?

    − Znaki ojczyste.

    Ojczyste barwy

    − biało – czerwone.

    Ojczyste godło

    − orzeł w koronie.

    Ojczyste w hymnie

    − mazurka dźwięki,

    no i stolica

    − miasto syrenki.

    I jeszcze Wisła

    co sobie płynie:

    raz na wyżynie,

    raz na równinie,

    i mija miasta

    prześliczne takie…

    − Już wiesz, kim jesteś?

    − Jestem Polakiem.

     

    • Rozmowa na temat wiersza.

    Rodzic pyta:

    − Co jest bliskie osobie z wiersza?

    − Jakie znaki ojczyste?

    − Co jest jeszcze bliskie?

    − Kim jest osoba z wiersza? A wy, kim jesteście?

     

  4. Karta pracy, cz. 4, s. 28. 5-latki, do wykonania w ćwiczeniach, jak już dzieci będą miały je w domach.

    Czytanie całościowe zdania „To mapa Polski”. Czytanie z rodzicem napisów odszukanych w naklejkach: Wisła, stolica, Bałtyk, Tatry. Naklejanie ich w odpowiednich miejscach na mapie.

    Rodzic pyta:

    − Co to jest Bałtyk?

    − Gdzie się znajduje?

    − Jak nazywa się stolica Polski?

    Oglądanie godła. Kolorowanie rysunku godła według wzoru. Kolorowanie flag, żeby wyglądały jak flaga Polski.

     

  5. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby „Dzień Flagi”.

    Książka, s. 70–71 – ZAŁĄCZNIK .

 

W przedszkolu gruchnęła wieść, że zbliża się Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkie przedszkolaki będą malować chorągiewki.

  • A po co? – spytała Lenka.

  • Na jaki kolor? – chciał wiedzieć Alan.

  • Na czerwony – powiedział Szymek.

  • Nie. Na biały – sprostowała Ada.

  • A po co? – ponownie spytała Lenka.

  • Będziemy z nimi maszerować. Flagi byłyby dla was za ciężkie – wyjaśniła pani.

  • Tylko wojsko maszeruje. My nie jesteśmy wojskiem – zauważył Alan.

  • Ale jesteśmy Polakami, a to dzień poświęcony naszej polskiej fladze. Z tej okazji możemy nawet maszerować – powiedziała z uśmiechem pani. – Drugiego maja przemaszerujemy przez całe osiedle.

  • Dostaniemy prezenty? – zapytał Hubert.

  • To Dzień Flagi, a nie Dzień Dziecka – zauważył Szymek.

    Hubert się naburmuszył. Jednak musiał przyznać, że Szymek ma rację. Jeśli już wręczać prezenty, to polskiej fladze, a nie przedszkolakom, którzy z pewnością nie są ani flagami, ani chorągiewkami.

    Wszyscy lubią malować, więc chwilę później Ada, jej koleżanki i koledzy z zapałem przystąpili do pracy. Jednak malowanie chorągiewek nie było wcale proste. Wymagało szczególnej uwagi. Ci, którzy się zagapili i zamalowali na czerwono więcej niż połowę chorągiewki, musieli malować od nowa. Bo przecież chorągiewka w polskich barwach powinna być tylko w połowie czerwona. Ada też nie od razu była zadowolona ze swojej pracy.

  • Dobrze, że na chorągiewkach nie trzeba malować komarów. Komary są strasznie trudne do wykonania – pocieszyła ją Lenka.

  • Muchy też – dodała Ada. I poczuła ulgę, że nie musi malować ani mrówek, ani much, tylko czerwony pas na białej chorągiewce.

    W Dniu Flagi przedszkolaki z przedszkola Ady wzięły udział w radosnym marszu po osiedlu. Każde dziecko niosło dumnie własnoręcznie wykonaną biało-czerwoną chorągiewkę. Dzieci machały nimi, aż furczało. Ada widziała las rąk przed sobą i czuła, że wszyscy, ona także, robią coś bardzo ważnego. Żałowała, że nie widzą jej rodzice i Olek, i babcia z dziadkiem. Przechodnie z podziwem patrzyli na maszerujących.

  • O, widzę, że mali Polacy też świętują – pochwaliła ich jakaś pani w sukience w paski.

    Ada czuła dumę, że mieszka w Polsce, że maszeruje z biało-czerwoną chorągiewką i że jest Polką – może trochę małą, ale co tam: przecież kiedyś urośnie.

  • Będę wtedy maszerowała z dużą flagą, żeby było ją widać aż z kosmosu – powiedziała.

  • Nasze chorągiewki też widać – zapewniła ją Lenka.

    Ada i Lena podniosły swoje chorągiewki jeszcze wyżej i pomachały kosmonautom i kosmitom. Niech wiedzą, że polska flaga świętuje, a z nią świętują mali Polacy.

 

Rodzic rozmawia z dziećmi na temat opowiadania.

Rodzic pyta:

− Po co przedszkolaki malowały flagi?

− Jak czuła się Ada, maszerując 2 maja z kolegami i koleżankami i machając chorągiewką?

− Z czego była dumna?

 

Flaga Polski.

Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej to polskie święto obchodzone 2 maja, wprowadzone na mocy ustawy z 20 lutego 2004 roku, by propagować wiedzę o Polskiej tożsamości oraz symbolach narodowych. Flaga składa się z dwóch poziomych pasów: białego i czerwonego. Pierwszy symbolizuje czystość i niepokalanie, drugi – odwagę i waleczność. Oficjalnie flaga została uznana za symbol narodowy w 1919 roku, w rok po uzyskaniu przez Polskę niepodległości.

 

• Wykonanie chorągiewki z kolorowego papieru.

Dla każdego dziecka: paski papieru – białego i czerwonego, klej, patyczek (taki np. jak do balonów).

Dzieci sklejają paski papieru, doklejają patyczek.

 

Środa, 29.04.2020r. Temat: „Herb naszej miejscowości”.

 

  1. Karta pracy, 5-latki, cz. 4, s. 23 – ZAŁĄCZNIK 1.

    Dzieci czytają z rodzicem nazwy miejscowości. Następnie rysują znak + pod napisami miasto lub wioska, jeżeli dane zdjęcie przedstawia elementy miasta lub wsi. Dzieci kolorują rysunki.

     

  2. Ćwiczenie intonacji wypowiedzi – powtarzanie za rodzicem zdania „Moja miejscowość” w formie oznajmującej, a potem pytającej.

     

  3. Herb naszej miejscowości – wydzieranka z papieru kolorowego, ZAŁĄCZNIK 2.

     

    • Oglądanie herbu miejscowości, z której pochodzą dzieci.

    Wyjaśnianie znaczenia herbu. Rodzic zwraca uwagę dzieciom, z jakich elementów składa się herb, wyjaśnia, co one oznaczają. Dzieci wodzą palcem po rysunku herbu w prawą i w lewą stronę.

     

  4. Wykonanie pracy plastycznej – karta pracy, 5-latki, cz. 4, s. 24, ZAŁĄCZNIK 3.

     

    Oglądanie herbów różnych miast. Rysowanie herbu miejscowości dzieci albo jego wmyślenie.

    • Samodzielne działanie dzieci: rysowanie wnętrza herbu, wydzieranie z papieru w odpowiednich kolorach małych kawałeczków, naklejanie ich na konturach herbu.

    Dla każdego dziecka: papier kolorowy, klej, kredki.

    Rysowanie po śladzie drogi Ady i taty do domu.

     

  5. Karta pracy 5-latki, cz. 4, s. 25, ZAŁĄCZNIK 4. /4-latki również mogą wykonać to zadanie.

     

    Rysowanie po liniach od obrazków dzieci do zdjęć miejscowości, w których mieszkają. Rysowanie po śladzie drogi babci i dziadka do domu.

 

Informacja

Szanowni Rodzice!

Informujemy, że istnieje możliwość odebrania z przedszkola kart pracy, worków z rzeczami oraz innych przyborów.

Rodzice, którzy planują do końca czerwca nie posyłać swojego dziecka do przedszkola są uprzejmie proszeni o to, aby w dniach według podanego harmonogramu odebrać w/w rzeczy.

 

 

Rada Rodziców przygotowała dla dzieci niespodziankę, którą również będzie można odebrać.

 

Pozdrawiamy serdecznie

 

PROMYCZKI ŚRODA 10:00 – 12:00

 

Wtorek 28.04.2020r. Temat: „Miejsca, które znam”.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 21 – ZAŁĄCZNIK 1.

    Dzieci rysują po śladach. Określają, który rysunek kojarzy się z ich otoczeniem.

     

  2. Rozmowa na temat miejsc w swojej miejscowości, które należy odwiedzić.

    − Z czego znany jest nasz region?

    − Co jest najbardziej charakterystyczne w naszej miejscowości?

    − Co się wam najbardziej podoba?

    − Czego chcielibyście się dowiedzieć o swoim regionie?

     

    • Wyszukajcie w interacie zdjacia tych miejsc, o których rozmawialiście. Jeśli macie możliwość – stwórzcie z nich na komputerze pocztówkę.

     

  3. Zabawy z kostkami.

    Dwa zestawy dużych kostek.

    W pierwszym zestawie – przeznaczonym do dodawania – kostki mają zaklejone sześć kropek, puste pole będzie liczone jako zero.

    W drugim zestawie – przeznaczonym do odejmowania – jedna kostka jest bez zmian, a druga ma kropek: sześć, siedem, osiem, dziewięć i dwa razy po dziesięć.

     

    • Dodawanie z użyciem kostek. Dzieci rzucają kolejno dwiema kostkami z pierwszego zestawu. Po wyrzuceniu liczą oczka.

    Podają wynik. Uzasadniają go. Np. 5 i 4 to 9. (pięć dodać cztery to dziewięć).

     

    • Odejmowanie z użyciem kostek. Dzieci kolejno rzucają kostkami. Najpierw tą z większą liczbą oczek, a potem tą drugą. Liczą oczka wyrzucone na pierwszej, a potem – na drugiej kostce. Od liczby kropek z pierwszej kostki odejmują liczbę kropek z drugiej kostki.

    Podają wynik. Uzasadniają go. Np. 10 odjąć 6 to 4.

     

  4. Ćwiczenia gimnastyczne.

    Bębenek, tamburyn, dla każdego dziecka plastikowy kręgiel lub rolka po papierowym ręczniku.

     

    • Zabawa orientacyjno-porządkowa „Posłuszne kręgle”.

    Dzieci poruszają się swobodnie po sali, trzymając kręgle w ręce. Na mocne uderzenie w bębenek zatrzymują się i manipulują kręglami: podają je sobie z jednej ręki do drugiej, z przodu, za plecami, pod kolanami; podrzucają i łapią.

     

    • Ćwiczenie mięśni brzucha „Jak najdalej w przód”.

    Dzieci w siadzie prostym, kręgle trzymają w obu rękach. Wykonują skłon tułowia w przód, sięgając rękami jak najdalej w kierunku stóp (kolana proste).

     

    • Skręty „Na prawo, na lewo”.

    Dzieci w siadzie skrzyżnym, trzymają kręgle na głowach, przytrzymując je rękami, łokcie mają na zewnątrz. Wykonują skręty tułowia w prawo i w lewo; co pewien czas wykonują kilka rzutów i chwytów kręglami.

     

    • Skrętoskłony „Witamy stopy”.

    Dzieci w siadzie rozkrocznym, kręgle trzymają oburącz w górze; wykonują skrętoskłon do lewej stopy – przywitanie jej (podczas ćwiczenia dzieci starają się nie zginać kolan, kręgle trzymają obiema rękami).

     

    • Ćwiczenie mięśni grzbietu „Oglądamy kręgle”.

    Dzieci leżą na brzuchu, trzymają kręgle w obu rękach przed twarzą. Unoszą głowę, prostują ręce; oglądają kręgle, wytrzymują przez chwilę. Potem powrót do leżenia – odpoczynek.

     

    • Ćwiczenie mięśni brzucha „Spotkanie”.

    Dzieci leżą na plecach, trzymają kręgle w obu rękach wyciągniętych za głową. Jednocześnie wznoszą obie ręce i nogi – dążą do spotkania nóg z kręglami; potem powracają do pozycji wyjściowej.

     

    • Ćwiczenie mięśni grzbietu i brzucha „Z nóg do rąk”.

    Dzieci leżą na plecach, kręgle trzymają pomiędzy stopami. Przekazują kręgle do rąk za głową i powracają do siadu. Ponownie wkładają kręgle pomiędzy stopy i od nowa wykonują ćwiczenie.

     

    • Bieg „Postaw kręgle”.

    Dzieci biegają z kręglami w różnych kierunkach przy akompaniamencie tamburynu. Podczas przerwy w grze stawiają kręgiel na podłodze tak, aby się nie przewrócił.

     

    • Ćwiczenia przeciw płaskostopiu „Sprytne stopy”.

    Dzieci w siadzie prostym podpartym, kręgiel mają pomiędzy stopami (pionowo). Krążą obunóż w prawo i w lewo. − Wałkują kręgle raz jedną, raz drugą stopą. − W siadzie podpartym – chwytają stopami kręgle i podnoszą je do góry.

     

    • Zabawa rytmiczna „Zgodnie z rytmem”.

    Dzieci, w rytmie bębenka, spacerują po sali w różnych kierunkach. Podczas przerwy w grze zatrzymują się, słuchają rytmu wystukanego przez rodzica na bębenku, starając się go zapamiętać, a następnie wystukują ten rytm, uderzając kręglami o podłogę.

     

    • Zabawa uspokajająca „Marsz parami”. Dzieci maszerują w parze z rodzicem po obwodzie koła; odkładają kręgle na wyznaczone miejsce.

     

  5. Karta pracy, cz. 4, s. 22 – ZAŁĄCZNIK 2.

    Kolorowanie ramki zdjęcia przypominającego miejscowość dziecka. Kolorowanie rysunku.

 

Poniedziałek 27.04.2020r. Temat: „Małe miasteczko”.

 

  1. Oglądanie obrazków, widokówek, zdjęć, folderów przedstawiających miejscowość, w której mieszkają dzieci. ZAŁĄCZNIKI 1, 2.

     

    Dzieci rozpoznają miejsca. Następnie pod kierunkiem rodzica prowadzą swobodne rozmowy na temat miejsc, w których mieszkają, adresów zamieszkania i adresu przedszkola. Dzieci dzielą nazwy miejscowości na sylaby, różnicując pierwsze i ostatnie głoski. Wypowiadają nazwy miejscowości z różnym natężeniem głosu, intonacją i w różnym tempie. Dzieci układają zdania z nazwą miejscowości, w której mieszkają. Śpiewają je na wymyślone przez siebie melodie.

     

  2. Słuchanie wiersza Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby „Małe miasteczko”.

     

    W małym miasteczku nie ma wieżowców,

    schodów ruchomych ni zoo,

    lecz drzew tu więcej, kwiatów i ptaków,

    które śpiewają wesoło.

     

    Dokoła rynku stoi rząd domów

    w siedmiu kolorach tęczy;

    ruch jest nieduży, spokojnie, miło,

    czasami pszczoła zabrzęczy.

     

    Czyste powietrze pachnie zielenią,

    na niebie świeci słoneczko,

    wszędzie jest blisko, ludzie się znają,

    dbają o swoje miasteczko.

     

    • Rozmowa na temat wiersza. Rodzic pyta:

    − Jak wygląda małe miasteczko?

    − Jakie są plusy mieszkania w małym miasteczku?

     

  3. Wskazywanie różnic między miasteczkiem (wsią), a dużym miastem.

     

  4. Karta pracy – ZAŁĄCZNIK 3.

    Oglądanie zdjęć. Kolorowanie na zielono ramek zdjęć, które przedstawiają miasto, a te które przedstawiają wieś – na niebiesko.

     

  5. Spacer po swojej miejscowości, osiedlu.

    Zadaniem dzieci na spacerze jest:

    − oglądanie i porównywanie budynków mieszkalnych,

    − zwracanie uwagi na budownictwo jedno- i wielorodzinne,

    − zachęcanie do obserwacji zmian jakie zaszły w najbliższej okolicy,

    − poznawanie nazw mijanych ulic,

    − przestrzeganie zasad bezpieczeństwa i przepisów ruchu drogowego.

     

  6. Karta pracy, cz. 4, s. 20 – ZAŁĄCZNIK 4.

    Dzieci rysują szlaczki po śladach, a potem – samodzielnie. Następnie naklejają w ramce widokówki, zdjęcia albo rysują ważne miejsca ze swojej miejscowości.

    Rysują po śladzie, bez odrywania kredki od kartki.

 

 

Promyczki dbają o swoją planetę.

Piątek 24.04.2020r. Temat: „Lis i lornetka”.

 

 

  1. Rozmowa na temat wpływu zatrutego środowiska na rośliny, zwierzęta, ludzi.

    Obrazki pokazujące zanieczyszczenie środowiska – ZAŁĄCZNIK 1.

     

    • Rodzic pokazuje obrazki np. ścieki z fabryki spływające do rzeki – ZAŁĄCZNIK 2, 3 i pyta:

    − Co się stanie z rybami z tej rzeki?

    − Co się stanie, jeżeli rybak złowi te ryby i je potem spożyje po usmażeniu?

    − Kto tutaj był trucicielem?

     

    • Obrazek – zniszczony las, widać wyniszczone zwierzęta – ZAŁĄCZNIK 4, 5.

    Rodzic pyta:

    − Co się stało z lasem?

    − Co się stało ze zwierzętami, dla których był on domem?

    − Kto tu zawinił?

    − Jak można przeciwdziałać skutkom zanieczyszczenia otaczającej nas przyrody?

     

  2. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej „Lis i lornetka” - ZAŁĄCZNIK 6, 7.

     

    Przedszkolaki bardzo lubią wycieczki. Odwiedziły już zoo, ogród botaniczny i Muzeum Lalek. Tym razem grupa Ady wybrała się do lasu na lekcję przyrody, bo nauka w terenie jest znacznie ciekawsza niż zwykłe opowieści. Dzieci koniecznie chciały obejrzeć paśniki dla zwierząt.

    W świecie zwierząt nastąpiło wielkie poruszenie.

    – Schowajcie się! – krzyknął płochliwy zając. – Idą tu małe człowieki!

    – Nie mówi się człowieki, tylko ludzie – poprawiła go łania, spokojnie przeżuwając młode pędy drzew iglastych.

    – Na pewno zaatakują kijkami nasze mrowiska! – pisnęły przerażone mrówki. – Kiedyś wielki dwunożny człowiek podeptał nasze całe królestwo!

    – Pobiegnę wywęszyć, jakie mają zamiary – oznajmił lis i ruszył przed siebie, wymachując puszystą kitą.

    – Boimy się hałasu – pisnęły zajączki, tuląc się do uszatej mamy.

    – Tydzień temu ludzkie istoty zostawiły w lesie pełno śmieci: puszki, sreberka po czekoladzie i butelki! – krzyknął oburzony borsuk. – Chyba nie wiedzą, że kiedy słońce rozgrzeje zbyt mocno szklaną butelkę, to może wywołać pożar lasu!

    – To straszne! – oburzyła się wiewiórka. – Zaraz przygotuję pociski z orzechów i będę nimi rzucać. Pac! Pac!

    W tej samej chwili zza drzew wyłonił się jeleń i dostojnym krokiem zbliżył się do paśnika.

    – Witam państwa – przywitał się. – Słyszałem, że boicie się ludzi. Powiem wam, że bać się należy myśliwych, którzy mają strzelby, ale nie ludzkich dzieci, bo one mają dobre serca.

    – Tiuu, tiuu! My znamy te maluchy! – odezwały się ptaki. – Zimą sypią dla nas ziarenka i szykują słoninkę w karmnikach, żebyśmy nie zamarzły z głodu.

    Nadbiegł zziajany lis i, łapiąc oddech, wysapał:

    – Kochani, nie ma się czego bać! Te człowieki to bardzo miłe stworzenia.

    – Nie mówi się człowieki, tylko ludzie – po raz drugi odezwała się łania.

    – No dobrze, ludzie. Duże stworzenie w spódnicy mówiło do nich „moje kochane przedszkolaki” czy jakoś tak… Urządzili sobie piknik na polanie, a potem posprzątali wszystkie śmieci. Na trawie nie został ani jeden papierek po kanapkach, ciastkach i cukierkach. Wszystkie butelki po sokach i pudełeczka po jogurtach wyrzuciły na parkingu do wielkiego kosza na śmieci.

    – A nie krzyczały? – szepnęły wciąż wystraszone zajączki.

    – Ależ skąd! One dobrze wiedziały, że w lesie trzeba być cicho, żeby nas nie płoszyć.

    – O! To znaczy, że szanują nas i las – powiedziała do rymu pani zającowa.

    – Szanować las najwyższy czas! – odpowiedziały chórem zwierzęta.

    Tego dnia dzieci wróciły z wycieczki bardzo zadowolone. Nauczycielka pochwaliła wszystkie za to, że w lesie zachowywały się tak, jak należy: nie hałasowały, nie niszczyły mrowisk i norek, nie zrywały żadnych roślin bez zgody pani i pięknie posprzątały po zakończonym pikniku.

    – A może narysujecie to, co najbardziej zapamiętaliście z dzisiejszej wycieczki? Zrobimy wystawę o lesie.

    – Tak! Chcemy!

    – Ja namaluję wiewiórkę – ucieszyła się Zuzia.

    – I ptaszki.

    – A ja narysuję mech – postanowił Jacek.

    Pani rozdała dzieciom kartki, kredki i farby. Sama też postanowiła coś namalować.

    Powstały prawdziwe dzieła sztuki: drzewa iglaste oświetlone słońcem, wiewiórka, ślady kopytek, zielona polana i ptaszki na gałęziach. Jacek namalował czarną plamę i oznajmił wszystkim, że to jest nora niedźwiedzia. Ada narysowała lisa trzymającego w łapkach jakiś dziwny przedmiot.

    – Co to jest? – zapytała Kasia.

    – To jest lis – odpowiedziała Ada, chociaż uznała, że bardziej przypomina psa niż lisa.

    – A co on trzyma? – Lornetkę – odpowiedziała Ada.

    – Lornetkę? Przecież lisy nie używają lornetek – stwierdził Piotrek. – Nie widziałem tam żadnego lisa.

    – A ja widziałam – odparła Ada. – Cały czas nas podglądał!

    – Naprawdę?

    – Naprawdę. Ciągle nas obserwował, a zza drzewa wystawała jego ruda kita.

    – To dlaczego nam nie powiedziałaś?

    – Nie chciałam go spłoszyć. Widocznie sprawdzał, czy umiemy się dobrze zachować w lesie.

    – Pewnie, że umiemy! – stwierdził Piotrek.

    Nauczycielka zebrała wszystkie obrazki i przyczepiła je do specjalnej tablicy.

    – Jaki tytuł nadamy naszej wystawie? – zapytała dzieci.

    Było wiele propozycji, ale najbardziej spodobał się wszystkim pomysł Ady: „Czas szanować las”. Jednak największe zdziwienie wywołał rysunek nauczycielki.

    – Dlaczego pani powiesiła pustą kartkę? – zdziwiły się dzieci.

    – Ona nie jest pusta – uśmiechnęła się tajemniczo pani.

    – Przecież pani nic nie narysowała…

    – Narysowałam w wyobraźni. Mój rysunek przedstawia leśną ciszę.

    Oj, nasza pani zawsze nas czymś zaskoczy!

     

    • Rozmowa na temat opowiadania.

    − Jak zwierzęta przyjęły obecność dzieci w lesie?

    − Dlaczego zwierzęta bały się dzieci?

    − Co powiedziały o dzieciach zwierzęta, które je obserwowały: jeleń, ptaki, lis?

    − Co zrobiły dzieci po powrocie do przedszkola?

    − Kogo narysowała Ada? Dlaczego?

    − Co narysowała pani? Co przedstawiał jej rysunek?

     

  3. Przypomnienie przez dzieci, jak należy zachowywać się w lesie – ZAŁĄCZNIK 8, 9, 10.

    Rodzic następnie pyta:

    − Dlaczego należy tak się zachowywać?

     

  4. Ćwiczenia oddechowe – Las pachnie żywicą.

    Dzieci są ustawione naprzeciw otwartego okna. Wykonują długi wdech nosem, a następnie wydech powietrza ustami. (Pod oknem rosną drzewa, krzewy, a nie przebiega ulica).

     

  5. Zabawa w leśne echo.

    Rodzic wyklaskuje lub wytupuje dowolne rytmy, a dzieci powtarzają je jak echo.

     

  6. Rozmowa na temat zależności występujących w świecie przyrody.

    − Kto jest ważniejszy w przyrodzie: rośliny czy zwierzęta?

    − Czy zwierzęta mogłyby żyć, gdyby nie było roślin?

     

  7. Nauka krótkiej rymowanki.

     

    Lasy to płuca ziemi

    i o nie dbamy.

    Nie niszczymy ich,

    nie śmiecimy w nich.

    Tylko w ciszy patrzymy

    i głęboko… oddychamy.

  8. Wykonaj pracę plastyczną dowolną techniką - „W jaki sposób dbasz o naszą planetę”.

 

 

Czwartek 23.04.2020r. Temat: „Hodowla kwiatów”.

 

  1. Karta pracy:

    • 5-latki, cz. 4, s. 17 - ZAŁĄCZNIK 1.

    Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie po śladach. Rysowanie tulipanów po śladach, bez odrywania kredki od kartki. Kolorowanie ich.

     

    • 4-latki - ZAŁĄCZNIK 2.

    Powiedz, do czego służy konewka. Rysuj konewkę po śladzie odpowiednimi kolorami. Ozdób konewkę wg własnego pomysłu.

    Z pomorą rodzica nazwij przedmioty, powiedz do czego służą.

     

  2. Instrumentacja wiersza Bożeny Formy Dbaj o przyrodę.

    Dla każdego dziecka: rolka po ręczniku papierowym, dwie plastikowe butelki, puszka po napoju (wypełniona kaszą), szeleszcząca reklamówka, gazeta.

    Rodzic recytuje dzieciom wiersz, z zachowaniem odpowiedniego rytmu.

    Dzieci powtarzają go za rodzicem. Następnie łączą tę czynność z klaskaniem. Podczas instrumentacji klaskanie zastępuje gra na instrumentach.

     

 

Kochamy naszą planetę,

 

przecież na niej mieszkamy,

chcemy, by była piękna,

dlatego o nią dbamy.

 

Nie zaśmiecamy lasów,

w nich żyją zwierzęta,

to nasi przyjaciele,

każdy z nas o tym pamięta.

 

Chcemy mieć czystą wodę

 

w jeziorach i oceanach,

chcemy, by słońce świeciło

na czystym niebie dla nas.

Dzieci:

uderzają butelkami w rytmie ¾ na raz o podłogę, na dwa, trzy – butelką o butelkę,

potrząsają puszkami,

uderzają rolką o rolkę,

potrząsają puszkami,

 

zgniatają gazety,

potrząsają puszkami,

szeleszczą reklamówkami,

potrząsają puszkami,

 

uderzają butelkami w rytmie ¾ na raz o podłogę, na dwa, trzy – butelką o butelkę,

potrząsają puszkami,

prostują zgniecione kule z gazet,

potrząsają puszkami.

 

  1. Założenie hodowli kwiatów.

    • Karta pracy, cz. 4, s. 19. - ZAŁĄCZNIK 3 dla 5-latków, ZAŁĄCZNIK 4 dla 4-latków

    Olek i Ada (Ada z mamą) zakładają hodowlę hiacyntów.

    Oglądanie rysunków Ady i ich rozszyfrowywanie.

    Dzieci podają, jakie czynności należy wykonać:

    − przygotować doniczkę z ziemią,

    − włożyć do doniczki cebulkę hiacynta,

    − podlać roślinę i umieścić w słonecznym miejscu,

    − podlewać hiacynta co kilka dni.

    Uzupełnianie rysunków tulipana według wzoru.

     

    • Założenie hodowli przez dzieci.

    Cebulki kwiatów, ziemia ogrodnicza, konewka z wodą, łopatki, doniczki.

     

    Dzieci otrzymują doniczki, ziemię, cebulki kwiatów. Nabierają ziemię łopatkami do doniczek, wsadzają cebulki. Częściowo je przykrywają, podlewają wodą z konewki i umieszczają na parapecie okna. Przez następne dni obserwują rozwijające się hiacynty.

     

  2. „Dbam o swoje najbliższe otoczenie” - zachęcanie dzieci to prostych czynności porządkowych w domu i na ogrodzie.

     

  3. Karta pracy, cz. 4, s. 11 – ZAŁĄCZNIK 5.

    Rysowanie narzędzi ogrodniczych po śladach. Czytanie z rodzicem ich nazw. Łączenie rysunków z nazwami.

    Rysowanie w każdym kolejnym polu o jedne grabie mniej niż w poprzednim.

 

 

Środa 22.04.2020r. Temat: „Ochroń przyrodę”.

 

  1. Wyjaśnianie słów „Lasy to płuca Ziemi”.

    Rodzic wyjaśnia, że lasy to płuca Ziemi, bo produkują tlen, którym oddychamy, zatrzymują także pył i kurz, oczyszczają powietrze, a drzewa iglaste wydzielają olejki eteryczne.

     

  2. Zabawa graficzna – „Drzewko”.

    Kartka z rysunkiem konturu drzewa (ZAŁĄCZNIK 1). Zielona kartka, klej, nożyczki.

     

    Dziecko otrzymuje kartkę z narysowanym konturem drzewa. W zależności od kształtu drzewa wypełnia rysunek wyciętymi z zielonej kartki trójkątami (drzewa iglaste), wyciętymi małymi kołami (rozłożyste drzewa, np. dąb).

     

  3. Zabawa dydaktyczna – „Co zanieczyszcza powietrze?”

    ZAŁĄCZNIK 2 – obrazki przedstawiające przykłądy zanieczyszczania powietrza.

    ZAŁĄCZNIK 3 – otocz zieloną pętlą, to co jest dobre dla naszego powietrza, można np. w programie Paint zrobić to zadanie.


     

  4. Nauka wierszyka:

     

    Ziemia, ziemia to nasza planeta.

    Dbamy o czyste powietrze.

    Nie chcemy śmieci na leśnej łące.

    Precz z dymem, który zasłania słońce.

     

  5. Zabawa ruchowa – „Segregujemy śmieci” (ZAŁĄCZNIK 4).

     

    Potzebne będą pojemniki lub worki w kolorach zielony, żółty, niebieski oraz śmieci, np. stare gazety, kartki, butelki, słoiki itp.

    Na środku pokoju kładziemy pokemniki/worki, dookoła nich rozkładamy śmieci.

    Rodzic czyta tekst Bożeny Formy:

     

    Kolory kontenerów wszyscy dobrze znamy,

    segregujemy śmieci, do nich je wrzucamy:

    do żółtego butelki, szkło do zielonego,

    gazety i kartony zawsze do niebieskiego.

 

Po wysłuchaniu tekstu dzieci segregują śmieci. Mogą to robić też na czas.

  1.  

  2. Karta pracy, cz. 4, s. 18. 5-latki ZAŁĄCZNIK 5.

    Łączenie śmieci z odpowiednimi pojemnikami. Rysowanie butelek i słoików po śladach. Wyjaśnienie znaczenia słowa recykling.

     

  3. Karta pracy 4-latki, ZAŁĄCZNIK 6.

    Połącz śmieci z odpowiednim pojemnikiem.

    Pokoloruj pojemniki wg polecenia: pierwszy na zielono, drugi na żłóto, trzeci na niebiesko.

     

  4. Pokoloruj obrazek odpowiednimi kolorami, ZAŁĄCZNIK 7.

 

 

 

Dzień Ziemi

Bajki ekologiczne

https://www.youtube.com/watch?v=zleExE18fqQ&fbclid=IwAR0kwwIoBjlQVMSaOrKQnpKWJB5z4jJgDQShQRJDr6MkKD_b5EHgA5Ie0j8

 

https://www.youtube.com/watch?v=1PThAnyReK4&fbclid=IwAR32KKM5QRTCjwiHCJ3JFOy09L7yrAxK2F0LkyIUbUbxX_x_uD5FevdmVF8

 

 

Wtorek 21.04.2020r. Temat: „Jak dbać o przyrodę?”.

 

  1. Karty pracy, cz. 4, s. 14–15. ZAŁĄCZNIK 1.

    Oglądanie obrazków. Ocenianie, czy Olek i Ada są przyjaciółmi przyrody.

    Rysowanie, jak dzieci dbają o przyrodę (na osobnej kartce – nie trzeba drukować tej karty pracy).

    Słuchanie nazw roślin chronionych przedstawionych na zdjęciach.

     

  2. Klasyfikowanie z użyciem kart logicznych.

    • Dostrzeganie cech wspólnych danych roślin i cech je różniących. Segregowanie obrazków ze względu na jedną cechę.

     

    Dla dziecka: wyprawka – karta H, karta I, nożyczki. ZAŁĄCZNIK 2. (MOŻNA SAMEMU NARYSOWAĆ)

    Dla rodzica: ZAŁĄCZNIK 3 (wersja dziewczęca) ZAŁĄCZNIK 4 (wersja chłopięca). (MOŻNA SAMEMU NARYSOWAĆ)

     

    Dzieci dostają karty, wycinają kwiaty.

    Rodzic ma przygotowane kartoniki (załącznik 3 lub 4), na których będzie kodował wraz z dziećmi cechy kwiatów przedstawionych na kartkach:

    − wielkość, np. sylwetki człowieka: większa i mniejsza,

    − kolor, np. plamy: różowa, żółta, czerwona,

    − kształt – obrazek róży, pierwiosnka, tulipana.

     

    Rodzic mówi i pyta:

    − Przyjrzyjcie się kartom. Co jest na nich przedstawione?

    − Jak można je rozdzielić? (Dzieci podają różne propozycje, np. osobno duże kwiaty, osobno małe kwiaty; rozdzielanie według kształtów kwiatów).

    − Rozłóżcie karty na dwie grupy tak, aby w jednej z nich były obrazki dużych kwiatów, a w drugiej – małych kwiatów.

    − Jak zaznaczymy na kartoniku, że tu leżą obrazki małych kwiatów? (Np. małą sylwetą człowieka). Jak zaznaczymy na kartoniku, że tu leżą obrazki dużych kwiatów? (Np. większą sylwetą człowieka). Dzieci zsuwają karty. Rodzic pokazuje kartonik z zakodowaną cechą (małe lub duże), a dzieci wybierają spośród wszystkich kart tylko te, na których obrazki mają wskazaną cechę.

    − Rozłóżcie karty według kolorów.

    − Jak zaznaczycie na kartonikach, jakie kolory mają karty w każdej grupie? (Np. plamami w danym kolorze). Dzieci zsuwają karty. Rodzic pokazuje kartonik z zakodowaną cechą (żółte, różowe lub czerwone plamy), a dzieci wybierają spośród wszystkich kart tylko te, na których obrazki mają wskazaną cechę.

    − Rozłóżcie karty według przedstawionych na nich kształtów kwiatów.

    − Jak zaznaczylibyście na kartonikach, jakie kwiaty są na obrazkach w każdej grupie? (Rysunkiem tulipana, róży, pierwiosnka).

    Dzieci zsuwają karty. Rodzic pokazuje kartonik z zakodowaną cechą (rysunek kwiatu tulipana, róży, pierwiosnka), a dzieci wybierają spośród wszystkich kart tylko te, na których obrazki mają wskazaną cechę. Teraz rodzic sprawdza, czy dzieci potrafią wyróżnić wskazane cechy kart. Pokazuje kartonik z zakodowaną cechą, a dzieci wybierają odpowiednie karty. Rodzic wybiera karty, a dzieci mają wskazać kartonik z odpowiednią cechą i ją nazwać. Dopiero kiedy rodzic upewni się, że dzieci potrafią wyróżnić i nazwać cechy obrazków, może przystąpić do ćwiczeń w wyróżnianiu dwóch cech jednocześnie.

    • Segregowanie kart ze względu na dwie cechy równocześnie.

    Wycięte wcześniej z wyprawki kartoniki z kwiatami (dla każdego dziecka).

    Rodzic pokazuje jednocześnie dwa kartoniki z zakodowanymi cechami, np. małe, żółte. Dzieci muszą wybrać karty przedstawiające: małe żółte kwiaty róży, pierwiosnka, tulipana. Rodzic wybiera karty, np. małą czerwoną różę i dużą czerwoną różę. Zadaniem dzieci jest wskazanie kartoników z cechami wspólnymi i ich nazwanie (czerwone kwiaty róży).

    Jeżeli dzieci nie będą miały kłopotów z tymi ćwiczeniami, można spróbować segregować karty ze względu na trzy cechy, np. żółte, duże kwiaty tulipana.

     

  3. Zabawy badawcze – Gdzie jest powietrze?

    Dla każdego dziecka: balon, słomka do napojów, kubeczek z wodą, paski bibuły zawieszone na nitce.

    • Rozmowa na temat powietrza (przypomnienie) – gdzie się znajduje; czy ma kolor, kształt; w jaki sposób można poznać, że znajduje się wokół nas.

    • Nadmuchiwanie balonów – obserwowanie ich powiększania się, wypuszczanie powietrza z balonów w kierunku własnych twarzy.

    • Wciąganie powietrza do płuc i wydychanie go przez słomkę do napojów do kubeczka z wodą – obserwowanie powstających bąbelków.

    • Dmuchanie na paski bibuły zawieszone na nitce.

    • Obserwowanie drzew poruszanych wiatrem. Rodzic wyjaśnia, że powietrza nie można zobaczyć ani powąchać, lecz można poczuć, ale tylko wtedy, gdy porusza się jako wiatr. Podkreśla znaczenie powietrza dla życia ludzi i zwierząt oraz jego wszechobecność wokół nas.

 

Poniedziałek 20.04.2020r. Temat: „Strażnicy przyrody”.

 

 

  1. Słuchanie piosenki ZoZi - Świat w naszych rękach. Rozmowa na temat tekstu piosenki.

    https://www.youtube.com/watch?v=pRNtFXew_VE

     

  2. Zabawa dramowa – „My, drzewa”.

    Dzieci są drzewami. Rodzic opowiada, co działo się z lasem, drzewami, a dzieci wcielają się w role drzew i uzewnętrzniają stany emocjonalne w zależności od kolejnych zdarzeń opisywanych przez rodzica.

    Rodzic opowiada:

    Dawno temu lasy były czyste, pełne ptaków i innych zwierząt. Drzewa były szczęśliwe, wesoło się uśmiechały, słuchając śpiewu ptaków siedzących na ich gałęziach. Mijały lata, powoli zachodziły zmiany – wycinki, bezmyślne niszczenie drzew. Zaczęło to złościć drzewa. A gdy na dodatek pojawiły się śmieci, które ludzie wywozili do lasu – drzewa wystraszyły się, co się z nimi stanie. Czy zginą w tych górach śmieci? Czy uschną? Dzisiaj smutno patrzą na to, co się dzieje. Może dzieci im pomogą?

     

  3. Ćwiczenia ruchowe:

    • Ćwiczenia dużych grup mięśniowych – „Rzucamy szyszkami”.

    Dzieci na niby spacerują po lesie, co pewien czas podnoszą szyszkę i rzucają nią z dużym zamachem jak najdalej.

    • Zabawa ruchowa z elementem czworakowania – „Przedzieramy się przez leśne zarośla”.

    Dzieci poruszają się na czworakach między wyobrażonymi zaroślami, co pewien czas prostują się i maszerują do przodu.

    • Ćwiczenia ramion i tułowia – Piłujemy drzewo.

    Dzieci stoją w parze z rodzicem, twarzami do siebie. Podają sobie ręce i naprzemiennie przeciągają je do przodu i do tyłu, z równoczesnym pochylaniem i odchylaniem tułowia – naśladują piłowanie drzewa.

     

  4. Karty pracy, ZAŁĄCZNIK 1 i 2.

    Słuchanie wiersza Agaty Widzowskiej „Strażnicy przyrody”.

    − Co robiły dzieci w lesie?

    − Co mówiły zwierzęta o dzieciach?

    − Jak wy zachowujecie się w lesie?

 

Wykonanie zadania ZAŁĄCZNIK 3.

• Odszukaj ukryte zwierzęta. Nazwij je i pokoloruj rysunek.

 

  1. Zadania o drzewach:

    • Oglądanie zdjęć wybranych drzew – liściastych i iglastych.

    Zdjęcia wybranych drzew – ZAŁĄCZNIK 4.

    Dzieci oglądają zdjęcia drzew, nazywają je, porównują wygląd.

     

    • Wypowiedzi dzieci na temat: Co to jest las?

    Dzieci podają swoje skojarzenia ze słowem las.

     

    • Poznawanie (przypomnienie) ogólnej budowy drzewa.

    Rodzic układa przed dziećmi poszczególne elementy drzewa: korzenie, pień, gałęzie, koronę z liśćmi – ZAŁĄCZNIK 5.

    Dzieci nazywają części drzewa. Układają je we właściwej kolejności (najpierw rodzic rozcina na części) ZAŁĄCZNIK 6.

    Dzieci określają, które części rośliny rosną pod ziemią, a które nad nią.

     

  2. Wprowadzenie litery h, H na przykładzie wyrazu hamak – ZAŁĄCZNIK 7:

    • Opisywanie, co przedstawia obrazek.

    • Określanie pierwszych głosek w słowie hamak i nazwach rysunków.

    • Rysowanie po śladach rysunków.

    • Kolorowanie wybranych rysunków.

    • Zaznaczanie liter h, H w wyrazach.

     

  3. Opowieść ruchowa „W lesie: (według Małgorzaty Markowskiej).

    Dzieci wykonują to, o czym opowiada rodzic.

    Wyruszamy na wycieczkę do lasu (dzieci maszerują parami dookoła koła). Idziemy po ścieżce. Ścieżka robi się coraz węższa. Idziemy gęsiego – jedno za drugim. Las staje się gęsty – trzeba się schylać, przechodzić pod gałęziami, rozchylać zarośla (wymyślają różne sposoby przedzierania się przez las). Co jakiś czas odpoczywamy. Zatrzymujemy się, nasłuchujemy odgłosów lasu: śpiewu ptaków (wykonują skłony głowy w tył, na boki, skręty), stukania dzięcioła (w przysiadzie, uderzają palcami o ziemię). Idziemy dalej. Widzimy w oddali sarny na polanie (czworakują w różnych kierunkach). Wchodzimy na polanę pełną kwiatów. Biegamy radośnie, podskakujemy. Zmęczeni zabawą, kładziemy się na trawie. Zasypiamy. Las szumi: szu, szu, szu…

     

  4. Rozmowa na temat: „Kogo możemy nazwać przyjacielem przyrody?”

    Przyjaciel przyrody: nie zrywa kwiatów; nie łamie gałązek drzew; nie śmieci; dokarmia ptaki (zwierzęta); oszczędza wodę, elektryczność; segreguje śmieci; lubi zwierzęta…

 

 

 

Piątek 17.04.2020r. Temat: „Wiejskie podwórko”.

 

 

  1. Ćwiczenia klasyfikacyjne – „Gdzie mieszkają zwierzęta?” (załącznik 1).

    Rodzic odsłania obrazki domów, w których mieszkają zwierzęta. Dzieci wspólnie z rodzicem je nazywają (stajnia – koń; obora – krowa; kurnik – kura, kogut; buda – pies; chlewik – świnia).

     

  2. Karta pracy (załącznik 2).

    Połącz zwiezęta z ich domem, każde innym kolorem.

     

  3. „Po co hodujemy zwierzęta?” – ćwiczenia.

     

    • Co nam dają zwierzęta?

    (Załączniki 3, 4, 5)

    Rodzic wskazuje produkty, które pochodzą od zwierząt (prawy dolny róg).

    Dzieci nazywają produkty pochodzące od zwierząt i dzielą je na sylaby.

     

    • Burza mózgów – Co można zrobić z tych produktów?

    Rodzic podaje nazwę produktu otrzymanego od zwierząt, a dzieci mówią, do zrobienia czego można go wykorzystać. Np.

    jajka – ciasto, kanapki, sałatka…

    mleko – ser, budyń, jogurt…

    pióra – poduszka, pierzyna…

    wełna – szalik, sweter, czapka…

 

Karta pracy (załącznik 6)

Wytnij puzzle i ułóż.

 

• Co jedzą zwierzęta? (Załączniki 3, 4, 5 lewy górny róg).

Dzieci nazywają pokarmy przedstawione na obrazkach.

 

Karty pracy (załączniki 7, 8, 9).

 

 

Czwartek 16.04.2020r. Temat: „Na podwórku”

 

  1. Zapoznanie z wybranymi popularnymi przysłowiami, których bohaterami są zwierzęta; wyjaśnienie ich znaczenia.

     

    Gdyby kózka nie skakała, toby nóżki nie złamała.

    Zapomniał wół, jak cielęciem był.

    Koń ma cztery nogi i tak się potyka.

    Pasuje jak wół do karety.

    Nie kupuj kota w worku.

     

    Rytmizowanie wybranego przysłowia; ilustrowanie go ruchem według pomysłów dzieci.

     

  2. Karta pracy:

     

    5-latki: cz. 4, s. 9. (załącznik 1)

    - Oglądanie obrazka, odszukiwanie na nim śladów zwierząt. Łączenie obrazków zwierząt z ich śladami.

    - Czytanie z rodzicem nazw zwierząt.

    - Rysowanie zwierząt w odpowiednich miejscach.

     

    4-latki: (załącznik 2)

    - połącz obrazki zwierząt z ich cieniami;

    - narysuj w ogonie każdego koguta tyle piór, ile wskazuje liczba kropek.

     

  3. Rozwiązywanie zagadek:

    Lubi głośno gdakać,

    kiedy zniesie jajko.

    Każdy wie, że jest

    stałą kurnika mieszkanką. (kura)

     

    Zakręcony ogonek,

    śmieszny ryjek ma,

    „Chrum, chrum – głośno woła

    – kto jedzenie da?” (świnka)

     

    Na przykład łaciate,

    w oborze mieszkają.

    Pasą się na łąkach,

    zdrowe mleko dają. (krowy)

     

    Nie pieje, nie gdacze,

    tylko głośno kwacze.

    Po stawie pływa.

    Jak się nazywa? (kaczka)

     

    Grzebień ma na głowie,

    swoim głośnym pianiem

    wszystkich wczesnym rankiem

    budzi na śniadanie. (kogut)

     

  4. Podział wybranych nazw zwierząt na sylaby (załącznik 3), rodzic wskazuje zwierzę, dziecko je nazywa, a następnie dzieli na sylaby).

     

  5. Zabawa Co to za zwierzę?

    Określanie na zmianę przez dziecko i rodzica cech danego zwierzęcia, bez podawania jego nazwy. Odgadywanie nazw zwierząt.

    Np. To zwierzę ma białe pióra, długą szyję i woła: Gę, gę. (gęś)

    To zwierzę pilnuje podwórka i mieszka w budzie. (pies)

     

  6. „Zwierzęta z wiejskiego podwórka” - wykonanie pracy plastycznej.

     

    Pracę można wykonać na podstawie zamieszczonych zdjęć (załącznik 4) lub wg istrukcji:

     

    Potrzebne będą: kartka, białe serwetki, klej, farby plakatowe, pędzel.

    • Przyklejanie na kartce pogniecionych białych serwetek, wypełnianie nimi całej powierzchni kartki.

    • Malowanie farbami plakatowymi na tak przygotowanej fakturze zwierząt wybranych przez dziecko.

    • Malowanie tła farbą w jasnym kolorze.

     

  7. Karta pracy (załącznik 5).

    Narysuj drogę kury do kurcząt.

 

Środa 15.04.2020r. Temat: „Tyle stóp, tyle kroków”.

 

  1. Ćwiczenia ortofoniczne na podstawie wiersza Teresy Fiutowskiej „Podwórkowa awantura”.

Kura gdacze, kaczka kwacze

– goni kurę mokrą raczej.

Gęś też syczy, kogut pieje.

Gwałtu! Rety! Co się dzieje?

Ryczy krowa, świnia kwiczy,

a indyk się rozindyczył.

Kot mysz goni, głośno miauczy.

– Dość awantur! Już wystarczy!

Tak pies Burek głośno szczeka

i już słychać go z daleka.

Koza meczy: mee, mee, mee…

– Czego psisko mądrzy się?

Dla ochłody – wiadro wody

poleją na głowy, brody!

Wyszły z mody awantury!

A sio, gęsi, a sio, kury!

– Powiedziała, co wiedziała,

białą brodą pokiwała,

pochyliła nisko rogi.

– Cisza! Spokój! Zejść mi z drogi!

Awantura się skończyła,

bo ta koza groźna była.

 

Rodzic wyjaśnia niezrozumiałe zwroty, a następnie pyta:

− Które zwierzęta brały udział w podwórkowej awanturze?

− Jakie zwierzę próbowało je uspokoić? W jaki sposób to zrobiło?

 

Rodzic zwróca uwagę na głosy, jakie wydawały zwierzęta.

 

  1. Długi, krótki – ćwiczenia w mierzeniu długości.

 

• Ćwiczenia dotyczące zrozumienia stałości miary.

Potrzebne będzie osiem słomek w dwóch różnych kolorach (np. 4 zielone i 4 czerwone).

 

Rodzic układa ze skakanek dwie drogi (każda składa się z 4 słomek w tym samym kolorze, np. droga czerwona i droga zielona).

 

Dwie drogi równoległe (załącznik 1).

_ _ _ _

_ _ _ _

 

Rodzic pyta:

− Czy obie drogi mają taką samą długość?

 

Zmiana ułożenia jednej z dróg. Jedna z dróg zakręca (załącznik 2).

_ _ _ _

_ / _

 

− Czy teraz drogi mają taką samą długość?

(niektóre dzieci powiedzą, że czerwona jest dłyższa, a zielona kótsza i wtedy rodzic pyta:

− Dlaczego uważacie, że czerwona droga jest dłuższa?)

− Jak można udowodnić, że są tej samej długości?

(Drogi mają taką samą długość, bo nadal są te same cztery skakanki, tylko przesunięte).

 

• Mierzenie szerokości dywanu stopa za stopą.

Mały dywan.

Rodzic i dziecko mierzą szerokość dywanu, stawiając stopę przed stopą (palce jednej stopy dotykają pięty drugiej stopy) i głośno licząc.

− Dlaczego wyszły wam różne wyniki?

− Czy wasze stopy są jednakowej długości?

 

• Mierzenie długości dywanu krokami.

Mały dywan.

Rodzic i dziecko mierzą długość dywanu krokami, głośno liczą.

− Dlaczego wyszły wam różne wyniki?

− Z czym jest związana długość waszych kroków? (Ze wzrostem).

 

• Pokaz linijki, miarki krawieckiej.

Linijka, mały dywan.

Rodzic mierzy linijką długość małego dywanu.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 7. (załącznik 3).

Olek i Ada zastanawiają się, która tasiemka jest dłuższa. Zastanówcie się, jak to sprawdzić. Kolorowanie tasiemek.

Kończenie rysowania kurcząt według wzoru. Kolorowanie trzeciego kurczęcia, licząc od prawej strony.

 

  1. Ćwiczenia gimnastyczne.

Gazety, tamburyn, gwizdek.

 

Część wstępna.

• Czynności organizacyjno-porządkowe. Dzieci wchodzą do sali i poruszają się w dowolny sposób, ostrożnie, między rozłożonymi gazetami. Na polecenie rodzica zatrzymują się i każde dziecko podnosi gazetę.

• Zabawa ożywiająca. Dzieci biegają z wymijaniem się i potrząsaniem gazetami trzymanymi oburącz w górze. Na mocne uderzenie w tamburyn i zapowiedź: Burza, zatrzymują się i – przyjmując dowolną pozycję – chronią się przed zmoknięciem, wykorzystując gazetę.

 

Część główna.

• Stają w rozkroku, trzymając oburącz złożoną gazetę – w skłonie w przód wymachują gazetą w tył i w przód. Po kilku ruchach prostują się i potrząsają gazetą w górze.

• Wykonują klęk podparty, dłonie mają na gazecie, skierowane palcami do wewnątrz – przy zgiętych w łokciach rękach opadają tułowiem w przód, dotkają gazety brodą i powracają do pozycji wyjściowej.

• W leżeniu przodem – unoszą gazety trzymane za końce oburącz (ręce zgięte w łokciach, skierowane w bok), dmuchają na gazety i wprowadzają je w ruch.

• Kładą gazety na podłodze, zwijają je po przekątnej w rulonik i przeskakują przez nie bokiem z jednej strony na drugą, od jednego końca do drugiego.

• W staniu, ruloniki trzymają za końce, z przodu – przekładają nogę przez rulonik, wytrzymują w staniu jednonóż, wykonując dowolne ruchy uniesioną nogą, a następnie tą samą drogą przejście do pozycji wyjściowej (ćwiczenie należy wykonać prawą nogą i lewą nogą, na zmianę).

• Ugniatają gazety tak, aby powstały kulki (piłki) – rzucają kulkami i chwytają je w miejscu, w chodzie, w biegu; rzucają i chwytają, wykonując dodatkowe zadania, np.: przed chwytem wykonują klaśnięcie, dotykają ręką podłogi, robią rękami młynek, wykonują obrót itp.

• W leżeniu przodem – przetaczają kulki z ręki do ręki, podrzucają kulki oburącz, jednorącz.

• Maszerują z kulką na głowie.

 

Część końcowa.

• Ćwiczenia korektywne i uspokajające. Dzieci maszerują we wspięciu na palcach, z kulką na głowie, i przechodzą do siadu skrzyżnego.

• W siadzie skrzyżnym – wykonują skręty głową w prawo, w tył i w lewo, w tył.

• W siadzie podpartym, kolana mają rozchylone, kulki położone między stopami – podrzucają kulki stopami, chwytają rękami.

• W marszu, kulki trzymane w dłoni (prawej, lewej) – ćwiczenie oddechowe – wykonują wdech nosem i próbują zdmuchiwać kulki z dłoni.

• Czynności porządkowe: odkładają kulki na wyznaczone miejsce.

 

  1. Karta pracy

 

• 5-latki: cz. 4, s. 8. (załącznik 4).

Kolorowanie tak samo puzzli ze zdjęciami dorosłych zwierząt i ich dzieci. Nazywanie mam i ich dzieci.

Czytanie całościowe nazw zwierząt przedstawionych na zdjęciach (5-latki).

 

• 4-latki (załącznik 5).

Połącz mamę i jej dziecko. Nazwij zwierzęta. Pokoloruj obrazki.

 

  1. Słuchanie piosenki w języku angielskim „Old Macdonald had a farm”:

 

https://www.youtube.com/watch?v=_6HzoUcx3eo

 

 

Wtorek 14.04.2020r. Temat: „Uparty kogut”.

 

  1. Słuchanie piosenki „Stary Donald farmę miał”.

    https://www.youtube.com/watch?v=XQRHDliey4c

 

• Rozmowa n/t piosenki oraz zwięrząt w niej występujących.

• Śpiewanie wybranych fragmentów piosenki.

 

  1. Karta pracy:

    5-latki: cz. 4, s. 3. (załącznik 1).

    Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie po śladzie drogi kury do kurnika.

 

4-latki: (załącznik 2).

    • Obejrzyj rysunki. Nazwij zwierzęta i podziel ich nazwy na sylaby. Pokoloruj dwa wybrane rysunki zwierząt.

    • Rysuj po śladzie drogę konia do stajni.

 

  1. Zabawy ruchowe

    • Zabawa orientacyjno-porządkowa – „Przestraszone kurczątka”.

    Dzieci są kurczątkami. Swobodnie poruszają się w różnych kierunkach sali. Na hasło: Uwaga, kot! uciekają do kurnika (wyznaczonego miejsca w sali), wydając odgłosy: pi, pi, pi. Hasło: Nie ma kota, jest sygnałem do ponownego wykonywania ruchów.

    • Ćwiczenie dużych grup mięśniowych – „Kaczuszki szukają ziarenek”.

    Dzieci są kaczuszkami. Chodzą po sali małymi krokami, kołysząc się na boki; co pewien czas wykonują skłony tułowia w przód – zbierają ziarenka – i prostują się.

     

  2. Wyjaśnienie znaczenia słowa uparty.

    Rodzic pyta:

    − Kogo nazywamy upartym?

    − Czy zwierzęta też mogą być uparte?

    − Czy znacie takie zwierzęta?

     

  3. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby „Uparty kogut”.

    Dzieci słuchają opowiadania, oglądają ilustracje (załącznik 3).

     

    Rodzina Ady i Olka wybrała się do cioci na wieś. Wszyscy byli zachwyceni celem podróży. Tylko mama wydawała się trochę zakłopotana i lekko zaniepokojona.

    – Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam na wsi. Chyba bardzo dawno temu. Czy będą tam wszystkie wiejskie zwierzęta? – wypytywała tatę.

    – Oczywiście, jak to w gospodarstwie. Będą krowy i cielęta. Świnie i prosięta. A zamiast koni i źrebiąt – dwa traktory. Traktorów chyba się nie obawiasz? – spytał żartem tata.

    Mama tylko się uśmiechnęła. – Oczywiście. Nawet rogaty baran mnie nie wystraszy. Jestem supermamą.

    – Będą też kury, gęsi, kaczki, indyczki. Zgroza – ciągnął tata żartobliwym tonem.

    Samochód wjechał na podwórko. Ada i Olek pierwsi przywitali się z ciocią i wujkiem i natychmiast zaczęli się rozglądać za zwierzętami.

    – Lola ma szczeniaki! Mogę się z nimi pobawić? – spytał Olek i już był przy kudłatej kundelce i czwórce jej szczeniąt. Ada nie mogła do niego dołączyć, ponieważ ma uczulenie na sierść. Wybrała się więc na spacer po podwórku.

    – Ko, ko, gę, gę, kwa, kwa – witały ją kury i kurczęta, gęsi i gąsięta, kaczki i kaczęta. Ada z powagą odpowiadała im: „dzień dobry”, „witam państwa”, „przybijemy piątkę?”.

    – Ojej, jaka piękna kózka! – Ada usłyszała zachwycony głos mamy.

    – To koźlątko. Ma zaledwie kilka dni – powiedział wujek.

    – Prześliczny maluszek – stwierdziła z podziwem mama.

    Koźlątko nie poświęciło mamie uwagi, za to kury podniosły wielki krzyk na jej widok. Obgdakały ją z każdej strony... i sobie poszły. Został jedynie kogut. Wbił wzrok w barwną sukienkę mamy w duże czerwone koła i patrzył jak zauroczony.

    – Lubi czerwony kolor – stwierdziła z zadowoleniem mama.

    – Hm, obawiam się, że wręcz przeciwnie – powiedział tata.

    Kogut nastroszył pióra i nieprzyjaźnie zatrzepotał skrzydłami.

    – Nie przepada za czerwonym. Kiedyś wskoczył mi na głowę, bo byłam w czerwonym kapeluszu – powiedziała ciocia. – Ale to zdarzyło się tylko raz – dodała uspokajająco.

    Po chwili wszyscy z wyjątkiem mamy zapomnieli o kogucie. Uparte ptaszysko nie odstępowało jej na krok.

    – Idź sobie – odpędzała go, jednak kolor czerwony na sukience przyciągał uparciucha jak magnes.

    – Nie bój się, mamo – Ada dodała mamie otuchy.

    – Dam sobie radę. – Mama bohatersko przeszła między kaczkami, kurami, minęła nawet gąsiora, ale gdy spojrzała za siebie, ponownie ogarnął ją niepokój. Kogut wciąż był tuż-tuż i wojowniczo stroszył pióra.

    – Bywa uparty jak oślątko – westchnęła ciocia. – Wracaj do kurnika, uparciuchu.

    – No właśnie! – powiedziała stanowczo mama.

    Obie, mama i ciocia, weszły do domu. Niezadowolony kogut grzebnął pazurem i wrócił do kurnika. Tymczasem tata z wujkiem założyli na głowy kapelusze z siatką na twarz i poszli zajrzeć do uli w sadzie.

    Ada unikała pszczół od czasu, gdy minionego lata została użądlona w stopę. Wolała przechadzać się pośród żółtych kaczuszek, które nie żądlą i są mięciutkie. Nawet nie zauważyła upływu czasu. Zbliżała się właśnie pora dojenia krów, więc ciocia poszła przygotować dojarki. Olek wciąż bawił się ze szczeniętami, a tata i wujek zapomnieli o wszystkim, tak bardzo zajęli się sprawdzaniem pszczelich uli. Znudzona mama postanowiła do nich dołączyć. Jednak żeby dotrzeć do furtki prowadzącej do sadu, musiałaby przejść obok kurnika. Co będzie, jeśli kogut ją zobaczy? Wolała tego uniknąć. Postanowiła przechytrzyć nieprzyjaznego ptaka i przedostać się do sadu przez płot.

    Jakież było zdziwienie Ady, gdy zobaczyła mamę wspinającą się na ogrodzenie. Pokonanie płotu, kiedy ma się na sobie odświętną sukienkę, nie jest łatwe, jednak mamie się to udało. Co prawda w rajstopach poleciało oczko, a sukienkę lekko rozdarła, ale kto by się tym przejmował.

    – Oczko ci ucieka, łap je! – zażartował tata na widok żony.

    – To nic takiego. Wykiwałam koguta – powiedziała szeptem, zadowolona z siebie mama. Chwilę później Ada zobaczyła koguta, który bez trudu przefrunął nad płotem i wylądował w sadzie.

     

    • Rozmowa na temat opowiadania.

    − Czy mama Olka i Ady była wcześniej na wsi?

    − Z kim bawił się Olek? − Co robiła Ada?

    − Jaki ptak zainteresował się mamą? Dlaczego?

    − Czym zajęli się tata z wujkiem?

    − Jak mama przechytrzyła koguta? Czy jej się to naprawdę udało?

     

  4. Zabawa „Jakie jest zwierzę?” − Rodzic pyta:

    Jaki (jaka) jest…? – podając nazwę zwierzęcia, a dzieci wymyślają określenia. Np.

    Jaka jest kura? (mała, głośna…)

    Jaki jest kogut? (szybki, głośny…)

    Jaka jest kaczka? (spokojna, powolna…)

    Jaka jest krowa? (duża, łagodna, spokojna…)

    Jaki jest koń? (duży, szybki, groźny…)

     

  5. Karty pracy, cz. 4, s. 4–5. (załącznik 4)

    Nazywanie zwierząt, które grupa Ady zobaczyła na wsi w gospodarstwie agroturystycznym. Odszukiwanie zwierząt znajdujących się w pętlach na dużym obrazku.

     

  6. Karta pracy, cz. 4, s. 6. (załącznik 5)

    Naśladowanie głosów zwierząt przedstawionych na zdjęciach. Otaczanie zieloną pętlą zwierząt, które mają dwie nogi, a czerwoną pętlą tych, które mają cztery nogi.

    Nazywanie zwierząt, które są w jednej pętli, i tych, które są w drugiej pętli.

    Rysowanie kotków według wzoru. Kolorowanie drugiego kotka, licząc od lewej strony.

     

  7. Rozmowa n/t „Rodziny zwierząt”.

    − kogut, kwoka, kurczątko

    − krowa, byk, cielątko

    − klacz, ogier, źrebak

    − kaczor, kaczka, kaczątko

    − baran, owca, jagnię

    − kozioł, koza, koźlątko

    − knur, locha, prosię

     

  8. Wprowadzenie litery ż, Ż na przykładzie słowa żubry. (załącznik 5)

    • Określanie, co przedstawia obrazek. Podawanie pierwszej głoski z jego nazwy.

    • Rysowanie po śladach rysunków.

    • Podawanie głosek, jakimi rozpoczynają się słowo żubr i nazwy rysunków.

    • Zaznaczanie liter ż, Ż w wyrazach.

 

Nowe przygody Olaka i Ady

Link do nowej części kart pacy dla 5-latków:

https://flipbooki.mac.pl/przedszkole/npoia-bbplus-kp-4/mobile/index.html#p=1

 

 

Zdrowych, spokojnych i radosnych Świąt Wielkiej Nocy!

Piątek 10.04.2020. Temat: „Śmigus-dyngus”.

 

  1. Karta pracy (załącznik 1).

    Rysowanie po śladach, bez odrywania kredki od kartki. Kolorowanie rysunku jajek.

     

  2. Kolorowanie rysunku (załącznik 2).

     

  3. Słuchanie wiersza Władysława Broniewskiego „Śmigus” (załącznik 3).

     

    Śmigus! Dyngus! Na uciechę

    z kubła wodę lej ze śmiechem!

    Jak nie kubła, to ze dzbana,

    śmigus-dyngus dziś od rana!

    Staropolski to obyczaj,

    żebyś wiedział i nie krzyczał,

    gdy w Wielkanoc, w drugie święto,

    będziesz kurtkę miała zmokniętą.

     

    • Rozmowa na temat wiersza.

    − Co to jest śmigus-dyngus?

    − Co to znaczy staropolski obyczaj?

    − Kiedy obchodzi się śmigus-dyngus?

     

    • Wyjaśnienie, jak rozumiany był ten zwyczaj dawniej.

     

    Kiedyś były to dwa różne obyczaje wielkanocne. Jednym z nich był dyngus, który polegał na tym, że młodzież chodziła po domach i zbierała datki w postaci jajek, wędlin, ciast itp. Śmigus natomiast miał odmienny charakter i polegał na uderzeniu na szczęście rózgą wierzbową z baziami. Rózga ta była wcześniej święcona w Niedzielę Palmową.

     

  4. Zabawa ruchowa – Śmigus-dyngus.

    Dzieci maszerują po obwodzie koła podczas recytacji przez rodzica wiersza Władysława Broniewskiego „Śmigus”. Na słowo: Śmigus – klaszczą w ręce, a na słowo: Dyngus – tupią. Po skończonej recytacji naśladują polewanie się wodą.

     

  5. Karta pracy 5-latki:

    - załącznik 4

    Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Ozdabianie rysunków jajek według wzoru (rytmu) z poprzedniej karty.

    - załącznik 5

    Rysowanie pisanki po śladzie. Rysowanie po śladach rysunków spirali.

     

  6. Karta pracy 4-latki:

    - załącznik 6

    Pokoloruj pisankę. Obejrzyj obrazki, nazwij emocje (radość, strach, smutek, złość), naśladuj miny pisanek.

    - załącznik 7

    W kożdej ramce skreśl (wskaż) zdjęcie, które różni się od pozostałych. Nazwij to, co widzisz na zdjęciach.

    - załącznik 8

    Połącz takie same obrazki.

 

Czwartek 09.04.2020r. Temat: „Potrawy z jajek”.

 

  1. Karta pracy (załącznik 1).

    Oglądanie obrazka koszyczka wielkanocnego.

    Zaznaczanie kolejności jego przygotowania kropkami.

    Kończenie ozdabianie jajka według wzoru.

     

  2. Zabawa badawcza – „Poznajemy budowę jajka”.

    Potrzebne będą załącznik 2 i 3, miseczka, jajko surowe i jajko ugotowane na twardo.

     

    • Dzieci oglądają jajka na zdjęciu z załącznika 2 i 3, porównują ich wielkość i kolorystykę, wypowiadają się na temat ich kształtu; podają przykłady zwierząt, które wykluwają się z jajek.

     

    • Porównywanie wyglądu jajka surowego i ugotowanego. Rodzic pokazuje dzieciom dwa jednakowe jajka. Prosi, aby się zastanowiły, po czym można poznać, że jedno z nich jest surowe, a drugie gotowane. Dzieci podają swoje propozycje. Następnie rodzic wprawia w ruch obrotowy oba jajka. Dzieci obserwują ich ruchy i określają, które z nich kręci się szybciej. Rozbijają jajko i sprawdzają, czy miały rację.

     

    • Dzieci oglądają zawartość jajka surowego; nazywają poszczególne części składowe: skorupka, białko, żółtko.

     

    • Dziecko obiera jajko ugotowane. Rodzic rozcina je na pół, dziecko nazywa poszczególne części składowe: skorupka, białko, żółtko.

     

    • Porównanie „wnętrz” jajek – surowego i ugotowanego.

     

  3. Poznanie ciekawostek na temat pisanek.

    Uważano, że pisanki mają magiczną moc, dlatego np. dotykano nimi grzbietów bydła, aby było zdrowe i płodne, toczono je wzdłuż zagonów oziminy, żeby zapewnić sobie dobry urodzaj. Były one darem, który miał zapewnić obdarowanej osobie wszelką pomyślność (także w sprawach sercowych). Pełniły one rolę wykupu w obrzędach wielkanocnych, np.: dyngusa, chodzenia z barankiem lub kurkiem. Panna mogła dostać pisankę czekoladowo- -marcepanową z pierścionkiem zaręczynowym w środku. Ludzie bogaci obdarowywali się drogimi pisankami, ze złota, przyozdobionymi szlachetnymi kamieniami. Francuski jubiler P. C. Fabergé wykonał takie drogie pisanki na zamówienie cara Rosji. Pisanki służyły do zabawy zwanej taczanką. Turlało się po stole malowane jaja, zderzając je ze sobą. Wygrywała ta osoba, której pisanka się nie potłukła.

     

  4. Zabawa ruchowa z elementem turlania – „Rozsypane pisanki”.

    Dzieci są pisankami. Delikatnie turlają się po podłodze w różnych kierunkach, zwracając uwagę na zachowanie zasad bezpieczeństwa.

     

  5. Zabawy i ćwiczenia pod hasłem: Co można zrobić z jajka?

    • Oglądanie skorupki jajka przez lupę.

    • Porównywanie ciężaru jajek – surowego i ugotowanego.

    • Wypowiadanie się dzieci na temat: Co można zrobić z jajek?

    Pomalować, ugotować, usmażyć itp.

    • Wymyślanie przez dzieci przepisów na potrawy z jajek. Nadawanie im nazw.

     

  6. Wykonanie dowolnej potrawy z jajek, przykład załącznik 4.

     

  7. Zabawy ruchowe z gazetą:

    • Marsz z gazetą przyciskaną brodą do klatki piersiowej.

    • Marsz z gazetą przyciskaną uchem do lewego barku, a następnie – do prawego barku.

    • Marsz z gazetą położoną na otwartej prawej dłoni, następnie – na lewej dłoni.

    • Podskoki w przód z gazetą trzymaną między kolanami.

    • Marsz z gazetą położoną na głowie.

     

  8. Karta pracy:

    5-latki: załącznik 5.

    - Kolorowanie koszyczka zgodnie z kolorami kropek.

    - Dzielenie nazw zdjęć na sylaby lub na głoski.

    - Rysowanie pod każdym zdjęciem odpowiednią liczbę kresek, odpowiadajacą liczbie sylab (lub głosek).

 

4-latki: załącznik 6.

    • Kończenie kolorowania rysunku koszyczka.

    • Kolorowanie pisanek w koszyczkach – każda w innym kolorze. Ozdabianie koszyczków wg własnego pomysłu.

 

Środa 08.04.2020r. Temat: „Koszyczek dobrych życzeń”.

 

  1. Zabawa „Ciepło, zimno”, pod hasłem: „Szukamy jajka”.

    Potrzebne będzie jajko ugotowane na twardo.

    • Dziecko szuka jajka ugotowanego na twardo, które zostało ukryte w sali. Rodzic naprowadza szukającego na ukryty przedmiot, stosując określenia: ciepło, cieplej, najcieplej, gorąco, zimno, zimno, najzimniej.

     

  2. Zabawa ruchowa przy muzyce Modesta Musorgskiego „Taniec kurcząt w skorupkach”.

 

https://www.youtube.com/watch?v=pjXHbFcA3Ok

 

Dzieci zamieniają się w kurczątka, które przy nagraniu muzyki wykluwają się z jajek i wyruszają zwiedzać świat. Dzieci ruchami ciała, mimiką i głosem najpierw naśladują kurczątka zwinięte w jajeczku, następnie wolno zaczynają się poruszać, prostują się, wyciągają łapki i głowy – wykluwają się ze skorupek. Potem wyruszają w drogę, która prowadzi pod górę. Idąc, kołyszą się na boki. Następnie turlają się z górki i trafiają do kurnika, gdzie czeka na nie mama kwoka z pysznym śniadankiem.

 

  1. Karta pracy - załącznik 1.

    Rysowanie po śladach rysunków drugich połówek pisanek. Rysowanie po prawej stronie karty takich samych pisanek, jakie są po lewej stronie.

     

  2. Ćwiczenie oddechowe.

    Potrzebne będą: słomka, małe kawałki papieru (1cmx1cm), dwa tealerzyki.

     

    Na jednym talerzyku znajdują się papierki. Dziecko bierze jeden koniec słomki do ust, a druki koniec przykłada do papierka. Delikatnie wciąga powietrze tak, aby papierek przyssał się do słomki i przenosi papierki na drugi talerzyk delikatnie wypuszczając powietrze.

     

  3. Wykonanie pracy plastyczno technicznej „Koszyczek wielkanocny”.

    Potrzebne będą: kolorowa kartka papieru (najlepiej z bloku technicznego), klej, nożyczki, różne ozdoby: cekinki, piórka, wstążeczki, bibuła itp., co macie w domu :).

 

Sposób wykonania znajdziecie w załączniku 2 lub na:

 

https://www.youtube.com/watch?v=PFSmDixJIy0

 

  1. Zabawa ruchowa z wykorzystaniem rymowanki (według M. Markowskiej).

     

    Ręce w przód,

    ręce w górę,

    i podskokiem aż pod chmurę.

    Ręce w dół,

    ręce w bok,

    nogi wykonują skok. (wykonują podskok obunóż w miejscu).

    Wszyscy ćwiczą bez wyjątku, (marsz w miejscu)

    zaczynamy od początku. (marsz w miejscu).

     

  2. Karty pracy:

     

    Załącznik 3:

    - Zaznaczanie kropkami kolejności zdarzeń w historyjce.

    - Opowiadanie historyjki.

    - Kończenie rysowania kurczątek według wzoru.

     

    Załącznik 4:

    - wytnik obrazki,

    - przyklej obrazki: zajączka z lewej strony koszyka, pisankę w koszyku, kurczątko z prawej strony koszyka.

    - pokoloruj obrazki.

 

Wtorek 07.04.2020r. Temat: „Liczenie pisanek”

 

  1. Słuchanie i utrwalanie piosenki „Pisanki, kraszanki”.

     

  2. Oglądanie różnych pisanek. Wskazywanie takich samych.

    Dzieci oglądają pisanki. Omawiają znajdujące się na nich wzory. Wskazują pary takich samych pisanek, kolorują je w identyczny sposób. (załącznik 1).

     

  3. Ćwiczenia z pisankami.

    Potrzebne będą: 2 koszyczki lub miseczki, pisanki wycięte z kolorowego papieru: 6 zielonych, 4 czerwonych, 5 żółtych, 4 niebieskich.

    Pisanki znajdują się w koszyczkach/miseczkach.

     

    • Wyjmowanie pisanek z koszyczków, przeliczanie ich.

    − Ile pisanek jest w pierwszym koszyczku? (6 zielonych, 4 czerwone).

    − Ile pisanek jest w drugim koszyczku? (5 żółtych, 4 niebieskie).

     

    • Liczenie wszystkich pisanek w koszyczkach.

     

    • Liczenie za pomocą liczmanów (pisanek wyciętych z kolorowego papieru).

    Pierwszy koszyczek:

    Do 6 liczmanów dosuwamy 4 liczmany – razem 10 pisanek.

     

    Drugi koszyczek:

    Do 5 liczmanów dosuwamy 4 liczmany – razem 9 pisanek.

     

    • Porównywanie liczebności pisanek.

    Dzieci łączą w pary pisanki z pierwszego koszyczka z pisankami z drugiego koszyczka. Wniosek: w pierwszym koszyczku jest o jedną pisankę więcej niż w drugim (została bez pary).

     

  4. Karta pracy (załącznik 2).

    - Policz, ile każdy zajączek przygotował pisanek.

    - W ramkach obok zajączków narysuj tyle kresek, ile pisanek ma każdy zajączek.

    - Czerwoną pętlą otocz zajączka, który ma najmniej pisanek.

    - Niebieską pętlą otocz zajączka, który ma najwięcej pisanek.

    - Pokoloruj zajączki, które nie zostały otoczone pętlą.

     

  5. Karta pracy (załącznik 3).

    Policz, a następnie w wyznaczonym miejscu narysuj tyle kresek, ile jest przedmimotów w danym zbiorze.

     

  6. Karta pracy (załącznik 4).

    - Policz pisanki.

    - W okienku na dole narysuj tyle kresek, ile jest wszystkich pisanek.

    - Czerwoną pętlą otocz największą pisankę.

    - Zieloną pętlą otocz najmniejszą pisankę.

    - Pozostałe pisanki pokoloruj na dowolny kolor.

 

Poniedziałek 06.04.2020r. Temat: „Gipsowe pisanki”.

 

  1. Słuchanie piosenki „Pisanki, kraszanki”.

    https://www.youtube.com/watch?v=qKY9oeELKn4

 

• rozmowa na temat piosenki;

• nauka piosenki na pamięć.

 

  1. Słuchanie ciekawostek na temat zwyczajów i tradycji wielkanocnych (można wykorzystać zdjęcia i opisy wysłane wcześniej).

    Jajko to znak wszelkiego początku narodzin i zmartwychwstania. Dzielimy się nim przed rozpoczęciem śniadania, życząc sobie pomyślności, zdrowia i błogosławieństwa Bożego. W ludowych wierzeniach jajko było lekarstwem na choroby, chroniło przed pożarem, zapewniało urodzaj w polu i w ogrodzie, a nawet powodzenie w miłości. Z jajka wykluwa się kurczątko, które jest symbolem nowego życia.

    Pisanki dawano w podarunku, jako dowód życzliwości i sympatii.

    Chleb jest podstawowym pokarmem człowieka. Dzielenie się z nim i wspólne spożywanie jest od najdawniejszych czasów znakiem przyjaźni, życzliwości i poczucia wspólnoty.

    Palemka miała chronić ludzi, zwierzęta, domy przed ogniem, czarami i złem tego świata. Niezwykłą moc daje jej gałązka wierzby – drzewa najwcześniej okrywającego się zielenią.

    Mazurki przywędrowały do nas z kuchni tureckiej. Kunsztownie lukrowane i dekorowane bakaliami, przypominają wyglądem maleńkie tureckie dywaniki.

    Chrzan, a także przyprawy – pieprz i sól, święci się, aby pamiętać o gorzkiej Męce Chrystusa. Dawniej śniadanie wielkanocne rozpoczynało się od zjedzenia całego korzenia chrzanu, żeby ustrzec się od bólu zębów i brzucha.

    Baranek z czerwoną chorągiewką ze złotym krzyżykiem symbolizuje Chrystusa Odkupiciela. Stawiano go pośrodku stołu, żeby podczas wielkanocnych biesiad i uciech wierni nie zapominali o religijnym charakterze świąt.

    Kiedy gospodynie wypiekały baby drożdżowe, kuchnia musiała być zamknięta na klucz. Ktoś obcy bowiem mógłby zaszkodzić rosnącemu ciastu głośną rozmową albo złym wzrokiem. Wyjętą z pieca babę kładziono na poduszki i do chwili ostygnięcia przemawiano do niej szeptem.

    Zajączek obwieszcza wiosenną odnowę. Kiedyś jego wizerunek kojarzono z grzesznikami, którzy odbyli oczyszczającą pokutę. Potem zaczął obdarowywać dzieci łakociami i prezentami.

     

  2. Karta pracy (załącznik 1).

    Czytanie podanych wyrazów z rodzicem. Łączenie ich z odpowiednimi obrazkami. Rysowanie po prawej stronie karty takich samych pisanek, jakie są po lewej stronie karty.

     

  3. Ćwiczenia dużych grup mięśniowych – „Wysoko – nisko”.

    Dzieci stoją w rozsypce. Na hasło: Wysoko – stają na palcach, wyciągają ku górze ręce. Na hasło: Nisko – wykonują przysiad podparty, stukając paluszkami w podłogę.

     

  4. Rozmowa na temat pisanek.

    Zdjęcia/obrazki pisanek (załącznik 2).

    Rodzic pyta:

    − Co to są pisanki?

    − Kiedy przygotowujemy pisanki?

    − Jak wykonujecie pisanki?

     

    • Słuchanie ciekawostek na temat pisanek.

    Legenda głosi, że Maria Magdalena, kiedy szła w niedzielę wielkanocną do grobu Chrystusa, zabrała ze sobą jajka, które miały być posiłkiem dla apostołów. Po spotkaniu Chrystusa, który zmartwychwstał, zauważyła, że jajka zmieniły kolor na czerwony. Od tej pory przyjął się zwyczaj malowania jaj na Wielkanoc. Malowane we wzory jajko nazywa się pisanką, bo zgodnie z tradycją te wzory pisze się rozgrzanym woskiem na jajku, używając lejka ze skuwki od sznurowadeł oraz szpilki do robienia kropek. Gdy jajko z napisanym wzorem zanurzymy w farbie, a potem usuniemy wosk w gorącej wodzie, pozostanie jasny wzór na barwnym tle. Kiedyś pisanki zakopywano pod progami domów, aby zapewniły mieszkańcom szczęście i dostatek. Skorupki jaj wielkanocnych rzucano też pod drzewa owocowe, aby zapobiec szkodnikom i sprowadzić urodzaj. Dziewczęta myły włosy w wodzie, w której gotowano jajka na pisanki, aby bujnie rosły i podobały się chłopcom. W zabawie zwanej walatką lub wybitką toczono po stole pisanki lub uderzano nimi o siebie. Posiadacz stłuczonego jajka tracił je na rzecz właściciela nienaruszonej pisanki. Inną grą było rzucanie pisankami do siebie lub przerzucanie ich przez dachy kościoła.

     

  5. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej "Gipsowe pisanki" (załącznik 3 i 4).

     

    Zbliżały się święta wielkanocne. Rodzina Ady i Olka zwykle spędzała je razem z babcią i dziadkiem. Niestety, tydzień wcześniej dziadek zagapił się na przelatującego bociana i złamał prawą rękę.

    – Ojej! Biedny dziadek. Nie będzie mógł malować z nami pisanek – stwierdziła smutno Ada.

    – Nie martwcie się, wymyślimy dziadkowi jakieś zajęcie – odpowiedziała babcia, biegnąc po ścierkę, bo dziadek rozlał herbatę. Posługiwanie się lewą ręką nie wychodziło mu najlepiej.

    Wszyscy zgodzili się, by spędzić Wielkanoc w domu babci i dziadka, a potem wspólnie ustalili plan przygotowań do świąt.

    Ada i Olek mieli zrobić pisanki.

    Mama miała czuwać nad całością i robić kilka rzeczy naraz, bo była wspaniałym organizatorem.

    Tata miał wspomóc mamę w zakupach, sprzątaniu i przygotowaniu potraw. Jego specjalnością były pieczeń, sałatka jarzynowa i sernik. Tata był też specjalistą od mycia okien i robił to szybko i sprawnie, pogwizdując przy tym jak skowronek.

    Zadaniem babci były dekoracje i przygotowanie świeżych kwiatów.

    Dziadek… Dziadek miał za zadanie leżeć i odpoczywać, bo „musi się oszczędzać”. Tak stwierdziła babcia.

    Wszyscy zabrali się do pracy. Dzieci z pomocą mamy ugotowały jajka na dwa sposoby: część w łupinach cebuli, część w wywarze z buraków. Cebulowe jaja miały kolor brązowy, a buraczane – różowy.

    – Takie pisanki nazywają się kraszanki – wyjaśniła mama. – Możemy pokolorować je we wzorki cienkim białym pisakiem lub wydrapać na nich wzorki.

    – Wtedy będą drapanki – dodała babcia.

    – A czy wiecie, jak zabarwić jajka na kolory żółty, zielony lub czarny? – zapytał dziadek.

    – Pomalować farbami plakatowymi – odpowiedział Olek.

    – A gdybyście nie mieli farb?

    – Hm, to nie wiemy…

    – Kolor zielony uzyskamy z liści pokrzywy, a czarny z owoców czarnego bzu lub łupin orzecha włoskiego. Aha! Żółty – z suszonych kwiatów jaskrów polnych. Wystarczy dorzucić je do wody i ugotować w niej jajka.

    Babcia mrugnęła do wnuków i po chwili przyniosła im kwiaty narcyzów. Miała też przygotowaną, samodzielnie wyhodowaną rzeżuchę. Zrobiła z niej piękne dekoracje. Wyglądały jak małe łączki, a na nich siedziały żółte kurczaczki zrobione z papieru.

    Z ogrodowej szklarni babcia przyniosła pachnące hiacynty w doniczkach i pęki białych tulipanów. Przygotowała też biały obrus. W wazonach stały kosmate bazie, nazywane przez Adę „szarymi kotkami”.

    Kiedy okna lśniły już czystością, tata zabrał się do pieczenia sernika.

    – A czy wiecie, że można upiec sernik z dodatkiem ziemniaków? – zapytał dziadek.

    – Coś ty, dziadku! Przecież sernik robi się z sera, masła i jajek – zauważyła Ada.

    – A nieprawda! Moja mama piekła pyszny sernik z dodatkiem kilku ugotowanych ziemniaków. Oczywiście twarogu było dwa razy więcej, ale te ziemniaki nadawały sernikowi puszystości. Wszystkie sąsiadki przychodziły do mamy po przepis.

    – Oj, to muszę ci taki upiec, kochanie – powiedziała babcia.

    – Sam ci upiekę taki sernik, ale bez gipsu – odparł dziadek.

    – Sernik z gipsem byłby za twardy – roześmiał się tata. – Ale skoro zachwalasz ten przepis, to zaraz dodam do sernika jednego ziemniaka, bo akurat mam za dużo do sałatki.

    Tymczasem mama ugotowała smakowity żurek i zrobiła ciasto na piaskową babę wielkanocną. Ada i Olek nie mogli się doczekać, kiedy pójdą poświęcić pokarmy. Z pomocą mamy pięknie przystroili koszyczek, w którym na białej serwetce leżały chleb, jaja, biała kiełbasa, ciasto oraz sól i pieprz. Całość ozdobili zielonymi gałązkami bukszpanu. W pierwszy dzień świąt cała rodzina usiądzie przy świątecznym stole i podzieli się jajkiem, symbolem życia.

    – Jutro poszukamy jajek schowanych w ogrodzie – przypomniała sobie Ada. – Zajączek zawsze przynosi dla nas czekoladowe jajka.

    – To nie zajączek, tylko mama – odparł Olek, który nie wierzył w opowieści o zajączku przynoszącym prezenty. – To tylko zabawa.

    – A czy wiecie, jak bawiono się dawniej na Wielkanoc? – ożywił się dziadek. – Ulubioną zabawą było uderzanie o siebie dwoma jajkami, a zwyciężał ten, którego jajko nie zostało rozbite.

    – Ojej! To dopiero była jajecznica! – zachichotała Ada.

    – Dawniej chodzono po wsi z kogutem, który był symbolem urodzaju. Później prawdziwe ptaki zastąpiły kogutki gliniane lub drewniane.

    – A śmigus-dyngus też był? – zapytał Olek.

    – Był, ale nie mówiono dyngus, tylko wykup. Chłopcy chodzili po wsi i w zamian za śpiew domagali się zapłaty, czyli wykupu w postaci pisanek, słodyczy albo pieniędzy.

    – Dziadku, jak ty dużo wiesz – zachwycił się Olek.

    – Dziadek nam pomaga we wszystkim! – dodała Ada. – A przecież ma złamaną rękę. –

    Może w nagrodę namalujemy dziadkowi pisanki na gipsie? – zaproponował Olek.

    I tak też zrobili. Gips dziadka wyglądał naprawdę świątecznie.

    – Kochani – powiedział zadowolony dziadek. – Mam do was wielką prośbę. Sernik się piecze, babka piaskowa rośnie, a jajka są pokolorowane. Usiądźmy w ogrodzie, popatrzmy w niebo i pomyślmy o tym, co jest najważniejsze.

    – O czym, dziadku?

    – Jak to o czym? O życiu i o miłości – odpowiedział dziadek i podrapał się lewą ręką.

     

    • Rozmowa na temat opowiadania.

    − Gdzie rodzina Olka i Ady spędziła Wielkanoc?

    − Co się stało dziadkowi? Dlaczego?

    − Jakie zadania mieli do wykonania podczas przygotowań do świąt Olek i Ada, rodzice i dziadkowie?

    − Czym babcia ozdobiła stół?

    − Jakie rady dawał dziadek?

    − Czy tata i mama wywiązali się z zadań?

    − Co według dziadka jest najważniejsze?

     

  6. Zabawa z wykorzystaniem tekstu rymowanki.

    Jajeczko, jajeczko,

    Jesteś pisaneczką.

    Dzieci wypowiadają rymowankę, dzieląc słowa na sylaby i łącząc tę czynność z odpowiednimi ruchami: jedna sylaba – przysiad, druga – wyprost (naprzemiennie).

     

  7. Karty pracy:

    • Pokoloruj pisanki na odpowiednie kolory (załącznik 5).

    • Rysuj po śladzie wzorki na pisance (załącznik 6).

     

  8. Wprowadzenie litery f, F na przykładzie słowa farby (załącznik 7).

    • Opisywanie, co przedstawia obrazek.

    • Określanie pierwszych głosek w słowie farby i nazwach rysunków.

    • Rysowanie po śladach rysunków.

    • Kolorowanie wybranych rysunków.

    • Zaznaczanie liter f, F w wyrazach.

     

  9. Praca plastyczna – na całej kartce namaluj farbami pisankę. (Możesz do tego wykorzystać wzór z załącznika 8).

 

Koszyczek wielkanocny

Piątek 03.04.2020r. Temat: „Sąsiad szpak”.

 

  1. Karta pracy (załącznik 1).

    Rysowanie po śladach linii – od zdjęć dorosłych ptaków do ich potomstwa. Nazywanie ptaków. Oglądanie piór wybranych ptaków – bociana, wilgi, kukułki, czajki.

     

  2. Wizualizacja – „Jestem ptakiem”.

    Dzieci leżą z zamkniętymi oczami. Rodzic mówi:

    Wyobraź sobie, że jesteś ptakiem. Masz ciało pokryte miękkimi piórami i piękne skrzydła. Dzięki nim możesz fruwać! Powoli poruszasz skrzydłami i unosisz się w powietrzu, coraz wyżej i wyżej. Ogrzewają cię promienie słońca. Dziwne uczucie widzieć świat z tej wysokości. Mijasz pola, las, łąki i jezioro. Ludzie widziani z tej wysokości są mali, maleńcy. Ta swoboda i wolność, które czujesz, są wspaniałe. Nadchodzi noc. Szukasz, jak inne ptaki, schronienia. Siedzisz na gałęzi, chowasz dziób pod skrzydła i… zasypiasz. Jest ranek. Otulają cię ciepłe promyki słońca. Budzisz się spokojny, szczęśliwy i znowu wzbijasz się w niebo i fruwasz nad swoim domem, przedszkolem, placem zabaw. Pomyśl, czy bycie ptakiem jest miłe. Potem dzieci otwierają oczy, siadają.

    Rodzic pyta:

    − Czy ktoś z was chciałby być ptakiem? Jakim?

     

  3. Ćwiczenia słuchu fonematycznego – „Co to za ptak?”

    Rodzic podaje głoski, a dzieci wymyślają nazwy ptaków rozpoczynające się tymi głoskami. Np. a – albatros; b – bocian; d – dudek; g – gawron; j – jemiołuszka; k – kukułka; m – mewa; o – orzeł; p – pliszka; r – raniuszek; s – sowa; w – wrona.

     

  4. Zabawy ruchowe:

    • Ćwiczenia ruchowo-graficzne – „Krople deszczu”.

    Dzieci kreślą kształt kropli deszczu w powietrzu raz prawą, raz lewą dłonią, a potem robią to samo na dywanie.

    • Zabawa „Uciekaj! Pada deszcz”.

    Dzieci spacerują po pokoju. Na hasło: „Deszcz!”, uciekają w wyznaczone miejsce w pokoju.

     

  5. Zapoznanie z wyglądem szpaka. (zdjęcie szpaka z poniedziałkowych zajęć lub załącznik 6).

    Dzieci wskazują na zdjęciu części ciała świadczące o tym, że szpak to ptak. Omawiają wygląd szpaka (pióra mieniące się kolorami tęczy, z brązowymi kreskami).

     

    Szpaki są przedsiębiorcze, ciekawskie, towarzyskie. Wszystko robią szybko i zdecydowanie. W gniazdach mają zioła, które chronią je przed pasożytami. Śpiewając, wydobywają różne dźwięki, najczęściej te zasłyszane, np. dźwięki klaksonów samochodów. Każdy z nich ma swoją charakterystyczną pieśń. Zjadają dżdżownice, mrówki i różne robaki z ziemi, spod kamieni. Lubią też dojrzałe owoce, np. czereśnie.

     

  6. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Sąsiad szpak.

    Dzieci słuchają opowiadania, oglądają ilustracje (załącznik 2).

     

    Olek, Ada i rodzice przyjechali do dziadków w odwiedziny i zostali na cały weekend. Ada była zachwycona. Dostała nowy dzwonek do roweru w kształcie rumianego jabłuszka i musiała go wypróbować. Natychmiast! Jeździła dookoła ogrodu dziadków i dzwoniła zawzięcie. Sprawiało jej to ogromną radość. Wprawdzie rodzina zatykała uszy, ale co tam. Wreszcie Olek nie wytrzymał.

    – Na kogo dzwonisz? – spytał.

    – Na przechodniów. Ostrzegam ich, że jadę – odpowiedziała rozpromieniona Ada.

    – Ja nie mogę! Tu nie ma żadnych przechodniów – wykrzyknął ogłuszony Olek.

    Ada wzruszyła ramionami, jednak wreszcie przestała dzwonić.

    – Jak dobrze – westchnęli dziadkowie, rodzice i cztery ogrodowe myszy.

    – Cisza, aż dzwoni w uszach – roześmiał się dziadek. – Teraz mogę przedstawić wam nowego sąsiada. – Zaprowadził Adę i Olka w odległą część ogrodu. Tu, na pniu wysokiej brzozy, powiesił kilka dni wcześniej budkę lęgową dla ptaków. – Zachowajcie ciszę. Wkrótce go zobaczycie – szepnął.

    Już po chwili dzieci zauważyły nadlatującego od strony sadu ptaszka. Krótki prostokątny ogon sprawiał, że w locie wyglądał jak czteroramienna gwiazda. Usiadł na gałęzi brzozy, ale z daleka od budki. Dzieci mogły mu się przyjrzeć uważnie. Czarne skrzydła mieniły się w wiosennym słońcu zielenią i fioletem. W ostro zakończonym dziobie trzymał źdźbło zeschłej trawy. Rozglądał się na wszystkie strony.

    Olek i Ada aż wstrzymali oddechy, aby go nie spłoszyć. Ptak upewnił się, że nic mu nie grozi, i przefrunął do budki.

    – Rozpoznaliście tego pana? – spytał dziadek.

    – Pewnie. To pan szpak – odpowiedział bez wahania Olek.

    – Pani szpak też osiedli się w budce? – spytała Ada.

    – Oczywiście. Pan szpak wije gniazdo dla pani szpakowej i dla małych szpaczków.

    – Będziesz miał bardzo dużo sąsiadów, dziadku – zauważył z uśmiechem Olek.

    – Zdaje się, że będą podobnie hałaśliwi jak Ada i jej dzwonek – szepnęła mama, która dołączyła do obserwatorów pracowitego szpaczka.

    – Szpet-szpet – zaśpiewał szpak i pomknął szukać materiałów na gniazdo. Wracał do budki wielokrotnie, przynosił pióra, korę, suche liście, mech, trawę.

    – Stara się – zauważyła Ada.

    Na to szpak zaskrzypiał jak stare deski w podłodze i jeszcze dodał: – Kuku, kuku!

    Olek i Ada zrobili wielkie oczy. Ze zdziwienia, naturalnie. Czyżby pan szpak stracił rozum?

    – Zapomnieliście, że szpaki potrafią naśladować różne głosy – przypomniał im dziadek, ubawiony zaskoczonymi minami wnucząt.

    Następnego dnia o świcie Ada zerwała się z łóżka z głośnym krzykiem:

    – Kradną mój rower!

    Wypadła na podwórko w rozpiętej kurtce zarzuconej na piżamę. Za nią wyskoczyli dziadkowie, rodzice i Olek. Wszystkich obudził wyjątkowo głośny dźwięk dzwonka, który zdobił rower Ady.

    Jakież było ich zaskoczenie, kiedy odkryli, że rower stoi bezpieczny w komórce, a jego dzwonek... milczy. Gdy przetarli zaspane oczy, zobaczyli na gałęzi topoli przy oknie pokoju, w którym spała Ada, pana szpaka. Nowy sąsiad dziadka naśladował dźwięk dzwonka niczym najzdolniejszy artysta. Zdziwił się na widok rodziny w komplecie.

    – Miau – miauknął jak kot i odleciał.

    – „Miau”, czy to po ptasiemu dzień dobry? – zastanawiała się babcia.

    Ada pomyślała, że to coś mniej przyjemnego.

    – Przepraszam, panie szpaku – szepnęła w stronę budki.

    Jak myślicie, dlaczego Ada przeprosiła szpaczka?

     

    • Rozmowa na temat opowiadania.

    − Dlaczego Ada jeździła na rowerze i dzwoniła?

    − Kogo przedstawiał dziadek Olkowi i Adzie?

    − Gdzie założył gniazdo szpak?

    − Jakie odgłosy naśladował szpak?

    − Dlaczego Ada myślała, że kradną jej rower?

    − Kto głośno naśladował dźwięk dzwonka?

    − Jakim dźwiękiem pożegnał szpak rodzinę?

     

  7. Ćwiczenia oddechowe – „Wyścigi piórek”.

    Potrzebne będą sztuczne piórko dla każdego (dzieci i rodziców).

    Dzieci i rodzice siadają w jednym szeregu. Ich zadaniem jest przedmuchanie piórek z jednej strony pokoju na drugą. Wygrywa ten, którego piórko będzie pierwsze po drugiej stronie pokoju.

     

  8. Karta pracy tylko dla 5-latków (załącznik 3).

    • Liczenie żab. Wskazywanie dwóch takich samych par żab. Kolorowanie ich. Wyklaskiwanie podanego rytmu i powtarzanie tekstu za rodzicem.

    • Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie.

     

  9. Wprowadzenie litery c, C na przykładzie słowa cebula (załącznik 4).

    • Opisywanie, co przedstawia obrazek.

    • Określanie pierwszych głosek w słowie cebula i nazwach rysunków.

    • Rysowanie po śladach rysunków.

    • Zaznaczanie liter c, C w wyrazach.

    • Rysowanie cebuli po śladzie (załącznik 5).

 

Czwartek 02.04.2020r. Temat: „Wiosenne powroty”.

 

  1. Zabawa plastyczna – „Wiosenne słońce”.

    Potrzebne będą: żółty papier i pomarańczowy papier, kartka w kształcie słońca, klej. Wydzieranie koła i pasków – promyków słońca – z żółtego papieru i z pomarańczowego papieru; przyklejanie ich na kartce w kształcie słońca.

     

  2. Rozmowa o wiosennych powrotach ptaków.

    • Oglądanie książek o ptakach, zachęcanie do dzielenia się spostrzeżeniami na ich temat. Dzieci wskazują znane im ptaki. Słuchają ciekawostek na ich temat.

    • Rozwiązywanie zagadek o ptakach. Potrzebne będą zdjęcia ptaków z poniedziałkowych zajęć. Rodzic umieszcza na „tablicy” (lub rozkłada na stole/podłodze) zdjęcia ptaków – rozwiązań zagadek. Po rozwiązaniu zagadki dzieci wskazują zdjęcie odpowiedniego ptaka.

     

    Pióra biało-czarne,

    buciki czerwone;

    uciekają przed nim żabki,

    bardzo przestraszone. (bocian)

     

    Wiosną do nas przyleciała

    ta ptaszyna czarna, mała.

    Murować się nie uczyła,

    ale gniazdko ulepiła. (jaskółka)

     

    Już po lesie kuka,

    gniazdka sobie szuka.

    Jak znajdzie, podrzuca jaja,

    niech inni je wygrzewają. (kukułka)

     

    Śpiewa wysoko piosenki do słonka,

    głos ma podobny do drżenia dzwonka. (skowronek)

     

    • Pokazanie na globusie drogi ptaków z ciepłych krajów do Polski. Rodzic pokazuje na globusie Egipt – miejsce, gdzie zimują nasze bociany. Potem pokazuje Polskę i wskazuje drogę, jaką muszą przebyć bociany wracające do kraju. Pokazuje na globusie, co bociany musiały mijać, wracając do nas.

     

    • Rozmowa na temat: „Co robią ptaki po powrocie?”

    Rodzic pyta:

    − Co robią ptaki, gdy powrócą do kraju?

    − Przypomnijcie, na przykładzie wilgi, co się dalej dzieje, gdy ptaki zbudują gniazdo.

    − Czy wszystkie ptaki budują gniazda?

 

  1. Zabawa ruchowa – „Wiosenne porządki”.

    Dzieci poruszają się po sali przy muzyce. Kiedy muzyka umilknie, naśladują wiosenne prace w ogrodzie, o których mówi rodzic, np. grabimy suche liście; przekopujemy grządki; niesiemy wiadra ze śmieciami; sadzimy sadzonki; podlewamy kwiaty.

     

  2. Karta pracy

    • dla 5-latków (załącznik 1).

    Czytanie z rodzicem nazw ptaków z pierwszego rzędu. Odszukanie w drugim i w trzecim rzędzie takich samych wyrazów. Kolorowanie ich tak samo jak tych we wzorze.

     

    • dla 4-latków (załącznik 2)

    Dokończ rysować szlaczki.

     

  3. Rozmowa na temat zwierząt wykluwających się z jajek.

    − Jakie zwierzęta wykluwają się z jajeczek? (Jaszczurki, żółwie, krokodyle, ptaki, owady, żaby, ryby – pokazanie tych zwierząt dzieciom w komputerze).

    − Czy wszystkie jajeczka są takie same?

    − Czy wszystkie zwierzęta wykluwają się tak jak ptaki?

 

Środa 01.04.2020r. Temat: „Wołanie wiosny”.

 

  1. Słuchanie fragmentu wiersza Apolinarego Nosalskiego „O dwunastu braciach – kwiecień”.

     

    Kwiecień nie czeka,

    bardzo się spieszy,

    aby na drzewach listki rozwiesić,

    pierwsze warzywa zasiać w ogrodzie,

    po czym z uśmiechem

    od nas odchodzi.

     

    Rodzic pyta:

    − O jakim miesiącu jest wiersz? Co robi kwiecień?

    − Wymieńcie nazwy wszystkich miesięcy.

     

    • Nauka wiersza na pamięć.

  •  

  1. Ćwiczenia separacji ruchów.

    Separacja ruchów polega na wprowadzeniu wybranej części ciała w ruch, w sposób niezależny od ruchów innych części ciała.

     

    • Niezależność ruchów rąk tułowia:

    - prawa ręka poziomo w bok, lewa – pionowo w górę,

    - prawa ręka poziomo w przód, lewa – pionowo w górę,

    - prawa ręka poziomo w przód, lewa – pod kątem w górę,

    - prawa ręka pod kątem w górę, lewa – pod kątem w dół.

     

    • Rozdzielanie ruchów dłoni i palców:

    - zaciskanie prawej dłoni przy jednoczesnym rozchylaniu lewej,

    - uderzanie czubkami palców obydwu dłoni o blat stołu, na zmianę: wewnętrzną stroną dłoni i zewnętrzną stroną dłoni.

     

    • Rozdzielanie ruchów palców:

    - zaciśnięcie pięści wokół kciuka,

    - unoszenie po jednym placu dłoni opartej palcami o stół.

     

  2. Karty pracy (załącznik 1).

    • Otocz czerwoną pętlą ptaki zwrócone w lewą stronę, a niebieską w prawą.

    • Otocz jedną pętlą motyle, a drugą kwitki. Policz, czego jest więcej. W ramkach narysuj odpowiednią liczbę kropek.

    • Dorysuj kwiaty zgodnie z podanym wzorem.

     

  3. Wykonanie pracy plastycznej „Ptasie gnizdo” na podstawie zdjęcia (załącznik 2).

     

  4. Zabawa relaksacyjna – „Ptasie gniazdo”.

    Potrzebne będą: klocki, poduszki, odtwarzacz CD, nagranie spokojnej melodii.

     

    Rodzic wraz z dziećmi buduje na środku sali gniazdo z koców i poduszek. Wszyscy siadają w gnieździe. Rodzic prosi dzieci, aby wyobraziły sobie, że są pisklętami. Przy nagraniu spokojnej melodii opowiada, co się zdarzyło.

     

    – Nasze przytulne, ciepłe gniazdo jest bardzo wysoko na drzewie i wiatr kołysze nim delikatnie. W gnieździe mieszkają mama bocianowa i małe bocianie pisklęta. Wiatr dmie coraz mocniej. Nagle gniazdo się przewraca, a wy, małe pisklęta, musicie rozłożyć skrzydełka i machać nimi, aby nie spaść na ziemię. Rozłóżcie szeroko ramiona i latajcie po sali, mówiąc: kle, kle, kle… dopóki nie naprawię gniazda i z powrotem was do niego nie przyprowadzę. (Rodzic naprawia gniazdo i przyprowadza do niego pisklę). Rodzic kontynuuje opowieść:

    – Teraz znów siedzimy w naszym ciepłym gniazdku i łagodnie się kołyszemy. Ojej, nadchodzi burza! Nagle nasze gniazdo znów się przewraca. Rozłóżcie skrzydełka i latajcie po sali, powtarzając przy tym: kle, kle, kle… Mocno poruszajcie swoimi skrzydełkami, aby stały się silne. Chcę naprawić gniazdo i zanieść do niego wszystkie pisklęta. Teraz znowu możemy wszyscy razem siedzieć w ciepłym domku. Widzę, że moje małe bocianki umieją już latać… Rozwińcie swoje skrzydełka, pofruńcie i przylećcie teraz do gniazda same.

     

  5. Karta pracy (załącznik 3).

    Łączenie fragmentów obrazków z dołu karty z odpowiednimi pustymi miejscami na dużym obrazku.

     

  6. Karty pracy dla 5-latków (załącznik 4 i 5).

    Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie.

     

  7. Karta pracy dla 4-latków (załącznik 6).

    • Dokończ rysować szlaczek wg wzoru.

    • Dokończ rysować motyla po śladzie, następnie pokoloruj go starając się nie wyjeżdżać poza kontury.

     

  8. Karta pracy – powtórzenie i uyrwalenie (załącznik 7).

    Wskazywanie na rysunkach: słowika, wróbla, jaskółki, bociana. Kolorowanie rysunków ptaków, które powracają do Polski wiosną. Nazywanie ptaków przedstawionych na zdjęciach. Rysowanie po śladach ramek zdjęć.

     

 

 

Wtorek 31.03.2020. Temat: „Zadania o ptakach”.

 

  1. Zabawa twórcza – „Ptaki z figur”.

Potrzebne będą: figury geometryczne wycięte z kolorowego papieru.

Dzieci układają z figur geometrycznych wymyślone przez siebie ptaki, następnie naklejają je na kartce.Przeliczają, ile elementów z kształcie danych figur zostało użytych.

 

  1. Karta pracy (załącznik 1, można też wykorzystać obrazek wilgi z wczorajszych zajęć). Opowiadanie historyjki o wildze. Rysowanie po śladzie drogi kukułki do gniazda wilgi. Odpowiadanie na pytanie o gniazdo kukułki.

Wyjaśnienie, że kukułki nie posiadają swoich gniazd, dlatego podrzucają swoje jaja innym ptakom, które te gniazda posiadają. Czasami się zdarza, że kukułka po wykluciu jest dużo większa niż ptaki, które wcześniej zamieszkiwały gniazdo, dlatego wyrzuca pozostałe jaja, robiąc sobie przez to więcej miejsca.

 

  1. Rozwiązywanie zadań tekstowych metodą symulacji.

Potrzebnych będzie dziesięć klocków (liczmanów).

 

Rodzic podaje zadania, a dzieci starają się je rozwiązać, dokładając klocki lub je odkładając.

 

• Na drzewie siedziało 7 wróbli. (Dzieci układają przed sobą 7 klocków). Potem przyleciały jeszcze 3 wróble. (Dzieci dokładają jeszcze trzy klocki). Ile wróbli siedzi teraz na drzewie?

 

Dzieci liczą klocki i podają ich liczbę, odpowiadając na pytanie.

 

• Na drzewie było 8 gołębi. (Dzieci układają przed sobą 8 klocków). Przejeżdżający samochód wystraszył je i wszystkie odleciały. (Odsuwają 8 klocków). Ile gołębi pozostało na drzewie?

 

Dzieci liczą klocki i podają ich liczbę, odpowiadając na pytanie.

 

W ten sposób dzieci rozwiązują podobne zadania, które rodzic wymyśla (2 pzykłady).

 

Po rozwiązaniu zadań role się odwracają. Teraz dziecko wymyśla treść zadania, a rodzic układa klocki i je rozwiązuje - również 2 przykłady, z tym że pierwsze zadanie rodzic rozwiązuje prawidłowo, a przy drugim popełnia błąd, w taki sposób, aby dziecko mogło go poprawić.

 

  1. Karta pacy (załącznik 2). Kolorowanie jajek.

 

  1. Ćwiczenia gimnastyczne – rozwijanie świadomości własnego ciała.

 

• Wirujący bączek – dzieci ślizgają się w kółko na brzuchu, a następnie na plecach.

• Chowamy się – w siadzie, przyciągają kolana do głowy, chowają głowy; rozprostowują się do pozycji leżącej.

• Gorąca podłoga – biegają z wysokim unoszeniem kolan.

• Na szczudłach – chodzą na sztywnych nogach.

• Ugniatamy podłogę – w leżeniu na plecach, wciskają wszystkie części ciała w podłogę. Zdobywanie pewności siebie i poczucia bezpieczeństwa w otoczeniu.

• Przez tunel – rodzic ustawia krzesła w rzędzie tworząc z nich tunel, dziecko przemieszcza się na czworakach pomiędzy nogami krzeseł.

• Przez tunel odwrotnie – ustawienie krzeseł, jak wcześniej, dziecko przemieszcza się ślizgiem na plecach pomiędzy nogami krzeseł.

 

  1. Karta pracy (załącznik 3, można też wykorzystać obrazek czajki z wczoajszych zajęć).

Kolorowanie rysunku czajki według wzoru. Czytanie z rodzica nazw części ciała czajki. Rysowanie jajek w każdym polu tak, żeby wszędzie było ich po dziesięć.

 

  1. Słuchanie wiersza "Ptasie perypetie" Agata Bober

 

W ciepłych krajach afrykańskich, gdzie na zimę odlecieli,

Trzech przyjaciół się spotkało, by pomówić o niedzieli.

 

Pierwszy zaczął Pan Skowronek, co ze swego śpiewu słynął:

-Lećmy szybko wnet do Polski, bo nam dni wiosenne miną!

Wszak wiadomo nie od dzisiaj, że mym wielkim jest zadaniem

Wszem i wobec wyśpiewywać, Pani Wiosny powitanie.

 

- Ty mój drogi wciąż o pracy- wtrącił się czerwononogi.

Chciałbym jeszcze móc odpocząć, bo do Polski kawał drogi!

A poza tym, tam na miejscu, czeka mnie roboty szmat,

Gniazdo muszę znów zbudować, małym pomóc przyjść na świat.

 

-Wiem, co mówisz mój kolego- przemówiła wnet jaskółka.

Pracy w Polsce mam bez liku, bom nie jest jak ta kukułka

Co podrzuca innym dzieci, żeby później leniuchować.

Na najlepsze ptaki w Polsce, muszę dzieci swe wychować.

 

Wtem sfrunęła Pani Sójka, z listem w swoim małym dzióbku.

- Proszę czytać, bo znalazłam list ten w kwiatach, w mym ogródku.

 

Wziął list Bocian w skrzydła swoje i zaczyna czytać:

„Przylatujcie wy leniuchy, wiosnę trzeba witać!

Środek marca, a Was nie ma, zaraz będzie wielka draka,

Bo na niebie wciąż nie widać, powracającego ptaka!

Wiec pakujcie swe manatki i w daleką podróż sio!

P.S To ja, Wasz przyjaciel drogi, Pan Wróbelek Pio.”

 

Nie czekając ani chwili, w wielkim pędzie spakowane,

Wyruszyły w długą podróż, ptaki nieco skołowane.

Bo nie wiedzą co ich, czeka, gdy do Polski zawitają,

Strachu pełne swe kuperki, biedne ptaszki teraz mają!

 

• Wymień ptaki, które pojawiły się w wierszu.

 

 

Poniedziałek 30.03.2020r. Temat: „Gdzie budować gniazdo?”

 

  1. Poznawanie nazw wybranych ptaków, które powróciły do nas wczesną wiosną. Dzieci oglądają zdjęcia ptaków (załączniki 1, 2, 3, 4, 5, 6). Omawiają ich wygląd – różnice i podobieństwa. Dzielą nazwy tych ptaków na sylaby.

     

  2. Zabawa bieżna – Powroty ptaków.

    Dzieci są ptakami. Wracają z Afryki, Azji, biegają w różnych kierunkach z rozłożonymi na bok rękami, przy dowolnej muzyce. Podczas przerwy w grze przykucają i odpoczywają przed dalszą podróżą. Dźwięki muzyki są sygnałem do dalszego biegu.

     

  3. • Słuchanie opowiadania Hanny Zdzitowieckiej „Gdzie budować gniazdo?”.

     

    – Nie ma to jak głęboka dziupla! Trudno o lepsze i bezpieczniejsze mieszkanie dla dzieci – powiedział dzięcioł.

    – Kto to widział, żeby chować dzieci w mroku, bez odrobiny słońca – oburzył się skowronek.

    – O, nie! Gniazdko powinno być usłane na ziemi, w bruździe, pomiędzy zielonym, młodym zbożem. Tu dzieci znajdą od razu pożywienie, tu skryją się w gąszczu…

    – Gniazdo nie może być zrobione z kilku trawek. Powinno być ulepione porządnie z gliny, pod okapem, żeby deszcz dzieci nie zmoczył. O, na przykład nad wrotami stajni czy obory – świergotała jaskółka.

    – Sit, sit – powiedział cichutko remiz. – Nie zgadzam się z wami. Gniazdko w dziupli? Na ziemi? Z twardej gliny i przylepione na ścianie? O, nie! Spójrzcie na moje gniazdko utkane z najdelikatniejszych puchów i zawieszone na wiotkich gałązkach nad wodą! Najlżejszy wiaterek buja nim jak kołyską...

    – Ćwirk! Nie rozumiem waszych kłótni – zaćwierkał stary wróbel.

    – Ten uważa, że najbezpieczniej w dziupli, tamtemu w bruździe łatwo szukać ukrytych w ziemi owadów. Ba, są nawet ptaki budujące gniazda tylko w norkach, w ziemi albo wprost na wodzie… Ja tam nie jestem wybredny w wyborze miejsca na gniazdo. Miałem już ich wiele w swoim życiu. Jedno zbudowałem ze słomy na starej lipie, drugie – pod rynną, trzecie... hm... trzecie po prostu zająłem jaskółkom, a czwarte – szpakom. Owszem, dobrze się czułem w ich budce, tylko mnie stamtąd wyproszono dość niegrzecznie. Obraziłem się więc i teraz mieszkam kątem u bociana. W gałęziach, które poznosił na gniazdo, miejsca mam dosyć, a oboje bocianostwo nie żałują mi tego kącika.

     

    • Rozmowa na temat opowiadania.

    − Które ptaki rozmawiały o gniazdach?

    − Jakie gniazdo zachwalał dzięcioł, a jakie skowronek?

    − Jakie gniazdo zachwalała jaskółka, a jakie remiz?

    − Co powiedział wróbel na temat gniazd?

    − Z czego ptaki robią gniazda?

     

  4. • Karta pracy. (załącznik 7)

    Słuchanie nazw ptaków, oglądanie ich gniazd. Określanie różnic i podobieństw między gniazdami. Kończenie rysowania bocianów według wzoru.

     

  5. • Oglądanie zdjęcia bociana (załączni 1)

    • Podanie jego nazwy, dzielenie jej na sylaby, określanie pierwszej głoski i ostatniej głoski.

    • Określanie cech ptasich na podstawie bociana (dziób, skrzydła, ciało pokryte piórami, fruwa, ma ogon itp.).

    • Naśladowanie głosu bociana.

    • Wizualizacja – „Jestem bocianem”.

    Dzieci naśladują ruchem i głosem bociana, o którym opowiada rodzic. Bocian chodzi powoli po łące, czasem dotknie czegoś dziobem. Następnie zatrzymuje się, staje na jednej nodze i wypatruje. Czatując, czasem porusza dziobem, piórami, zaklekoce głośno. Myśli: „Nie ma nic smacznego, są tylko żaby, a jednak lepszy rydz niż nic” i łapie żaby. Potem odlatuje do swojego starego gniazda, które ma od lat.

     

  6. • Oglądanie zdjęć/obrazków ptasich piór, zapoznanie z ich budową.

    (załącznik 8).

     

    Zwrócenie uwagi, że składają się one z elastycznej osi oraz promyków, które od niej odchodzą z jednej i z drugiej strony i nie łączą się ze sobą. Rodzic wyjaśnia, że na skrzydłach ptaki posiadają pióra zwane lotkami, dzięki którym latają. Z ogona wyrastają pióra zwane sterówkami – one pozwalają ptakom utrzymać równowagę.

     

  7. Wprawodzenie litery j, J na przykładzie słowa jajka. Wykonanie karty pracy (załącznik 9).

    • Opisywanie, co przedstawia obrazek.

    • Określanie pierwszych głosek w słowie jajka i nazwach rysunków.

    • Rysowanie po śladach rysunków.

    • Kolorowanie wybranych rysunków.

    • Zaznaczanie liter j, J w wyrazach.

     

  8. Zabawa orientacyjno-porządkowa – „Ptaki – do gniazd!”

    Potrzebne będą: kilka stron z gazety, bębenek.

    Rodzic rozkłada w wyznaczonym miejscu gazetę – gniazda. Dzieci są ptakami. Poruszają się między gazetami– gniazdami. Kiedy usłyszą mocne uderzenie w bębenek, jak najszybciej przykucają w najbliższym gnieździegazecie - . Dwa uderzenia w bębenek są sygnałem do ponownego poruszania się.

     

  9. Słuchanie wiadomości na temat bociana. Bocian biały zamieszkuje tereny trawiaste, stepy, sawanny, tereny uprawne blisko zbiorników wodnych, bagienne, wilgotne lub okresowo zalewane łąki i pastwiska, okolice jezior i laguny. Lubi rozproszone drzewa, na których może gniazdować lub nocować. Występuje głównie na nizinach, rzadko na wyżynach. Bocian unika terenów zimnych, o częstych opadach atmosferycznych, obszarów wysoko położonych i o gęstej roślinności. W przeciwieństwie do bociana czarnego, nie unika siedzib ludzkich i często gnieździ się nawet w środku wsi lub w małych miastach. Bocian ma upierzenie białe, z wyjątkiem czarnych lotek i ogona. Nogi i dziób są czerwone. Szyję ma długą, w locie wyciągniętą do przodu. Młode ptaki mają czarny dziób. Pisklęta są pokryte białym, gęstym puchem. Bociany zakładają duże, koliste gniazda z warstwowo ułożonych gałęzi, poprzetykanych skośnie witkami. Wyściółka jest dość obfita – ze słomy, torfu, niekiedy z dodatkiem papieru i szmat. Umiejscowione są one zwykle na drzewie, w bezpośredniej bliskości siedzib ludzkich, lub na różnych budowlach (na dachu budynku mieszkalnego lub gospodarczego, w ruinach wysokich budynków, na nieczynnych kominach fabrycznych, pylonach, słupach telegraficznych, stogach). Bocian składa jaja pod koniec kwietnia (od 1 do 7). Jest ptakiem mięsożernym. Żywi się owadami, głównie pasikonikami i chrząszczami, ale również jaszczurkami, wężami, pisklętami i małymi zającami. W latach obfitujących w myszy i norniki zjada prawie wyłącznie te gryzonie, przez co jest ptakiem pożytecznym z punktu widzenia rolników.

     

  10. Wykonanie wydzieranki z kolorowego papieru – „Bocian”. (załączni 10).

    Dla każdego dziecka: kolorowy papier, kartka, klej.

    • Wyrywanie z papieru poszczególnych części bociana i przyklejanie ich na kartce.

    • Dorysowanie trawy, ewentualnie słońca i chmur.

     

  11. Wykonanie kart pracy (załączniki 11, 12).

    • Pokoloruj ptaki, które wróciły na wiosnę do Polski.

    • Połącz obrazek z nazwą.

    • Doprowadź ptaki do ich gniazd.

    • Pokoloruj te litery, które są potrzebne do napisania nazw ptaków.

 

 

Promyczki i ich prace

Dzieci nie tylko wykonały piękne prace plastyczno-techniczne, ale również karty pacy.

Brawo!!!

Wierszyk na weekend

Piątek 27.03.2020r. Temat: „Poszukiwanie oznak wiosny”.

 

  1. Karta pracy. Słuchanie tekstu i rysowanie po śladach. Rysowanie po śladzie drogi motylka cytrynka do krokusa. (załącznik 1).

     

  2. Oglądanie reprodukcji malarskich przedstawiających wiosnę: Claude`a Moneta Wiosna (załącznik 2), Williama McTaggarta Wiosna (załącznik 3) – rozmowa na temat wiosny. Dzieci wypowiadają się na temat wiosny przedstawionej na reprodukcjach.

    (dodatkowe obrazy – załączniki 4, 5).

     

  3. • Zabawa orientacyjno-porządkowa „Słoneczko i deszczyk”. Na hasło: Słoneczko, dzieci poruszają się swobodnie po sali. Hasło: Deszczyk, jest sygnałem do przysiadu, stukania palcem w ziemię i rytmicznego powtarzania słów: kap, kap, kap.

     

  4. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej „Ozimina”. (załącznik 6).

     

    Zbliżała się wiosna. Słońce świeciło coraz mocniej, a dni stawały się coraz dłuższe. Olek z Adą przeglądali księgozbiór babci i dziadka. Były tam książki o przyrodzie.

    – Dziadku, co to jest ozimina? – zapytał Olek.

    – To są rośliny, najczęściej zboża, które wysiewa się jesienią, bo lubią spędzać zimę pod śniegiem. Wtedy najlepiej rosną.

    – A ja myślałem, że to są zimne lody! Na przykład ozimina waniliowa, ozimina czekoladowa…

    – Cha, cha, cha! Poproszę dwie kulki oziminy rzepakowej – roześmiał się dziadek. – Świetnie to wymyśliłeś. Jednak oziminy nie sprzedaje się w cukierniach ani w lodziarniach. Jeśli chcecie, możemy się zaraz wybrać na spacer i sprawdzić, jakie są oznaki wiosny i co wykiełkowało na polach.

    – Ja wolę zostać z babcią – powiedziała Ada. – Poczekam, aż wiosna sama do mnie przyjdzie.

    – Mam pomysł – stwierdziła babcia. – Wy idźcie szukać wiosny na polach, a my z Adą sprawdzimy, czy przypadkiem nie ukryła się w naszym ogródku.

    Olek z dziadkiem wyruszyli na poszukiwanie wiosny. Szli skrajem lasu, a Olek co chwilę przystawał i pytał dziadka o nazwy roślin. Podziwiali białe zawilce i fioletowe przylaszczki. Olek miał trudności z wymówieniem słowa „przylaszczka” i było dużo śmiechu. Dziadek, wielbiciel i znawca ptaków, opowiadał Olkowi o przylatujących na wiosnę ptakach.

    – Na pewno przylecą do nas bociany i jaskółki – powiedział Olek. – A jakich ptaków nie wymieniłem?

    – Są takie niewielkie szare ptaki z białymi brzegami na ogonku. Na pewno usłyszymy ich przepiękny śpiew nad polami.

    – Już mi się przypomniało! To skowronki! – zawołał Olek.

    – Brawo! A znasz taki wierszyk?

    Dziadek przystanął, wcielił się w aktora na scenie i zaczął recytować:

    Szpak się spotkał ze skowronkiem.

    – Przyszła wiosna! Leć na łąkę!

    Czas na twoje ptasie trele,

    z tobą będzie nam weselej.

    – Drogi szpaku – rzekł skowronek –

    gardło całe mam czerwone,

    łykam syrop i pigułki,

    niech kukają więc kukułki.

    Kuku, kuku – wiosna śpiewa!

    Pąki rosną już na drzewach.

    Kuku, wiosna!

    Wiosna, kuku!

    Będzie radość do rozpuku!

    Olek pochwalił dziadka za świetną pamięć i ocenił jego wystąpienie na szóstkę.

    Słońce grzało coraz mocniej. Za zakrętem polnej drogi Olek zobaczył zielone pole. Ciągnęło się aż po horyzont.

    – Dziadku, to wygląda jak zielone morze!

    – To jest właśnie ozimina rzepakowa. Rzepak kwitnie na żółto. A tam rosną jęczmień i żyto, widzisz?

    – Tak! I te wszystkie rośliny spały pod śniegiem przez całą zimę?

    – Tak. A kiedy słońce roztopiło śnieg, od razu napiły się wody.

    – Mądre te zboża – podsumował Olek. – Wiedzą, kiedy leżeć, kiedy kwitnąć i kiedy dojrzewać.

    – Czasami pogoda płata figle i niszczy całą uprawę, niestety. Nie może być ani zbyt zimno, ani zbyt gorąco, bo rośliny obudzą się za wcześnie.

    – Tak jak niedźwiedź – zauważył Olek. – Jeśli obudzi się za wcześnie, to będzie ziewał przez cały czas.

    Wracając, nazrywali naręcze wierzbowych bazi, bo Ada uwielbiała je głaskać. Bazie są milutkie jak kotki. W oddali usłyszeli cudny śpiew skowronka.

    „To już naprawdę wiosna!” – pomyślał Olek.

    W ogródku spotkali Adę, która zrobiła swój własny malutki klombik.

    – Zobacz, to są fioletowe krokusy, a te białe dzwoneczki to przebiśniegi, bo przebiły śnieg, żeby wyrosnąć – wyjaśniła bratu.

    – A my widzieliśmy rzepak i słyszeliśmy skowronka. A tu mam dla ciebie bukiet kotków – Olek wręczył siostrze bazie.

    – Kizie-mizie! – ucieszyła się dziewczynka, a potem szepnęła bratu na ucho:

    – Chodź, pokażę ci robale…

    – Robale? Jakie robale?

    – Kwitnące. Wyrosły na drzewie.

    Podeszli do drzewa, z którego zwisały żółto-zielone rośliny, wyglądające jak włochate gąsienice. Było ich tak dużo, że przypominały setki małych żółtych warkoczyków.

    – Robaczywe drzewo. Nie boisz się?

    – Nie. Na początku myślałam, że to robaki, ale babcia mi powiedziała, że to jest leszczyna. A wiesz, co z niej wyrośnie?

    – Leszcze, czyli ryby – zażartował Olek.

    – Nie wygłupiaj się. Wyrosną z niej orzechy laskowe – pochwaliła się swoją wiedzą Ada.

    Tego dnia wszyscy poczuli wiosnę. Powietrze pachniało parującą ziemią, kwiatami i świeżością. Nikt nie miał ochoty oglądać telewizji ani nawet słuchać radia, bo wokoło odbywał się ptasi koncert. Dziadek pogwizdywał wesoło i planował, co nowego posadzi w ogrodzie.

    – A co zrobisz, jak wiosna się jutro schowa i znowu będzie zimno? – zapytała Ada.

    – Wiosna? Przecież u nas w domu zawsze jest wiosna.

    – Jak to?

    – Wiosna to wasza babcia! – powiedział dziadek i dał babci całusa.

     

  5. • Rozmowa na temat opowiadania.

    − Co to jest ozimina?

    − Gdzie poszli Olek z dziadkiem?

    − Jakie oznaki wiosny widzieli?

    − Co to są bazie-kotki?

    − Co robiła Ada?

    − Co to są robale?

     

  6. • Zabawa ruchowa „Podglądamy przyrodę”.

    Dzieci, w leżeniu przodem (na brzuchu), naśladują obserwowanie przyrody przez lornetki. Trzymają przed oczami dłonie zwinięte w pięści i co chwilę starają się podnieść łokcie tak, aby nie dotykały podłogi.

     

  7. Karta pracy.

    - • Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. • Rysowanie w każdym kolejnym polu o jedną kroplę deszczu więcej niż w poprzednim. (załącznik 7).

     

    - • Liczenie gałązek bazi w pętlach. Rysowanie w każdej kolejnej pętli o jedną gałązkę więcej niż w poprzedniej. • Liczenie gałązek bazi w kolejnych polach, zapamiętanie ich liczby, zamknięcie książki, podanie licz bazi w każdym polu. (załącznik 8).

     

  8. Ćwiczenie pamięci ruchowej – „Wiosenne obrazki”. Kreślenie przez rodzica palcem w powietrzu rysunków związanych tematycznie z wiosną. Odgadywanie przez dziecko, co rodzic narysował. Samodzielne odtwarzanie rysunku.

    Rodzic rysuje np. chmury, krokusa, bociana, bazie, słońce, deszcz.

 

Czwartek 26.03.2020r. Temat: „Powitanie wiosny”.

 

  1. Zabawa „Spotkanie z wiosną” – instrumentacja wiersza Bożeny Formy.

     

    Potrzebne będą: bębenek lub drewniana łyżka i plastikowa miska, dwie metalowe łyżeczki.

     

    Dzieci zajmują miejsca przed rodzicem, który zapoznaje je z wierszem.

     

    Ciepły wietrzyk powiał dzisiaj. (dziecko nabierają powietrze nosami, wypuszczają je ustami – dmuchają, naśladując wiatr.)

    Kap, kap, deszcz wiosenny pada. (lekko stukają palcami o podłogę).

    Słychać, jak śpiewają ptaki. (dziecko uderza melatowymi łyżeczkami jedną o drugą).

    Pachną kwiaty, rośnie trawa. (naśladują wąchanie kwiatów, przechodzą do przysiadu, powoli wstają, unoszą ręce w górę, poruszają nimi w nadgarstkach - rośnie trawa).

    Słonko rano wcześnie wstaje (dziecko przeciąga się.)

    i promyki swe wysyła. (dziecko uderza melatowymi łyżeczkami jedną o drugą).

    Już pracują mrówki w lesie, (miarowo uderzają w bębenek/drewnianą łyżką o plastikową miskę.)

    miło z wiosną dzień zaczynać. (Wszyscy miarowo klaszczą.)

     

  2. Rozmowa na temat wczesnowiosennych kwiatów (załączniki 1, 2).

     

    Ochrona gatunkowa roślin to prawny sposób zabezpieczenia rzadko występujących gatunków dziko rosnących roślin zagrożonych wyginięciem. Gatunków chronionych nie wolno niszczyć, zrywać, zbierać, sprzedawać, nabywać, przewozić przez granicę państwa, nie można niszczyć ich siedlisk itp. W niemal wszystkich państwach są gatunki roślin podlegających ochronie. W Polsce za początki ochrony gatunkowej uważa się przepisy chroniące cisa, jakie obowiązywały już w średniowieczu.

     

    • Próby wyjaśniania, dlaczego niektóre z nich są pod ochroną.

     

    • Karta pracy,

    5-latki (załącznik 3)

    Czytanie całościowe nazw kwiatów. Rysowanie po śladzie, bez odrywania kredki od kartki.

    4-latki (załącznik 4)

    Rysowanie drogi pszczoły do ula, nazywanie mijanych kwiatów.

     

  3. Rozwiązywanie zagadki:

    Gdy poczuł, że zbliża się wiosna,

    przebił śnieg i na świat się wydostał. (przebiśnieg)

     

  4. Zabawa ruchowa z elementem wyprostnym – „Wiosenne kwiaty”.

    Potrzebna będzie grzechotka lub zamknięte pudełęczko z ryżem w środku.

    Dzieci są kwiatami. Przykucają w rozsypce; budzi je wiosenne słońce – delikatny akompaniament na grzechotce. Powoli wstają, prostują łodyżki, liście, wyciągają główki kwiatowe w kierunku słońca. Brak akompaniamentu jest sygnałem do powolnego przyjęcia pozycji wyjściowej. Ćwiczenie powtarzamy 3x.

     

  5. Wykonaj karty pracy:

    5-latki (załączniki 5, 6); 4-latki (załączniki 7).

    Dla wszystkich: Rodzic czyta tekst, dzicko mówi nazwę obrazków.

    Kończenie ptaków wg wzoru. (załącznik 8)

 

Środa 25.03.2020r. Temat: „Pierwszy motyl”.

  1.  

    1. Omówienie etapów rozwoju motyla (załączniki 1, 2) oraz jego budowę (załącznik 3). Rysowanie motyli wg wzoru (karta pracy do wyboru – załączniki 4, 5, 6).

       

    2. Dowolne improwizacje muzyczno-ruchowe przy piosence „Motyle”

     

    https://www.youtube.com/watch?v=A3JEJqsP5P4

     

    lub „Wiosna, urodziły się motyle” (warsztaty)

     

    https://www.youtube.com/watch?v=eXTBJkvsWsk

     

    1. Wykonaj kartę pracy (załącznik 7).

       

    2. Zabawa ruchowa „Motyle” - dziecko naśladuje latającego motyla, może użyć chustek (jako skrzydełka). Porusza się cicho, delikatnie łącząc przed sobą wyprostowane ręce. Po jakimś czasie można na podłodze rozłożyć poduszki, na klaśnięcie dziecko (motyl) przysiada na poduszce (kwiatku). Po każdym klaśnięciu wybiera inną poduszkę (kwiatek). Zamiast poduszek może być inny przedmiot, np. chustka, czapka, szalik, kolorowe kartki.

       

    3. Historyjka obrazkowa „Cykl rozwoju motyla”. 5-latki: załącznik 8, 4-latki: załącznik 9.

      Wytnij obrazki, ułóż w odpowiedniej kolejności, naklej na kartkę. Jeśli nie ma możliwości wydrukowania karty pracy, niech dziecko opowie po kolei, co się wydarzy.

       

    4. Wykonanie przestrzennej pracy plastycznej „Motyl” przy użyciu kolorowego papieru i bibuły (filmik udostępniony na Facebooku – grupa „Promyczki”).

       

    5. Motyle żyjące w Polsce (załącznik 10). Wskaż motyle, które widziałeś/widziałaś w swoim ogrodzie lub na spacerze.

     

Wtorek 24.03.2020r. Temat: „Wiosna na łące”

  1. Zabawa „Szukamy rymów do wiosennych słów”.

Rodzic wymawia słowa kojarzące się z wiosną, a dzieci podają do nich rymy.

wiosna – sosna,

radosna skowronek – dzwonek

sasanka – pisanka

krokus – hokus-pokus

 

  1. Posłuchaj piosenki w języku angielskim, obejrzyj nagranie i naśladuj mieszkańców łąki, którzy zwiastują nadejście wiosny:

     

    https://www.youtube.com/watch?v=DobrRgD5aOU&fbclid=IwAR18CKWebVB7axrWO1KnlsiRhixegIB3ESttR6WJJ1tiqKGLEJVHdcqPB7c

 

a bluebird – niebieski ptak

a bee – pszczoła

a ladybug – biedronka

a butterfly – motyl

a frog – żaba

 

  1. Karta pracy:

- 5-latki: Zaznaczanie drogi Ady i Olka do kwiatów. Nazywanie kwiatów. Rysowanie kwiatów po śladzie, bez odrywania kredki od kartki. (załącznik 1)

- 4-latki: Zaznaczanie drogi chłopca do wiosny. (załącznik 2)

 

  1. Rozmowa na temat: „Mieszkańcy łąki” (obzek w załączniku 3, 4):

- jakie zwierzęta mieszkają na łące?

- jakie owady mieszkaja na łące?

 

  1. Zadania matematyczne – „Motyle i kwiaty”.

Potrzebne będą liczmany, np. klocki.

Rodzic przedstawia dzieciom sytuacje, np. Pewnego dnia zakwitły na łące 2 stokrotki (układamy dwa klocki); następnego dnia zakwitły jeszcze 3 (do leżących dwóch klacówk dokładamy trzy klocki). Ile stokrotek zakwitło na łące? (razem z dzieckiem liczymy wszystkie klocki).

 

Dzieci układają liczmany, liczą je i odpowiadają na pytanie.

 

Tak samo postępują przy kolejnych zadaniach.

− Na łące rosło 8 stokrotek. Dzieci zerwały 4 stokrotki. Ile stokrotek zostało?

− W słoneczny dzień nad łąką fruwały 4 motylki cytrynki. Za chwilę przyleciało jeszcze 6 motylków. Ile motylków fruwa teraz nad łąką?

− Na kwiatach siedziało 10 motylków cytrynków. 3 motylki odfrunęły. Ile motylków zostało na kwiatach?

 

  1. Wykonanie karty pracy:

Dla wszystkich:

Odszukaj 5 różnic, zaznacz je na dolnym obrazku. (załącznik 5)

 

- 5-latki:

1) Przedstawianie sytuacji ukazanych na obrazkach za pomocą liczmanów. Odpowiadanie na pytania. Rysowanie po śladzie drogi pszczoły do ula. (załącznik 6)

2) Policz, następnie w kwadracikach narysuj tyle kresek, ile przedsmioców jest w danym zbierze. (załącznik 7)

 

- 4-latki:

1) Rysowanie po śladzie szlaczków na ulu. (załącznik 8);

2) Odszukaj ukryte pszczoły. Zacznacz je i policz. (załącznik 9);

3) Dorysuj biedronkom kropki, tak, aby na każdym skrzydełku było ich tylke samo (załącznik 10).

 

  1. Opowieść ruchowa połączona z ćwiczeniami ortofonicznymi – „Wiosno, gdzie jesteś?”.

Dzieci naśladują czynności i odgłosy, o których opowiada Rodzic.

 

Olek nie mógł się doczekać nadejścia wiosny. Postanowił wyjść do ogrodu i jej poszukać (maszerują w różnych kierunkach). Zobaczył drzewa z pąkami, delikatnie poruszające się na wietrze (naśladują poruszające się drzewa i ich szum). W oddali usłyszał śpiew ptaków (naśladują śpiew ptaków). Nad domem krążyły dwa bociany (biegają z szeroko rozłożonymi rękami), a potem brodziły po trawie, wysoko ponosząc nogi, i rozglądały się w poszukiwaniu żabek (maszerują z wysokim unoszeniem kolan, rozglądają się na boki). Klekotały cichutko, aby ich nie spłoszyć (cicho naśladują klekot bocianów). Żabki zauważyły niebezpieczeństwo i skakały w różnych kierunkach, aby się ukryć (naśladują żabie skoki). Nawoływały się cichutko (cicho kumkają), aby nie zwrócić na siebie uwagi. Było ciepło i przyjemnie. Olek przeciągnął się, aby rozprostować kości (przeciągają się). Nagle nad uchem usłyszał ciche bzyczenie. To pszczoła krążyła nad jego głową (naśladują brzęczenie pszczoły). Chłopiec przestraszył się. Zaczął uciekać. Wymachiwał rękami, aby ją odgonić (biegają i wymachują rękami). Nagle jego uwagę zwróciły kolorowe kwiaty. Olek pochylił się i je powąchał (naśladują wąchanie kwiatów), a potem głośno kichnął (kichają: aaa… psik!). „Nie muszę już dalej szukać wiosny” – pomyślał zadowolony, a potem, uśmiechnięty, wrócił do domu (maszerują, uśmiechając się do siebie).

 

Poniedziałek 23.03.2020r. Temat: „Kolory wiosny”.

  1. Słuchanie piosenki „Maszeruje wiosna”

    https://www.youtube.com/watch?v=yNLqW1kp9Pw

     

    Rodzic zadaje pytania dotyczące tekstu piosenki.

    − O czym jest ta piosenka?

    − Po czym poznajemy, że przybyła wiosna?

     

  2. Zabawa ruchowa z elementem równowagi

    – „Bociany na łące”.

    Dzieci są bocianami. Chodzą po łące, wysoko unosząc kolana. Co pewien czas zatrzymują się, stają na jednej nodze, wystawiają złączone dłonie przed siebie, rytmicznie poruszają nimi jak dziobem i powtarzają:

    „Kle, kle, kle, żabki mi się chce.”

     

    • Zabawa ruchowa z elementem podskoku

    – „Przestraszone żabki”.

    Dzieci są żabkami. Naśladują skoki żabek. Jedno klaśnięcie jest sygnałem, że zbliża się bocian. Przestraszone żabki nieruchomieją. Dwa klaśnięcia są sygnałem, że bocian odszedł, i żabki mogą skakać dalej.

     

  3. Słuchanie wiersza Bożeny Głodkowskiej „Wiosna i moda”.

     

    Pod koniec zimy wiosna

    wyjęła żurnali stosik.

    – W co mam się ubrać? – dumała

    – co w tym sezonie się nosi?

     

    Założyć sukienkę w kropki?

    A może golf? No i spodnie?

    Co wybrać, by być na czasie

    i nie wyglądać niemodnie?

     

    Torebkę wziąć czy koszyczek?

    Na szyję apaszkę cienką,

    na głowę – kapelusz z piórkiem

    czy lepiej beret z antenką?

     

    (W tym czasie... – Gdzież ta wiosna?

    – pytali wszyscy wokół.

    – Zaspała? Zapomniała?

    Nie będzie jej w tym roku?)

     

    I przyszła w zielonych rajstopach,

    w powiewnej złocistej sukience

    i miała wianek z pierwiosnków,

    a w ręce trzymała kaczeńce.

     

    Pachniała jak sklep z perfumami

    – wszak była calutka w kwiatach,

    sypała płatkami jak deszczem

    – i tak już zostało do lata.

     

  4. Rozmowa na temat wiersza.

    − Jaki problem miała wiosna?

    − W co postanowiła się ubrać?

    − Jak wyglądała?

    • Wypowiadanie się dzieci na temat: Jakie kolory kojarzą się wam z wiosną? Dlaczego?

    • Wykonanie pracy plastycznej „Pani Wiosna” (technika dowolna: np. rysunek, malowanie farbami, wyklejanka).

     

  5. Wprowadzenie litery ł, Ł na przykładzie słowa „łodyga”.

    Wykonanie kart pracy:

    5-latki: rysowanie po śladzie i kolorowanie rysunku, litera ł;

    4-latki: rysowanie po śladzie kwiatka i kolorowanie go.

     

  6. Zabawa ruchowa kształtująca postawę ciała – „Kwiatek rośnie”.

     

    Dzieci przykucają, głowy wtulają w ramiona. Rodzic zaczyna rytmicznie klaskać – najpierw cicho, potem coraz głośniej i szybciej. Dzieci powoli się podnoszą, aż do pozycji stojącej, wyciągają ręce do góry, stają na palcach.

 

 

Propozycja na weekend ;)

Temat: „W marcu jak w garncu”

 

• Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby – "W marcu jak w garncu".

„W marcu jak w garncu” mawiamy, kiedy chcemy powiedzieć, że trudno przewidzieć marcową pogodę. Jest bardzo zmienna. To pada śnieg, to deszcz, to słońce grzeje radośnie, to znowu kulki gradu lecą z nieba na zadarte głowy przechodniów. Kto tę pogodę tak wymieszał? – zapytacie.

W bajce znajdziecie odpowiedź.

Dawno, dawno temu żył sobie król, który miał cztery córki: Wiosnę, Lato, Jesień, Zimę. Każda posiadała dar sprowadzania innej pogody. Wiosna rozgrzewała ziemię ciepłym wiatrem, Lato promieniało słońcem, Jesień moczyła deszczem, a Zima sypała śniegiem garściami. Siostry mieszkały wraz z ojcem, królem, w Pałacu Czterech Pór Roku. Zajmowały odległe skrzydła budynku i unikały się wzajemnie, ponieważ nie przepadały za sobą. Ogromnie się różniły. Na domiar złego wszystkie miały to samo marzenie: każda pragnęła objąć tron po ojcu, królu, i władać pogodą na Ziemi. Niestety, tron był tylko jeden.

Gdy król się zestarzał i śmierć zabrała go do krainy umarłych, między siostrami rozgorzał spór. To jedna, to druga zasiadała na tronie, ale żadna długo na nim nie pozostała. Wraz ze zmianą władczyni zmieniała się również pogoda. Wiało, grzmiało, zamarzało i rozmarzało – wszystko prawie równocześnie.

To było nie do zniesienia. Cierpiały rośliny i cierpiały zwierzęta. Najstarszy z niedźwiedzi udał się do leśnego zamczyska braci miesięcy i poprosił ich o pomoc.

- Między królewnami trwa walka o tron. Zniszczą całą planetę, jeśli ich nie powstrzymacie – rzekł z troską.

Miesiące obiecały porozmawiać z kłótliwymi pannami i przerwać niszczący spór. Po wielu dniach trudnych rozmów udało się doprowadzić do podpisania rozejmu. Siostry zgodziły się na równy podział władzy. Będą zasiadać na tronie w kolejności: Wiosna, Lato, Jesień, Zima, a gdy minie rok, znowu Wiosna obejmie władzę nad pogodą, by po trzech miesiącach oddać ją Latu. Wydawało się, że siostry są zadowolone z rozejmu. Każda dostała swój czas królowania. Wiosna objęła panowanie jako pierwsza i w czerwcu ustąpiła miejsca Latu, to zaś we wrześniu oddało władzę Jesieni. W grudniu zapanowała Zima, która w marcu powinna oddać tron Wiośnie. Niestety, nie oddała. Wiosna zapukała do sali tronowej troszkę za wcześnie, co bardzo Zimę rozgniewało. Wypuściła z uwięzi najmroźniejsze wiatry, aby przepędziły siostrę spod drzwi. Przemarznięta Wiosna zadrżała z oburzenia i oblała Zimę deszczem.

Kłótnia sióstr nie miała końca.

- Trzeba je pogodzić – zdecydowały miesiące i wyznaczyły brata Marca na negocjatora. Nie był to najlepszy wybór, ponieważ Marzec należał do wyjątkowo niezdecydowanych miesięcy. Kiedy stanął między siostrami i zaproponował rozejm, Zima popatrzyła na niego z ukosa.

- Dobrze. Pod warunkiem że w marcu królować będzie ta z nas, którą bardziej lubisz – powiedziała przebiegle, gdyż uważała, że jest najpiękniejsza, więc nie można jej nie lubić.

Marzec się speszył. – Ja? Chyba... nie wiem... obie lubię? – bąknął zbity z tropu. –

- Namyśl się, byle szybko! – rzekła zniecierpliwiona Zima, której zrobiło się trochę za gorąco w towarzystwie Wiosny.

Strapiony Marzec westchnął. – Tak, tak, już myślę. Hm... ha... hm...

– No?... – Zima przeszyła go chłodnym wzrokiem.

- I co? – ponaglała go także Wiosna.

- Ha... hm... –

Dopóki nie zdecydujesz, w marcu będzie jak w tym garncu! – Zima wskazała gar wiszący nad ogniskiem na pałacowym dziedzińcu. Coś w nim bulgotało, mruczało, syczało i kipiało.

Marzec rozłożył ręce. – Nie umiem tak szybko zdecydować. Dajcie mi więcej czasu – poprosił i pogrążył się w zadumie.

Czas mija, Marzec posiwiał, wyłysiał i zapuścił dłuuugie wąsy, jednak wciąż nie dokonał wyboru.

 

 

• Rozmowa na temat opowiadania.

− Jakie imiona miały córki króla?

− Jaki dar miała Wiosna, jaki Lato, Jesień, Zima?

− Co robiły siostry po śmierci ojca?

− Czy Zima i Wiosna przestrzegały rozejmu?

− Kto miał je pogodzić? Czy Marcowi się to udało?

 

Piątek 20.03.2020r. Temat: „Zwierzęta egzotyczne”.

1) Zabawa Co robimy? – rozwijanie koordynacji słuchowo-ruchowej.

Rodzic na dowolnie wymyślonej przez siebie melodii, śpiewa lub rytmicznie recytuje proponowany tekst Bożeny Formy. Po opanowaniu tekstu dzieci wspólnie z odzicem obrazują go ruchem.

 

Wszystkie dzieci maszerują.

Teraz równo przytupują,

pięknie klaszczą razem z panią (mamą)

i znów maszerują za nią.

Spoglądają w prawo, w lewo

i witają się z kolegą,

a na końcu robią koło,

no i bawią się wesoło.

 

2) Zabawy na świeżym powietrzu

• Zabawa „Jesteśmy papugami”. Dzieci dobierają się w pary. Jedno dziecko wykonuje dowolną czynność, a drugie je naśladuje (papuguje). Po chwili następuje zmiana ról.

• Zabawa bieżna „Uciekamy przed tygrysem”. Jedno dziecko jest tygrysem. Pozostałe dzieci uciekają przed nim po wyznaczonym miejscu w ogrodzie. Aby uchronić się przed złapaniem, dzieci, do których zbliża się tygrys, stają w bezruchu.

• Spacer w pobliżu przedszkola (domu) – szukanie zmian w przyrodzie.

 

3) Kończenie rymowanek.

Śliski, długi i wije się wciąż – to… (wąż)

Ma kły i trąbę – to jego broń, to duże zwierzę to… (słoń)

 

4) Lepienie z plasteliny figurek wybranych zwierząt egzotycznych.

 

5) Wprowadzenie litery z, Z na przykładzie słowa „zebra”. Wykonanie kart pracy:

5-latki: karta pracy z literą z, Z, rysowanie pośladzie i samodzielnie (zebra dla chętnych);

4-latki: zebra.

 

Czwartek 19.03.2020r. Temat: „Zwierzęta w zoo”.

1) Słuchanie piosenki „Idziemy do zoo”.

https://www.youtube.com/watch?v=rXz-hKkUvoM

 

2) Rozmowa na temat zoo.

 

Ogrody zoologiczne powstawały już w starożytności – w Egipcie, Chinach, Asyrii. Taki zwierzyniec miał też w Polsce wiele lat później król Jan III Sobieski, w Wilanowie. Najstarszym istniejącym ogrodem zoologicznym jest zoo w Wiedniu. Najstarszym ogrodem zoologicznym w Polsce jest ogród zoologiczny we Wrocławiu. Posiada największą w Polsce liczbę zwierząt oraz największą liczbę gatunków zwierząt. Innym wiekowym ogrodem jest ogród zoologiczny w Poznaniu, a największym pod względem powierzchni jest Gdański Ogród Zoologiczny.

 

3) Zabawa „Poruszam się jak…” Dzieci naśladują sposób poruszania się:

− słonia – rozstawiają nogi, kiwają się na boki,

− strusia – wykonują przeskoki na rozstawionych nogach,

− żółwia – powoli czworakują…

 

4) Słuchanie rymowanki o zoo.

 

Zoo to ogród dla zwierząt dzikich,

które przybyły do nas nie tylko z Afryki.

 

5) Rodzic pyta:

− Co to jest zoo?

− Skąd przybyły zwierzęta do zoo?

− Co można zobaczyć w zoo?

− Po co powstają ogrody zoologiczne?

 

6) Wykonanie pracy plastycznej dowolną techniką „Moje ulubione zwierzątko mieszkające w zoo”.

 

7) Wykonanie kart pracy:

5-latki: łączenie napisów z obrazkiem, przeliczanie (tygrys dla chętnych);

4-latki: tygrys.

 

Informacja

Rodzice, na Facebooku - grupa "Promyczki" zamieszczane są różne zadania, zabawy i ćwiczenia, które możecie wykonać w domu z Waszym dzieckiem. Zachęcam do korzystania z tych materiałów :)

"Piękna Nasza Polska Cała"

Mikołaj Kopernik

"Piękna Nasza Polska Cała"

Fryderyk Chopin

Żywa lekcja przyrody - OWADY

Dzień Kobiet

"Coś z niczego", czyli nasze rakiety.

Tłusty czwartek

Walentynki

Z okazji tego święta, zostały wykonane "Walentynkowe serca pełne miłych słów". 

"Zimowa bajka"

Balik karnawałowy

Dzień Babci i Dziadka

Spotkanie z Gwiazdorem

Zajęcia otwarte dla rodziców

"Gwiazdka Aniołka"

Przedstawienie w Ostrowskim Centrum Kultury.

Mikołajki

"Jarzębinka"

Przedstawienie przygotowane przez starszych kolegów i koleżanki ze szkoły :)

Wyjazd do Mediateki

Rozstrzygnięcie XIII Konkursu Ekologicznego "Segregacja zmienia Ostrów"

Nasze przedszkole reprezentował m.in. Stasiek z naszej grupy.

Wyjazd do Fabryki Bombek "Lotos"

"Szkoła do Hymnu"

8 listopada o godzinie 11:11, z okazji 101. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, wszystkie przedszkolaki ubrane na galowo odśpiewały Hymn Polski.

"Piękna Nasza Polska Cała"

W ramach realizacji projektu, Promyczki wykonały piękne prace, a nasze przedszkole z racji przystopięnia do tego projektu, otrzymało list oraz flagę Polski od Prezydenta RP Andrzeja Dudy.

"Pełna miska dla schroniska"

"Dzień Przedszkolaka na sportowo"

Zawody sportowe na hali sportowej SP 14.

Zajęcia sportowe z panem Bartkiem

Musical "Dorotka w krainie Oz"

Degustacja owoców egzotycznych.

Owocowe szaszłyki z polskich sadów.

"Pole Nadziei"

W tym roku nasza grupa razem z uczniami ze SP7 zasadziła cebulki żonki na Polu Nadziei.

Park Olbrzymich Owadów

Wycieczka Eko-Kolejką na Piaski.

Dzień Chłopca

Dzień Przedszkolaka

Na placu zabaw :)

Wiadomości Archiwalne

Copyright © 2013 - Przedszkole nr 13 im. Sindbada